ログインDahil doon, halos hindi na kami nagkakaroon ni Chandler ng pagkakataon na makapag-isa. Sa umaga, kanya-kanya kaming focus sa training. Sa hapon naman, ako ay abala sa livestreams at content creation, habang siya ay laging may kausap, may inaasikaso bilang team owner. Para bang pareho kaming umiikot
MitchMay kung anong nagbago sa akin—hindi ko agad maipaliwanag, pero ramdam na ramdam ko.Pagkatapos ng nangyari sa amin ni Chandler, parang may naiwan siyang bakas sa buong pagkatao ko. Hindi lang sa isip ko, kundi pati sa katawan ko.Kahit anong pilit kong mag-focus sa ibang bagay, bumabalik at b
“I miss you so much…” bulong niya, halos hindi na marinig, habang hindi pa rin tuluyang lumalayo. “Hindi talaga ako makukuntento ng text, tawag or video call. Those are not enough.”Hindi ko na nagawang sumagot.Dahil sa totoo lang, pareho kami ng nararamdaman.Unti-unting bumaba ang kanyang halik—m
Mitch“Love, I’m really trying to behave…” mahina niyang bulong.Sa pandinig ko, parang bahagyang paos ang tinig niya, yung tipong halatang pinipigilan niya ang sarili. Lalo akong kinilabutan nang maramdaman ko ang marahan niyang pag-amoy sa aking leeg, ang init ng hininga niya na parang unti-unting
Nakatayo si Chandler, nakangiti, medyo gusot ang buhok na parang ilang beses na niyang nasabunutan sa pagod, pero gwapo pa rin in that effortless way, dala siguro ng helmet. Suot pa rin niya ang panglabas niya, pero halata sa aura niya na kagagaling lang sa mahabang araw.“Hi,” sabi niya, simple lan
MitchKinagabihan, matapos ang isang araw na punong-puno ng scrims, meetings, at kung anu-anong ganap sa team, nagpakabusy naman ako sa aking online class.Nakakabaliw isipin kung gaano kabilis tumakbo ang oras—parang kailan lang, first day ko pa lang, nangangapa sa schedule at nag-aadjust sa bagong
ChancyDalawang araw na ang nakalipas mula nang manggaling ako sa ospital. Ako mismo ang naghatid kina Gianna at ng mama niya pauwi sa condo.Tahimik lang ang biyahe. Gusto ng mama ni Gianna na sa tabi ko maupo ang babae ngunit pinilit ko na magtabi na sila sa backseat.Hindi naman sa ayaw kong maka
Si Mama, retired na sa pagtitinda ng kung ano-ano at masaya na sa kanyang mga halaman sa harap ng bahay. Minsan, masaya siyang magbantay ng mga pamangkin ko kapag may lakad ang mga hipag ko. Halos may sarili na siyang kindergarten sa bahay kapag ang tatlong makukulit ay naiwan sa kanya.Mabilis kami
GiannaOkay. Ito na nga. Nasa loob kami ng banyo. Magkatapat. Hubad. Basa. At literal na magkadikit ang katawan.Kung may CCTV ang langit, sure akong nagtatawanan na ang mga anghel ngayon habang minamarkahan ako sa “baka mabudol ng hormones” list.“Gianna, face value, pandesal at embutido. Hindi ka
GiannaNang madala na sa ospital ang pasyenteng naaksidente, dumiretso ako sa Sarina’s. Hindi ko na rin inasahan na darating pa si Chancy, pero aaminin kong may kaunting lungkot na bumalot sa akin nang malamang wala siya roon.Tinawagan niya ako kanina pero ni hindi man lang nabanggit na hindi siya







