تسجيل الدخولNalintikan ka na talaga, Noelle!
Magkakasama sila, o mas malala ay tinawagan ni Flor ang mga lalaking ito upang harangin ako.Nanatili akong nakatayo sa pwesto ko habang nakaharang sa dadaanan ko ang tatlong lalaki. Hindi ko man sila kilala, sapat na ang mga tinginan nila para maramdaman kong wala silang balak paalisin ako nang maa
MitchHindi ko alam kung saan nanggaling ang bilis ng reflex ko, pero bago pa man tuluyang dumampi sa mukha ko ang kamay ni Flor ay agad ko iyong nasalag. Mahigpit kong nahawakan ang pulsuhan niya at mabilis iyong itinulak palayo sa akin dahilan para mapaatras siya nang bahagya.Halatang hindi niya
Ano ako? Magpapakaapi lang?“Flor,” may biglang sumingit na boses mula sa may likuran niya, may halong pang-aasar at aliw. “Mukhang hindi ka talaga kilala ng babaeng ‘yan.”Napalingon ako at doon ko nakita ang dalawa pang babaeng papalapit. Pare-pareho silang maayos manamit, halatang sanay sa mamaha
MitchSiguro ay isa ang babaeng kausap ni Nathalia sa mga nagiging guest ng magkakaibigan ni Chandler—yung mga babaeng sanay nang sumama sa kanila sa mga club at private gatherings na gaya nito.Habang naglalakad ako palabas ng cubicle kanina ay binuo ko na sa isip ko ang posibilidad na dati, bago p
Ngunit hindi nagtagal ang katahimikan na iyon.May narinig akong pagbukas ng pinto sa katabing cubicle.Napahinto ako.Kasunod nito ay isang boses—malinaw, pamilyar.“Yes, may kasamang girlfriend si Chandler. Kailangan ko pa ngang lumabas para magyosi dahil ayaw ni Chandler na makalanghap ng usok an
MitchDahil sa akin, nag-order si Chandler ng kung anu-anong pagkain—fried chicken, fries, pati kung anong pulutan na hindi ko na maalala ang pangalan. Parang gusto niyang siguraduhin na may mapagkakaabalahan ako, na hindi ako maiilang sa lugar na hindi ko naman talaga nakasanayan.Napangiti ako sa
ChandlerTahimik ang buong seventh floor.Mula sa glass wall ng silid ko, tanaw ko ang lungsod—mga ilaw na parang mga bituin na bumaba sa lupa. Ngayon lang ako nakadama ng ganito. Na parang hindi mapalagay ng wala namang dahilan.Naalala ko ang livestream ng team kanina. Parang naririnig ko pa rin s
HoneyMatapos ang yakap, walang agad na nagsalita sa amin. Parang pare-pareho kaming naghahanap ng tamang salita o baka wala talagang tamang salita para sa ganitong sitwasyon.Si Dad ang unang umupo ulit. Kami ni Isaiah at Ezra ay nanatiling nakatayo sandali, hanggang sa ako na mismo ang naupo sa so
MitchBest of three.Game one, panalo kami.Game two, bumawi ang Toplist at pinatikim kami ng early snowball na halos hindi na namin nahabol.Game three—Doon nagdesisyon ang lahat.Pagpasok ng deciding game, iba na ang energy sa arena. Hindi na lang curiosity ang nararamdaman ko mula sa crowd. May
Pero hindi ngayon.He really is a man. Alam niya kung kailan dapat magbiro at kung kailan kailangang maging tahimik na sandigan. Alam niya kung kailan ang lambingan at kung kailan ang respeto.“Ang sabi ni Mommy kanina, natutulog ka,” sabi niya. “Halos kakagising mo lang?”Tumango ako bilang tugon.







