LOGINPaki-like, comment and gem votes po. Maraming salamat!
At lalong hindi ang tsismis ng mga taong hindi naman alam ang buong katotohanan.Kung may paraan para maprotektahan sila habang inaayos namin ang lahat, baka iyon na muna ang tamang gawin.Mas maluwag na ang kalooban ko nang muling pumasok ako sa loob ng silid ni Papa. Kahit paano ay nabawasan ang b
MitchPaano na lang kung bigla kaming umuwi at sugurin kami ng mga kapitbahay dahil mas pinaniwalaan nila ang balita?Hindi ko maiwasang isipin iyon habang nakatitig sa screen ng cellphone ko. Alam ko namang hindi lahat ng tao ay ganoon, pero hindi rin lingid sa akin kung gaano kabilis kumalat ang u
Narinig ko ang mababa niyang tawa.“Kailan ka pa ba masasanay sa akin, Love?” sagot niya. “I miss you so much, too. Natural lang naman na masabik ako, right?”Huminga ako nang malalim habang nakasandal sa dingding.Hindi naman ako galit sa kanya. Kung tutuusin ay kinikilig pa nga ako. May kakaibang
“Gets ko naman,” sagot ko.Tumango si Papa.“At nakita namin ngayon,” sabi nito. “Hindi lang si Chandler ang seryoso. Pati pamilya niya.”Bigla akong natahimik.Kasi iyon nga ang pinakaimportante.Ang pagdating ng mag-asawang Lardizabal ay hindi tungkol sa status o pagpapakita ng impluwensya. Sa hal
MitchNakaalis na ang mag-asawang Lardizabal ngunit nanatili pa rin sa silid ang bigat ng kanilang presensya.Tahimik akong naupo sa sofa habang inaayos ang manggas ng blouse ko, pilit kunwari na abala sa kung ano kahit ramdam ko ang dalawang pares ng matang nakatutok sa akin.Hindi ko na kailangang
Hindi na ako nakisali sa usapan. Sa aming lahat, si Papa lamang naman ang tunay na makakasagot sa mga tanong ng—eka nga ni Chandler—future parents-in-law ko.Napabuntong-hininga tuloy ako sa isip na iyon.Hanggang ngayon ay hindi ko pa rin alam kung maiinis ba ako o kikiligin kapag ginagamit niya an
Chancy Hindi ko alam kung ilang oras akong muling naidlip. Basta ang naaalala ko lang ay biglang dumilim ang paningin ko habang pinipilit kong maging mulat, pero nang muling bumalik ang kamalayan ko, iisang mukha lang ang agad kong hinanap, si Gianna. At hindi ako nabigo. Naroon siya. Nakatalungko
GiannaTahimik ang loob ng private hospital room. Malinis at tahimik ang paligid dahil ako lang at si Chancy na wala pa ring malay ang naroon.Kanina pa ako pinayuhan ni Sir Channing na umuwi na muna para magpahinga. Ramdam siguro niya ang bigat ng mga mata ko, ang pamumutla ng balat ko, at ang hind
Chancy“We have a new client, at ang gusto niya ay masiguro na maayos ang database ng accounting flow ng kanilang kumpanya.”Napatingin ako kay Chansen habang nagsasalita siya. Kita sa anyo niya ang sobrang pagka-focus, pero sa likod ng kanyang mga mata, may itinatagong alalahanin. Hindi ko alam kun
GiannaPagdating ng hapon, hindi ko na talaga nakayanan ang kaba. Dinala ko na siya sa doktor kahit pa ayaw pa niyang bumangon. Mainit pa rin ang katawan niya, at hindi bumababa ang lagnat kahit anong pamunas o paracetamol ang ibigay ko. Hindi ko na kayang tiisin ang ganoong sitwasyon, hindi na ito







