FAZER LOGINSiguro ay dahil pareho kaming batang tingnan ni Jeanette kaya ganoon.Sa unang tingin, hindi talaga namin aakalain ng ibang tao na doktor na kami. Lalo na si Jeanette na mas mukhang fresh graduate kaysa isang resident doctor. Ako naman ay madalas ding mapagkamalan na intern kapag hindi ako naka-form
RizNakita namin ang Daddy ni Jeanette kaya agad kaming lumapit sa kinaroroonan niya. Kasalukuyan itong nakatayo malapit sa isa sa mga table habang abala sa pagtingin sa cellphone niya. Nang marinig niya ang papalapit naming mga yabag, bahagya siyang nag-angat ng tingin bago tuluyang ibaba ang hawak
Mas gusto ko pa ring manatili sa tabi ni Jeanette kaysa pilitin ang sarili kong makipag-usap sa mga taong halos hindi ko naman kilala.“Let's go,” sabi ko matapos kong ibalik ang pen sa staff.“Finally,” sagot niya, sabay ayos ng buhok niya habang naglalakad kami. “Akala ko may makikita kang kakilal
Lalo na kapag pera, negosyo, at pangalan ng pamilya ang nakasalalay.Alam ko rin na hindi kayang maimpluwensyahan ng kahit na sino ang aking mga magulang. Pareho silang may sariling prinsipyo at sapat na karanasan para malaman kung sino ang dapat nilang papasukin sa buhay nila at kung sino ang mas m
Riz“Hindi pupunta ang parents mo?” tanong ni Jeanette habang inaayos ang pagkakahawak niya sa manibela.Nasa iisang sasakyan kami at sabay kaming pumunta sa Royal Hotel para sa gaganaping charity ball. Galing pa kami sa salon kung saan halos dalawang oras kaming nagpaganda at nagpaayos, kaya nang m
Unti-unting bumukas ang pintuan.Napaunat ako ng pagkakaupo sa aking wheelchair nang makita ko kung sino ang pumasok.Si Uncle Melchor.Hindi ko inaasahan ang pagdating niya, lalo na't wala naman siyang appointment sa schedule ko. At base sa ekspresyon ng mukha niya, hindi rin ito simpleng social vi
Chanton“Hon, it’s me,” sabi ko, sabay ngisi na halos umabot sa tenga ko. I already know manggagalaiti siya sa boses ko pa lang, and honestly? That thought alone lowkey amuses me. I could already imagine her beautiful face na sobrang pula sa galit, yung tipong parang gusto na akong sakalin kahit sa
ChansenHindi ko maipaliwanag kung gaano ako kasaya. May kung anong magaan sa dibdib ko habang nakikita kong buo at masigla ang pamilya ko. Kaya kahit ayaw ko talagang iwan si Estella, napapayag din ako sa huli.Pagpasok namin sa silid nila Dad, agad kaming pumwesto sa living area kagaya ng mga girl
Estella Nagulat na lang ako nang biglang may humila sa akin palayo. Banayad at may pag-iingat pero mabilis, at puno ng tensyon. Paglingon ko, si Chansen pala. Nakakunot ang noo niya, parang isang segundo na lang ay sasabog siya sa galit. Bago ko pa man maintindihan ang nangyayari, sumunod ang isang
Honey Wala na rin akong nagawa. Kahit pa pilitin kong magmatigas, heto at nakaupo ako ngayon sa isa sa maraming upuan sa isang malamig at seryosong silid na matatagpuan sa second floor ng isang security agency. Ang mga dingding ay kulay abo, sterile at walang kahit anong warmth, parang eksaktong re







