เข้าสู่ระบบChandlerDahil nakainom ako, hindi pumayag si Mitch na ako ang mag-drive pauwi.Kahit tahimik siya simula nang lumabas kami ng club at halatang drained pa rin sa nangyari, nanatiling matigas ang ulo niya pagdating sa bagay na iyon. Kaya kahit na buksan ko na ang sasakyan ay hindi parin siya sumakay.
Hindi siya sanay lalo na at ang bahay nila sa Pateros ay literal na katapat lang ng police station.Kaya sigurado akong natatakot siya ngayon.Mabilis akong lumapit sa kanya at agad kong hinawakan ang magkabilang braso niya nang marahan.“Love,” mahina kong tawag habang hinaharap siya sa akin.Bahag
ChandlerHindi ko na maalala kung sino ang unang sumugod.Ang malinaw na lang sa isip ko ay ang mabilis na pagkulo ng dugo ko nang makita kong may gumalaw papunta sa direksyon ko. Kasunod no’n ay ang matinding pagtilapon ng kamao ko diretso sa mukha ng lalaking nasa harapan ko.Umalingawngaw ang mal
“Hindi namin siya pinagkaisahan—”“Bullshit.”Putol ko agad sa lalaking nagsalita.Kitang-kita ko kung paano sila nagkatinginan.At halatang umaasang hindi ako gagawa ng eksena.Wrong move.“Do you even know who you’re talking to?” malamig kong tanong.“Love…” mahinang tawag ni Mitch habang bahagyan
ChandlerPaglapit ko sa kanila ay agad kong napansin ang pulang-pula niyang mga pisngi. Hindi iyon dahil sa makeup o sa init ng ilaw sa hallway. Galing iyon sa sampal.Lalong sumikip ang dibdib ko dahil do’n.Dahan-dahan kong hinawakan ang mukha niya gamit ang dalawang kamay ko, marahang hinahaplos
Tahimik ko lang silang pinagmamasdan habang nakasandal sa couch, pero kahit naririnig ko ang ingay at tawanan nila, kalahati lang ng atensyon ko ang nasa mesa.Ang kalahati ay nasa pintuan pa rin.Wala kahit sino sa mga babae ang nagtangkang lumapit o mag-alok ng inumin sa akin. Hindi dahil may sina
ChansenMasaya na kaming nakikipagkuwentuhan kasama ang mga judges na kasamahan ni Estella. Kita ko sa mga tingin nila na gustung-gusto na nilang magtanong kung ano ba talaga ang namamagitan sa amin, pero pinipigilan nila ang sarili na magtanong. Halos mabasa ko sa mga mata nila ang curiosity, pero
Bwisit talaga. Alam ko naman, ganito talaga ang mundo nila. Showbiz, publicity, fans. Lahat ‘yan parte ng trabaho. Naranasan ko rin ‘yan dati, noong ako pa ang pinagtitilian. Pero iba pala kapag yung babaeng mahal mo na ang gustong itambal ng mga tao sa iba. Iba pala ‘yung pakiramdam ng hindi m
Dahil malinaw sa akin, sinasadya niya ‘yon. Hindi lang basta nostalgia o simpleng post ng “throwback.” May halong panunukat at may pahiwatig. At kung patatahimikin ko lang ang sarili ko, parang hinahayaan ko na rin siyang i-disrespect ang kapayapaan na pinaghirapan kong buuin. Napakagat ako sa l
Si Mommy ang unang lumapit, hinawakan niya ang mga kamay ko at marahang pinisil. “That’s my hija,” sabi niya, nakangiti nang buong lambing. “Don’t worry, magaling si Lualhati.” Napakurap ako. “Lualhati?” tanong ko, bahagyang naguguluhan. Hindi ko siya personal na kilala, pero sa tono ng boses ni Mo







