LOGINLitong lito na si Channing...
Ngunit hindi nagtagal ang katahimikan na iyon.May narinig akong pagbukas ng pinto sa katabing cubicle.Napahinto ako.Kasunod nito ay isang boses—malinaw, pamilyar.“Yes, may kasamang girlfriend si Chandler. Kailangan ko pa ngang lumabas para magyosi dahil ayaw ni Chandler na makalanghap ng usok an
MitchDahil sa akin, nag-order si Chandler ng kung anu-anong pagkain—fried chicken, fries, pati kung anong pulutan na hindi ko na maalala ang pangalan. Parang gusto niyang siguraduhin na may mapagkakaabalahan ako, na hindi ako maiilang sa lugar na hindi ko naman talaga nakasanayan.Napangiti ako sa
“At ni Chandler, of course,” singit ni Arnie mula sa upuan niya, may pilyong ngiti.Narinig ko ang bahagyang pag-ubo ni Chandler sa tabi ko, parang gusto niyang pigilan ang usapan bago pa lumalim.Pero hindi ko napigilan ang mapatingin sa kanya.Sandali lang, pero sapat na para makita ko yung itsura
MitchPagkapasok namin sa private room ng club, parang biglang tumahimik ang mundo ko—o baka ako lang ang biglang naging hyper-aware sa lahat. Ang ilaw ay dim, may halong kulay na gumagalaw sa dingding, at kahit wala pang malakas na tugtog, ramdam ko na agad na hindi ito yung mga lugar na nakasanaya
“Sige, mag-ingat sa pagmamaneho, Chandler,” sagot ng papa niya, seryoso pero may halong tiwala na rin sa boses.Tumango ako bilang sagot bago ako napatingin kay Mitch. Nakangiti siya—yung tipong may gustong sabihin pero pinipigilan.“Mukhang sanay ka na tumawag ng Mama at Papa ah,” tukso niya, at hi
ChandlerSa wakas, tapos na rin ang isang linggong bakasyon ni Mitch—at kahit ilang araw lang ‘yon, pakiramdam ko ang daming nagbago sa akin. Hindi sa pagitan namin, kundi sa loob ko mismo. Mas naging klaro. Mas naging buo.Mamaya, susunduin ko siya sa kanila. At pagkatapos noon, diretso kami sa usu
Ang sarap tignan ng paligid. Ang bawat sulok ng mesa ay puno, hindi lang ng pagkain, kundi ng alaala, kwento, at pagmamahal. Ang ngiti at saya sa mukha ng bawat isa ay naghahatid ng kakaibang pakiramdam sa akin. Isang uri ng kaligayahan na hindi mo mabibili, hindi mo mahihiram, kundi mararamdaman mo
Estella Dahan-dahan kong minulat ang aking mga mata sa kabila ng mabigat na kirot sa ulo at kakaibang hilo na parang umiikot ang buong paligid. May amoy ng alcohol at disinfectant na agad kong naamoy at doon ko lang napagtanto kung nasaan ako. “Argh…” mahina kong ungol sabay hawak sa aking senti
ChansenSa lahat ng bagay na ayaw kong mangyari ngayon ay ‘yung makita kong ma–stress si Estella. Kaya noong sinabi nina June na nagpunta raw sa studio ang pamilya Salvador, hindi ko napigilan ang sarili kong mag-react. Hindi ko na inisip kung kalmado ba ako o hindi, basta ang nasa isip ko lang, bak
ChansenSabay-sabay na kaming bumaba ng pamilya Palanca patungo sa event hall. Sa totoo lang, dapat ay naiilang ako sa kanila dahil mga in-laws ko sila, pero dahil sobrang tanggap nila ako at ramdam ko iyon sa bawat tingin at ngiti nila sa akin ay naging mas madali para sa akin ang maging palagay sa







