LOGINHmm... Ano nga kaya si Noelle?
Paano kung may nabago na?Paano kung hindi na sila kasing bilis ng dati, kasing tibay, kasing handa sa biglaang panganib?Hindi sila superhero. Tao pa rin sila. Nasasaktan. Napapagod. Pwedeng magkamali.Si Kuya Lualhati naman ang kabaligtaran nila sa paraan ng pakikipaglaban. Hindi kamao ang sandata
Mitch“Ate Honey…” humihikbi kong tawag habang tuluyan na niya akong niyakap, parang hindi na niya hinintay pang tuluyang bumigay ako bago niya ako saluhin.Sa sandaling iyon, lahat ng pilit kong kinukubli—lahat ng takot, pangamba, at pagod ay parang sabay-sabay na bumuhos palabas.Dama ko ang marah
“Maupo ka muna, Mitch…” mahinang sabi ni Ate Honey habang marahan niya akong inaalalayan palapit sa sofa.Hindi ko na tinutulan. Para akong nawalan ng lakas bigla, kaya hinayaan ko na lang ang sarili kong bumagsak sa upuan na katabi lang din naman ng crib. Magkatabi kaming naupo, pero ramdam kong pa
MitchNarinig ko pa lang ang boses niya, parang may kumalabit na agad sa dibdib ko.“Mitch!” bulalas ni Ate Honey nang makita niya ako matapos niyang buksan ang pintuan.Hindi ko na napigilan ang sarili ko. Halos tumakbo na ako papasok, dala-dala ang dalawang linggong bigat na parang nakapatong dire
Wala pa rin.Isang oras ang lumipas. Dalawa.At sa bawat minutong nadaragdag, mas bumibigat ang pakiramdam ko.Hindi ito selos. Hindi rin duda.Takot lang.Takot na may nangyaring masama sa taong mahal ko.At sa gitna ng katahimikan ng kwarto, isang bagay lang ang malinaw sa akin—Kahit gaano ako ka
MitchNaging successful ang shooting, iyon mismo ang unang sinabi ni Sir Sol makalipas lamang ang dalawang araw. Kita ko sa mukha niya na hindi iyon simpleng reassurance lang.Hindi siya yung taong basta nagbibigay ng papuri para lang gumaan ang pakiramdam mo. Kapag sinabi niyang maayos ang kinalaba
Estella“Ang ganda ng anak ko…” sabi ni Mommy, nakangiti pero nangingilid pa ang luha. Ramdam ko ang panginginig ng boses niya, halatang proud na proud. Nasa kanilang hotel room na kaming mag-asawa.Gusto sana nila na dito na rin kami magbihis ni Chansen ngunit mas gusto kong sa bahay na lang namin
Nandito kami ngayon sa sala, sa paborito naming spot. Dito kami madalas tumambay kapag nasa bahay lang. Walang make-up, walang formalities, walang kung anong pretensions. Minsan nanonood ng pelikula, minsan nagkukwentuhan lang ng walang patid. Hindi kami ‘yung tipo ng mag-asawa na maghapon lang naka
Estella Hindi pumayag si Chansen na hindi managot si Nayomi. Si Tristan naman ang agad nag-asikaso ng lahat sa presinto, tumawag sa mga awtoridad na nagkataon ay nasa compound pa siya ng Y Channel nang mangyari ang insidente ng tawagan siya ni Chansen. Sobrang thankful ako sa aking kuya, nandoon s
“I love you too, Estella… my love.” Hindi ko na rin napigilan ang paglapad ng ngiti ko. Parang automatic kasi bawat “I love you” niya ay laging may kasamang kapayapaan sa puso ko.“Ang cheesy mo,” sabi niya, tumatawa, sabay pisil sa tungki ng ilong ko.“Eh ikaw ba naman ang asawa ko,” tugon ko haban







