LOGINGanyan ang LDR, ano na ngayon an gagawin mo Chan Chan? Pa-like, comment, gem votes at rate po. Maraming salamat! Hi,sobrang sama po ng aking pakiramdam at nilalagnat. Try ko po na maka-update ulit bukas. Kung hindi ako maka five chapters ay pasensya na po. May nakapondo ako kaya lang nagamit ko na rin today. Hopefully po ay gumaan gaan na ang pakiramdam ko at ang hirap ng may lagnat.
Wala pa rin.Isang oras ang lumipas. Dalawa.At sa bawat minutong nadaragdag, mas bumibigat ang pakiramdam ko.Hindi ito selos. Hindi rin duda.Takot lang.Takot na may nangyaring masama sa taong mahal ko.At sa gitna ng katahimikan ng kwarto, isang bagay lang ang malinaw sa akin—Kahit gaano ako ka
MitchNaging successful ang shooting, iyon mismo ang unang sinabi ni Sir Sol makalipas lamang ang dalawang araw. Kita ko sa mukha niya na hindi iyon simpleng reassurance lang.Hindi siya yung taong basta nagbibigay ng papuri para lang gumaan ang pakiramdam mo. Kapag sinabi niyang maayos ang kinalaba
Pagdating sa shooting location ay sinamahan na ako ni Sir Sol. Hinatid niya ako sa isang tila lounge.“Wait here,” sabi niya sa akin bago tumingin kay Ezekiel. “Ikaw na muna ang bahala kay Mitch.”“Yes, Sir,” nakangiting tugon ni Ezekiel.Pagkatapos ay naglakad na si Sir Sol papunta sa production st
MitchNakuntento na lang talaga ako sa video call at sa mga chats namin. Hindi man madalas, hindi man mahaba palagi, pero sapat na iyon para sa akin. Masaya na ako roon dahil alam kong busy siya, at ayokong maging isa pang responsibilidad sa listahan ng iniisip niya araw-araw.Alam kong kapag tumata
Lumapit siya sa mesa at bahagyang yumuko bilang respeto. “Mr. Chandler,” bungad niya, maingat ang tono. “These are the list that you asked on our first meeting. Everyone who had something to do with the supplies—respective personnel in charge, vendors, purchase orders, delivery schedules, and discre
ChandlerPagkasara ng elevator doors, para bang sabay ding nagsara ang maliit na mundo na binuo namin ni Mitch kanina. Bumalik ang bigat sa balikat ko, ang pamilyar na pressure ng responsibilidad na hindi puwedeng ipagpaliban o i-delay dahil lang sa personal na emosyon. Tahimik ang elevator habang u
ChandenKita ko ang kakaibang liwanag sa mukha ni Noelle nang sabihin ko sa kanya ang naging desisyon ko tungkol sa hinihiling ng kanyang tiyuhin at buong pamilya. Napalunok siya at tumango, tila ba nawala ang bigat ng balikat niya sa ginhawa, sabay kindat sa akin na parang nagsasabing, "Salamat, Do
ChandenMasayang-masaya ako sa pagbubuntis ni Noelle. Para akong lumulutang sa ulap sa tuwing naiisip ko na sa wakas, magkakaroon na kami ng sarili naming anak. Isang pamilya. Isang maliit na mundong kami lang ang laman.Madalas ko siyang titigan nang palihim habang abala siya sa laptop niya. Minsan
Chanden“Kung gano’n… ibig mo bang sabihin, wala talagang kinalaman si Scarlet sa lahat ng ito?” tanong ko habang bahagyang kumunot ang noo ko. Hindi ko maialis sa sarili ko ang duda. Para kasing imposibleng nagkataon lang ang lahat.“I’ll look into that,” sagot ni Kuya Lualhati. “Sa ngayon, wala pa
ChandenSa totoo lang, ayoko talagang iwan si Noelle sa condo nang mag-isa. Oo, alam kong ligtas siya roon. Alam kong secured ang buong lugar at wala namang nakaambang panganib. Pero iba pa rin ang kapayapaang nararamdaman ko kapag nandiyan ako sa tabi niya.Wala eh, gusto ko na ako ang una niyang m



![Just One Night [Tagalog]](https://www.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)



