Mag-log in“Raw?”Napangiti ako nang bahagya. “Yes. Raw.” Tumango ako nang dahan-dahan habang pinagmamasdan ang pagbabago ng kanyang ekspresyon. “Hindi ba at iyon naman ang pinalalabas ng mga bulung-bulungan?”Hindi niya ako sinagot nang diretso, ngunit ang tingin na ibinigay niya sa akin ay ’yung uri ng tingi
Jared“Naalala mo na ba ang gusto mong itanong?” untag ko sa kanya, bahagyang ikiniling ang ulo habang maingat kong pinag-aaralan ang bawat maliit na paggalaw ng kanyang mukha.Hindi ko alam kung bakit, pero mula nang mapansin kong nag-iiba ang ekspresyon ni Dr. Riz sa tuwing napupunta sa personal n
Oh, my goodness.Napailing siya nang bahagya sa sarili.Bakit ba kasi siya nakatitig?At bakit naman kasi kailangang maging ganito ka-attractive ang lalaking ito kapag hindi nakasimangot?“May... may gusto sana akong itanong pero nakalimutan ko,” aligaga niyang palusot upang maipagkaila ang panunuri
“Then you have to be careful,” seryosong sabi ni Riz.Bahagyang napalingon si Jared sa kanya.“I always am.”“Hindi sapat ’yan.”“Why?”“Because you’re too stubborn.”Napataas ang isang kilay ni Jared. “Excuse me?”“You heard me.”“Are you saying I’m careless?”1“I’m saying you have a habit of maki
Third PersonTinitigan nang mabuti ni Jared si Riz, tila binabasa ang bawat maliit na galaw sa mukha ng dalaga. Hindi lamang ang mga mata nito ang pinagmamasdan niya, kundi pati ang bahagyang pagkakuyom ng mga daliri nito, ang pag-angat at pagbaba ng dibdib, at maging ang maliliit na pagbabago sa ek
“Bakit?” tanong niya nang hindi na niya matiis ang katahimikan. “May kakaiba ba sa mukha ko?”Bahagyang umangat ang kilay ni Jared.“No.”“Then why are you looking at me like that?”“Like what?”“Like…” Natigilan siya at napairap sa sarili. “Never mind.”Muntik nang mapangiti si Jared, ngunit pinigi
ChandlerTwo days later, nang dumating si Mitch sa HQ, ay wala namang naging problema. Surprisingly smooth ang lahat, parang walang bagong adjustment na kailangang gawin ang team. Maganda ang laro ng ArmyGamers during scrims—solid ang rotations, malinis ang comms, at hindi sablay ang decision-making
Honey“You can cry if you want to, baby…”Muli kong tinignan si Chanton. Sa mga mata niya, malinaw ang sincerity—walang awa na nakakababa, kundi yung uri ng pag-unawa na nagsasabing naiintindihan kita kahit hindi mo pa masabi lahat. May lungkot din doon, parang nasasaktan siya dahil nasasaktan ako.
Good.Pag-upo ko sa gaming chair, doon ko naramdaman ang panlalamig ng kamay ko.Shocks.Iba ang mga practice game namin sa gaming house. Online lang ‘yon at walang nakakakita sa akin. Kahit magkamali ako, screen lang ang witness.But now, it’s different.May crowd at nala-live broadcast pa. Pwedeng
MitchPagkatapos ng practice, pakiramdam ko lutang na lutang na ang utak ko. Tatlong oras na scrim tapos may extra drills pa si Sir Sol na parang may hinahabol kaming world championship.“Break muna tayo, guys,” sabi niya kanina, pero alam naming lahat na ang ibig niyang sabihin: mag-isip kayo kung







