LOGINAt lalong hindi ang tsismis ng mga taong hindi naman alam ang buong katotohanan.Kung may paraan para maprotektahan sila habang inaayos namin ang lahat, baka iyon na muna ang tamang gawin.Mas maluwag na ang kalooban ko nang muling pumasok ako sa loob ng silid ni Papa. Kahit paano ay nabawasan ang b
MitchPaano na lang kung bigla kaming umuwi at sugurin kami ng mga kapitbahay dahil mas pinaniwalaan nila ang balita?Hindi ko maiwasang isipin iyon habang nakatitig sa screen ng cellphone ko. Alam ko namang hindi lahat ng tao ay ganoon, pero hindi rin lingid sa akin kung gaano kabilis kumalat ang u
Narinig ko ang mababa niyang tawa.“Kailan ka pa ba masasanay sa akin, Love?” sagot niya. “I miss you so much, too. Natural lang naman na masabik ako, right?”Huminga ako nang malalim habang nakasandal sa dingding.Hindi naman ako galit sa kanya. Kung tutuusin ay kinikilig pa nga ako. May kakaibang
“Gets ko naman,” sagot ko.Tumango si Papa.“At nakita namin ngayon,” sabi nito. “Hindi lang si Chandler ang seryoso. Pati pamilya niya.”Bigla akong natahimik.Kasi iyon nga ang pinakaimportante.Ang pagdating ng mag-asawang Lardizabal ay hindi tungkol sa status o pagpapakita ng impluwensya. Sa hal
MitchNakaalis na ang mag-asawang Lardizabal ngunit nanatili pa rin sa silid ang bigat ng kanilang presensya.Tahimik akong naupo sa sofa habang inaayos ang manggas ng blouse ko, pilit kunwari na abala sa kung ano kahit ramdam ko ang dalawang pares ng matang nakatutok sa akin.Hindi ko na kailangang
Hindi na ako nakisali sa usapan. Sa aming lahat, si Papa lamang naman ang tunay na makakasagot sa mga tanong ng—eka nga ni Chandler—future parents-in-law ko.Napabuntong-hininga tuloy ako sa isip na iyon.Hanggang ngayon ay hindi ko pa rin alam kung maiinis ba ako o kikiligin kapag ginagamit niya an
ChancyHirap man ako sa kalagayan ko ngayon, hindi ko maiwasang mapansin kung gaano kasaya si Gianna. Lalo na tuwing abala siya sa pagde-design at kumikislap ang mga mata niya, parang laging may bagong ideyang gustong ilabas sa papel. Hindi ko rin magawang lumayo sa tabi niya. Kahit nasa gilid lang
Hindi lang ito basta pag-aalala. Totoo, pinapabantayan ko si Gianna sa kanila. Ayaw ko na kung kailan wala ako, saka naman may biglang sumulpot na ibang lalaking magpaparamdam sa kanya. Hindi ako seloso na wala sa lugar, pero bilang lalaki at partner niya, gusto ko ring maging maingat. Protektahan a
ChancyBawat araw na lumilipas na hindi ko siya nakikita o nakakausap man lang kahit saglit, kahit isang simpleng “kamusta” ay para akong nauupos. Unti-unting nauubos ang lakas ko. Para bang bawat katahimikan ni Gianna ay may dalang kutsilyong dahan-dahang humihiwa sa pag-asa ko na siya ko lang pina
Napapikit siya. Kita ko ang pagkabasag ng puso niya sa ekspresyon niya.“Hindi mo kailangang maging malakas palagi,” dagdag ko. “Minsan, hayaan mo naman akong maging sandalan mo. Iparamdam mo sa akin na kailangan mo rin ako, na may kaya akong gawin para sayo."Saglit akong tumigil. Hindi dahil wala







