Sweet Trap in My Brother-in-Law’s Arms

“Find another man to get you pregnant, Bella.”

Parang martilyong tumama sa dibdib ni Bella ang mga salitang iyon ni Rain nang umagang iyon.

Nanlaki ang mga mata ni Bella sa sinabi ng asawa nya. Paano nagawa ng sariling asawa na kalmado siyang utusan na magpabuntis sa ibang lalaki?

“Se-seryoso ka ba, Rain?” bulong ni Bella, nanginginig ang tinig. “Nagbibiro ka lang di ba? Bakit ako mag papabuntis sa ibang lalaki?”

Mabigat ang buntong-hininga ni Rain. “I’m sick of it! Si mommy, paulit-ulit akong pinipilit tungkol sa tagapagmana. Pagod na ako sa pressure. Lagi niyang tinatanong kung kailan ka mabubuntis.”

Napalunok si Bella. “Eh… bakit hindi sa’yo, Rain? Andiyan ka naman asawa ko bakit kailangan sa iba?”

“Sa’yo? Huwag kang magpatawa! I won’t waste my nights with you!”

Parang tinaga ang puso ni Bella sa mga salitang iyon. Bumuka ang kanyang bibig, ngunit walang lumabas na salita.

“Kung kaya mo, maghanap ka ng matinong lalaki. If not, I’ll find one for you,” malamig na tugon ni Rain, tila ba tapos na ang usapan. “Hindi ako nakikipag-negotiate.”

Nanikip ang dibdib ni Bella, mahigpit nya itinikom ang kanyang kamay hanggang namutla ang mga kamao.

Bago pa siya makapagsalita, muling nagsalita si Rain.

“You must get pregnant I don’t care how! Ang pag papakasal ko sa’yo ay kahihiyan na sa harap ng mga kapatid ko, tapos gusto mo pang dagdagan ang kahihiyan sa hindi mo pagbibigay ng anak?”

Nakakrus ang mga braso ng lalaki, malamig ang tingin ngunit mabigat ang dating. “Gagawin mo or I’ll cut off your lolo’s hospital expenses!”

Mabilis na umiling si Bella, natakot. “Huwag, Rain. Pakiusap, huwag mong gawin ‘yon kay Lolo! Kailangan niya ang gamutan hanggang gumaling siya.”

Huminga si Rain, hindi dahil nagdadalawang-isip, kundi dahil sa matibay na desisyon. “Magpasya ka na ngayon. Para hindi ko putulin hospital expense ng lolo mo.”

Oo o hindi. Pinakamahirap na desisyon na kinaharap ni Bella lalo na’t nakasalalay ang buhay ng kanyang lolo.

Isang taon pa lang silang kasal. At sa panahong iyon, naramdaman na ni Bella na hindi siya minahal ng asawa nya.

Ikinasal lang si Bella at Rain dahil lang sa kagustuhan ng kanilang mga lolo. Matagal nang magkaibigan ang mga ito, at ipinagkasundo ang kanilang mga apo.

Kung alam lang ni Bella mula sa simula, nangako siya na hinding-hindi siya papayag na pakasalan si Rain. Sinubukan niyang mahalin ang lalaki, ngunit ni minsan, hindi nasuklian kahit konti ni Rain eto.

“Ano na?” tanong ni Rain, nakataas ang kilay, naghihintay ng sagot.

Napalunok si Bella. “Bigyan mo ko ng panahon makapag isip please, Rain.”

Nanatiling malamig ang tingin ng lalaki. “Sige. Bibigyan kita ng tatlong araw.” At umalis na siya sa kwarto.

Nanatiling nakatayo si Bella, nanginginig ang tuhod sa mga kabaliwang gusto mangyari ng kanyang asawa

“Paano ako makakahanap ng matinong lalaki? At ang batang iyon… magiging tagapagmana ng pamilya Reynolds.”

Napatingin siya sa orasan sa dingding. Alas-siyete y medya oras na para maghanda ng almusal.

“Naku, Diyos ko!”

Mabilis ang kabog ng kanyang dibdib. Nagmadali siyang lumabas ng silid, halos tumatakbo papunta sa kusina.

Naghihintay ang kanyang nakasanayan: ang paghahanda ng almusal para sa pamilya Reynolds ang biyenan, mga bayaw, at mga pamangkin.

