Mag-log inChandlerNagising ako sa malamlam na liwanag na pumapasok sa floor-to-ceiling windows ng suite ko. Tahimik ang buong Grand Hotel sa ganitong oras—iyong klase ng katahimikan na hindi mapayapa kundi mabigat. Para bang may hinihintay na pagsabog.Saglit akong nanatiling nakahiga, nakatingin sa kisame,
ChandlerPaglabas ko pa lang ng airport, ramdam ko na agad ang bigat ng lungsod—hindi lang dahil sa klima, kundi dahil sa responsibilidad na kasabay ng bawat hakbang ko. Ang Dubai ay hindi lugar para magpahinga. Isa itong lungsod na sumisigaw ng kapangyarihan, pera, at impluwensya. At sa pagkakataon
Me: ’Wag kang magrereklamo ha.Hindi ako naghintay nang matagal para sa sagot niya.Love: When did I do that?Napatawa ako nang mahina, napailing habang nakasandal sa upuan. Oo nga naman. Ni minsan, hindi pa siya nagreklamo sa akin—kahit pagod, kahit puyat, kahit minsan halos ubos na ang energy niya
ChandlerMabigat sa loob ang umalis, lalo na nang makita kong naglalakad palayo si Mitch.Kahit naka-facemask siya, kahit hindi ko na kita ang buong mukha niya, kilala ko ang lakad niya. Alam ko kung kailan siya nagpipigil, kung kailan niya binabagalan ang hakbang dahil ayaw pa niyang matapos ang sa
May mga tao pa ring dumarating—may bitbit na maleta, may kausap sa phone, may umiiyak, may natatawa. Isang normal na airport scene. Pero para sa akin, parang huminto ang mundo sa pagitan naming dalawa.Wala akong pakialam kung may makakita man sa amin. Naka-facemask naman kami pareho ni Chandler. At
Mitch“Ang sabi ko naman kasi, ’wag mo na akong ihatid eh,” reklamo ni Chandler, may halong inis at lambing sa boses. Yung tono niya na halatang gusto niya akong pagsabihan pero hindi niya magawa nang todo dahil ako ’yon—dahil mahal niya ako.Nasa departure area na kami. Maliwanag, maingay, puno ng
Chansen Pansamantala kong inalis sa isip ko ang usapan namin sa dressing room, ayon na rin sa gusto ni Estella. Tama naman siya. Hindi ko kailangang hayaang sirain ng isang walang kwentang post ni Maui ang araw na ito. Lalo pa at special ang gabi na ‘to para sa kanya. Huminga ako nang malalim h
Natawa ako nang tuluyan. “Yeah, do that. Gusto kong mainggit sila sa maganda kong asawa.”Nagtawanan kami, at sa gitna non ay hinalikan ko ang tuktok ng ulo niya. Ako na rin ang naglagay ng hikaw sa tenga niya, maingat na parang natatakot akong masaktan siya.“Sen,” tawag niya pagkatapos.Tumigil ak
Estella Nagsimula na kaming magtrabaho pagkatapos ng aming maliit pero meaningful na meeting. Tahimik lang kami nina June at Vivian sa kani-kaniyang ginagawa, pero sa gitna non ay hindi ko mapigilan ang mapangiti. Ang AMS, na dati ay simpleng pangarap lang, unti-unti nang lumalaki. May tatlo na ka
Umiling siya, marahan, habang pinaglalaruan ang baso sa kamay niya. “Wala siyang kinuwento sa akin. Ang alam ko lang, nasa probinsya ang mga magulang niya. Every time na nagkukuwento siya tungkol sa kanila, laging masaya ‘yung tono niya. Yung tipong ramdam mong totoo. So, hindi ko talaga naisip na a







