MasukNakasuot siya ng simpleng gray na shirt at jogging pants, ngunit kahit gaano siya kasimple manamit, hindi pa rin nawawala ang natural niyang presensya. Gayunpaman, mas napansin ko ang seryosong ekspresyon sa kanyang mukha kaysa sa hitsura niya.Ibinaba ko ang cellphone ko at napabuntong-hininga.“Hi
MitchPagkagaling namin sa Tagaytay ay diretso naming hinatid sina Mama at Papa pauwi sa bahay. Ayaw sana nilang magmadali kaming umalis, ngunit pareho naming alam ni Chandler na kailangan na rin naming bumalik sa HQ. Ilang araw na rin kaming halos walang inasikasong trabaho at siguradong may mga ba
"Papa," panimula niya habang nakatingin kay Papa, "nagsampa na ng kaso ang kapatid ko laban sa taong nag-frame sa inyo."Agad na nawala ang ngiti sa mga mukha namin.Napatingin kaming lahat sa kanya."Sino?" tanong ni Papa habang bahagyang umayos ng upo.Hindi agad sumagot si Chandler na para bang g
MitchAng unang umaga namin sa Tagaytay ay nagsimula sa malamig na simoy ng hangin na pumapasok mula sa bahagyang nakabukas na bintana ng silid. Hindi ko agad iminulat ang aking mga mata. Nanatili muna akong nakahiga habang pinakikinggan ang katahimikan sa paligid.Matagal na rin mula nang makaranas
Mukhang si Chandler rin ay todo effort upang maging bahagi ng pamilya namin.Mabilis na naging abala ang buong bahay matapos naming maipasok ang mga gamit. Dahil ayaw ni Mama na masyadong mapagod si Papa, hinayaan niya ito sa sala kasama sina Kuya Arman at Chandler.Kami naman ni Ate Leslie ang napu
Mitch“Nagustuhan niyo ba?” tanong ni Kuya Arman kina Mama at Papa nang tuluyan kaming makapasok sa Airbnb na inarkila niya para sa aming pansamantalang pananatili.Matatagpuan iyon sa isang tahimik na bahagi ng Tagaytay kaya agad kong naramdaman ang preskong hangin na sumalubong sa amin. Malayo ito
Natawa ako ng mahina, sabay iling. Hindi tawang masaya, kundi tawang punong-puno ng disbelief.“Maui…” dahan-dahan kong sabi, halos may lambing pero puno ng pang-aasar. “Sa tingin mo ba aksidente lang ang pagtatagpo namin sa restaurant?”Natigilan siya. Kita kong bahagya siyang kumurap, at para bang
Estella“Saan ka natutong kumanta, Estella?” tanong bigla ni Cha habang inaayos niya ang baso sa harap niya. Just in time din na dumating ang pagkain, kaya pasubo na sana ako pero biglang natigilan.“Sa orphanage,” tipid kong sagot, sabay tingin sa plato ko. Hindi ko na hinayaan pang maglabas ng det
Pero sa totoo lang? Hindi ko alam kung sino sa aming dalawa ang mas nahihirapang magpigil.Aaminin ko na… gusto ko. Gusto ko ang pakiramdam na napapaloob sa kanyang mga bisig, ‘yung tipong parang wala nang ibang ligtas na lugar kundi doon mismo. Gusto ko ‘yung bigat ng katawan niya sa ibabaw ko haba
Estella Walang sinayang na oras si Chansen. Sobrang excited niya at na-schedule niya agad sa weekend ang dinner namin with his family. Hindi siya mapakali sa kakaremind sa akin tungkol sa araw na ‘yon, parang siya talaga mismo ang host ng event. “Wifey, Kuya Chase and his family will be there too,







