MasukChandlerHindi ko akalain na darating ako sa puntong ako mismo ang magpaplano ng outing para sa team.Kung tutuusin, kaya ko namang i-delegate kay Sol ang lahat, mula sa lugar hanggang sa schedule. Pero ewan ko, may parte sa akin na gustong ako mismo ang pumili kung saan sila dadalhin.Siguro dahil
ChandlerHindi ko inaasahan na ganon kaganda ang kalalabasan ng scrims nila laban sa Fullpower.Sa totoo lang, ang ibinigay kong kondisyon ay simple lang—kahit umabot man lang sila ng 50% na win rate, sapat na iyon para masabi kong kaya nilang makipagsabayan sa mas malalakas na team. Pero ang nakuha
Isang saglit lang ’yon, isang simpleng pag-angat ng labi ko—pero ramdam ko agad ang epekto nito sa akin. Parang biglang gumaan ang pakiramdam ko kahit katatapos lang ng intense na laban.Hindi ko alam kung gaano na siya katagal na nakatayo doon, kung napanood ba niya ang buong clash o kung dumating
MitchSa pagdaan ng mga araw, pakiramdam ko ay parang lumulutang ako sa alapaap.Hindi ko maipaliwanag kung bakit—pero alam ko kung sino ang dahilan.Sa tuwing naaalala ko yung mga gabi namin sa rooftop, yung mga usapan, yung mga simpleng yakap at halik… kusa na lang akong napapangiti kahit wala nam
Ako naman ay—Teka, nagto-toothbrush naman ako syempre at hindi ako badbreath pero iba pa rin kasi tignan yung sa kanya.Napakunot ang noo niya habang nakatitig sa akin, halatang hindi kumbinsido sa sagot ko.“Wala?” ulit niya, this time mas may diin, parang sinusubukang basahin kung nagsisinungalin
MitchWala na, bumigay na ako.I totally believe him.Hindi ko alam kung dahil ba sa paraan ng pagkakasabi niya, o dahil sa paraan ng pagtitig niya sa akin. Yung tipong wala kang makikitang bakas ng pagsisinungaling. Pero sa sandaling iyon, parang unti-unting naglaho lahat ng takot ko.Yung kaba. Y
GiannaDinampot ko ang cellphone ko mula sa kitchen table. Napakunot ang noo ko nang makita ang pangalan ni Chancy na nagpa-flash sa screen at doon ko lang naalala na may video call nga pala kami dapat ngayong gabi.Pipindutin ko na sana ang answer button nang muling tumunog ang doorbell. Napatingin
"Bakit parang gusto kong kainin ka na rin?""Tse!" sabi ko sa kanya na tinawanan lang niya. "Hindi ka na nagsawa, ang akala mo naman ay hindi nakakatikim."Sumeryoso ang kanyang mukha pagkasabi ko non. Kinuha niya ang kamay kong nakapatong sa ibabaw ng lamesa at dinala iyon sa kanyang bibig at hinal
Gianna“What are you thinking?” tanong ni Chancy na titig na titig sa akin. “Bakit bigla kang natahimik diyan?”Nag-angat ako ng tingin sa kanya. Paano ko naman sasabihin na siya ang nasa isip ko ngayon gayong magkaharap lang naman kami? Para kasing nakukunsensya ako na basta ko na lang siyang hini
Hi dear readers!Salamat po sa patuloy niyong pagsubaybay sa istorya ng pamilya Lardizabal.Nagbibigay motivation po sa akin ang like, comment at gem votes niyo dahil alam ko na may nag-aabang ng mga susunod na kabanata. Sana po ay ipagpatuloy niyo lang po iyon dahil isa ang mga 'yan sa motivation







