LOGINChandlerDahan-dahan kong minulat ang aking mga mata, kasunod non ang pagsilay ng ngiti sa aking mga labi ng makita ko ang mukha ni Mitch.Mahimbing pa rin ang tulog niya habang nakayapos sa akin.Nakadama ako ng pangangalay ng aking braso dahil magdamag siyang nakaunan doon.Inangat ko ng dahan-dah
ChandlerHindi pa rin tuluyang nawawala ang galit ko.Tahimik ang buong silid. Tanging mahinang ugong lamang ng air conditioner ang maririnig, ngunit sa kabila ng katahimikang iyon ay hindi pa rin mapakali ang isip ko.Paulit-ulit na bumabalik sa alaala ko ang mga sinabi nina Mama at Papa bago kami
Si Chandler lang.At sa ngayon, sapat na iyon para maging masaya ako.Muli niya akong hinalikan at agad naman din akong tumugon.Sobrang miss namin ang isa’t-isa kaya feeling ko ay natural na sa amin ito. Matapos ang lahat ng nangyari nitong mga nakaraang araw, pakiramdam ko ay pareho kaming naghaha
MitchWala na akong nagawa kundi sundin si Mama, lalo na nang makita kong wala ring balak tumutol si Chandler. Sa totoo lang, hindi naman talaga ako mahirap kumbinsihin. Matapos ang lahat ng nangyari nitong mga nakaraang araw, gusto ko rin naman siyang makasama nang kami lang.Pakiramdam ko ay ilang
At base sa paraan ng paglambot ng kanyang ekspresyon nang magtagpo ang aming mga mata, alam kong pareho kami ng nararamdaman.Sa kabila ng pagod na bakas sa kanyang mukha, para bang agad ding gumaan ang pakiramdam niya nang makita ako.Talaga yata na ang isa't isa ang hinahanap namin sa pagtatapos n
Mitch“Anak, umuwi na kayo ni Chandler at ako na ang bahala dito kasama ang Papa mo.”Napatingin ako kay Mama nang marinig ko ang sinabi niya. Kanina pa niya sinusubukang kumbinsihin kaming huwag nang magpalipas ng gabi sa ospital, pero alam kong hindi iyon mangyayari nang ganoon kadali. Hindi pagka
Honey Nasunod ang gusto ko kaya umalis talaga ako. Si Chanton, as usual, nakabuntot lang na parang silent shadow ko. The moment na lumabas ako ng condo, nag-start na agad ang call namin. Somehow, kahit kaunti, naging kumportable ako. Feeling safe. Kasi alam kong kahit hindi ko siya nakikita, nandya
Honey I tried to calm myself down, pero hindi ko ma-deny sa sarili ko, I was really scared. As in yung tipong nanginginig pa rin yung tuhod ko kahit ilang minuto na ang lumipas. Honestly, hindi ko alam kung ano na ang nangyari sa akin kung hindi ako nahila ni Chanton. One second I was frozen, the n
Chanton“So,” panimula ni Kuya habang inaayos ang pagkakaupo niya sa tapat ko, sabay sandig sa sandalan ng upuan, “tell me about her.”Agad akong napatigil. Kumunot ang noo ko, hindi dahil naguguluhan ako, kundi dahil alam kong hindi ito basta tanong lang. Alam kong kapag nagsimula na siya, hindi na
And I swear, hindi ko hahayaang masira yung moment na ’yon.Akala ko okay na siya. Akala ko kailangan lang niya magpahinga, mag-unwind nang konti after everything. Pero bigla siyang lumingon pabalik sa akin at boom, huli ako. Nakatingin pala ako sa kanya ng sobra, yung tipong hindi ko na namalayang