Ang mga Reynolds ay makapangyarihang pamilya, mahigpit sa tradisyong. Lahat ay nakatira sa iisang bubong mga magulang, anak, manugang isang katotohan hindi nakikita ngunit nakakasakal.

At si Bella, ang pinakabatang manugang na walang trabaho, ay naging pangunahing taga asikaso sa bahay ng Reynolds. Luto, linis, at siguraduhing perpekto ang lahat.

May mga katulong naman, ngunit si Bella ang inaasahang kikilos sa bahay para sa mas maayos na bahay.

Pagkalipas ng kalahating oras, handa na ang almusal. At tungkulin ni Bella na iserve ito sa kanyang biyenan at asawa.

“Ito na po ang green tea n’yo, Mommy,” mahina niyang sabi, habang iniaabot ang tasa.

“Salamat,” malamig na tugon ni Luwee, ni hindi siya tinitingnan.

Nang lumapit siya kay Rain, itinulak nito ang plato. “Ako na. Umupo ka na lang.” Malamig ang tono.

Bahagyang ngumiti si Bella at umupo sa tabi niya.

Ngunit bago pa niya mahawakan ang tinapay, nadinig ang matalim na boses ni Luwee.

“Isang taon. Isang buong taon na mula nang maging manugang kita Bella. Pero hanggang ngayon, you’re still not pregnant.”

Nanigas ang kamay ni Bella, bumagsak sa kanyang binti habang naka upo. Yumuko siya, mahigpit na nagdikit ang mga daliri, takot na takot tumingin sa kahit sino.

Ramdam niya ang mga mapang-asar na tingin ng kanyang mga hipag.

Nagliyab ang hiya sa kanyang dibdib. Ang mga Reynolds ay elite na pamilya ng dugong Spanish at Chinese. Si Luwee Luis Reynolds, dugong Spanish; ang yumaong asawa niyang si Von Derick Reynolds, isang Chinese tycoon.

Sila ang may-ari ng Reynolds Corporation, may negosyo, hotel, at ospital sa iba’t ibang bansa. Ang yaman ay naipasa sa tatlong anak: si Ronel, ang panganay; si Kingstone, ang pangalawa; at si Rain, ang bunso.

““I’ve already made an appointment with the best gynecologist,” sabi ni Luwee, iniabot ang isang card kay Rain para ibigay kay Bella.

Walang gana itong iniabot sa asawa, ni hindi siya tinitingnan.

“Wala akong pakialam kung paano, you must get checked.”

“Baka baog si Bella, Mommy!” sabat ni Kelly, asawa ni Ronel. Saglit lang siyang tiningnan ng lalaki.

“Oo nga, Kelly. Maybe she is baog kaya tinatago para hindi siya ih divorce!” dagdag ni Veronica, asawa ni Kingstone, lalo pang nagpasiklab ng apoy sa usapan.

Palaging minamaliit ng dalawang hipag si Bella, dahil mas mataas ang pinagmulan nila. Si Kelly, isang designer na nag-aral sa Amerika, anak ng mayamang negosyante, ngayon ay may malaking boutique. Si Veronica, isang abogada, anak ng pinakamalaking law firm owner.

At si Bella? Isang simpleng babae na napili lang dahil minsang naging kaibigan ng kanyang lolo ang ama ni Luwee.

Parang latigong tumama sa mukha ni Bella ang salitang “baog.” Ni minsan, hindi siya hinawakan ni Rain, ngunit siya pa ang inaakusahan ng pagkabaog.

Namutla ang kanyang mukha. Napatingin siya kay Rain, ngunit nakatutok lang ito sa plato, walang pakialam, para bang sanay na sa paulit-ulit na eksena.

Gaya ng dati, hindi siya ipinagtanggol.

“Mommy, maayos naman po ang matress ko,” mahina niyang pagtatanggol, nanginginig ang tinig.

BANG!

Malakas na ibinagsak ni Luwee ang kutsilyo sa mesa, ikinagulat ng lahat. Malamig ang kanyang mga mata, matalim ang titig.

“There is no such thing as ‘fine,’ Bella! Do what I say, at ipadala mo sa akin ang resulta.