로그인ChandlerPantalon na lang ang natitira kong suot habang tahimik kong pinagmamasdan si Mitch.Hindi man siya nagsasalita, sapat na ang ekspresyon ng mukha niya para maintindihan ko ang tumatakbo sa isip niya. Hindi niya maalis ang tingin sa akin. Mula sa dibdib ko, dahan-dahang bumababa ang mga mata
Ilang segundo lang ang lumipas ay bumukas na ang p***o, at ang unang bumungad sa akin ay ang lalaking buong araw kong hinihintay."Love."Kasabay ng malambing niyang pagtawag ay ang pamilyar na ngiti na ilang beses nang nagawang pagaanin ang pakiramdam ko.Hindi ko namalayang napangiti rin ako. Para
MitchNagtagal pa ang naging pag-uusap namin ni Mama bago tuluyang natapos ang tawag. Mabuti na lang at kahit paano ay napakalma ko rin siya.Sa umpisa ay halos gusto na niyang isa-isahin ang mga taong nangba-bash sa akin sa social media, pero nang paulit-ulit kong sabihin na kaya ko at wala siyang
Huminga ako nang malalim, saka dahan-dahang inilabas ang hangin na tila ba kasabay noon ang bigat na kanina pa nakadagan sa dibdib ko.Paulit-ulit kong ipinaalala sa sarili ko ang isang bagay.Hindi ko kontrolado ang sasabihin ng ibang tao.Pero kontrolado ko kung paano ako tutugon sa mga iyon.At s
MitchNaging maayos naman ang kabuuan ng livestream.Sa kabila ng mga negatibong komentong paulit-ulit na lumalabas sa chat, nagawa ko pa ring tapusin ang stream nang nakangiti. Pinili kong mag-focus sa laro at sa mga viewers na totoong nandoon para sumuporta sa akin. Hindi ko na rin hinayaang masir
Para akong natauhan.Hindi ko inaasahang makikita ko ang pangalan niya roon.Kanina lang ay sinabi niyang marami pa siyang kailangang i-review na documents.Ibig sabihin...Sa kabila ng pagiging abala niya, naglaan pa rin siya ng oras para buksan ang livestream ko.Hindi ko napigilang mapangiti.Kas
Honey“Kalagan mo na ng tali ’yan at nang masimulan na,” malamig na utos ng isang lalaki.Kahit nakapikit ako, ramdam ko agad kung sino siya, ang lalaking sa palagay ko ay siyang nakakakilala sa Boss Juan na tinutukoy nila. Base sa palitan nila ng salita, halata ring hindi nila alam kung sino talaga
ChantonNanatiling titig na titig si Honey sa ama. Ni hindi siya kumurap. Para siyang na-freeze sa kinauupuan niya, parang kung gagalaw siya kahit kaunti ay tuluyang babagsak ang mundong kinalalagyan niya. Halatang-halata na hindi niya mapaniwalaan ang narinig.“D-Dad, what are you saying?” nangingi
ChantonMarahan akong kumatok—isang mahinang tunog lang, sapat para marinig pero hindi nakakagulat. Pagkatapos, dahan-dahan kong binuksan ang pintuan ng aking silid. Parang kusa agad hinanap ng mga mata ko si Honey. Automatic. Instinct. Kaya sa kama agad ako tumingin.At doon ko siya nakita.Naka-up
Si Ryan.“Oh, tapos na ang usapan n’yo ng Mama mo?” curious kong tanong habang inaayos ang huling tray.“Hmm,” tugon niya habang naglalakad papalapit. “Tapos ka na diyan?”“Oo. Balak mo ba akong tulungan kaya ka bumalik?”“Sana,” sagot niya, sabay ngiti na parang nahuhuli sa akto.Natawa ako. “Late







