MasukAba, processing na...
MitchPanibago na namang araw, pero parang may bitbit pa rin akong pagod mula kahapon—hindi sa katawan, kundi sa isip. Katatapos lang naming mag-almusal at nagdesisyon na tumambay sa living area. Walang masyadong ganap, chill lang. Nakabukas ang TV, naghahanap ng mapapanood habang hinihintay ang scr
MitchHindi agad natapos doon ang usapan.Akala ko, pagkatapos ng mga sinabi nila ay babalik na sa normal ang lahat—kanya-kanyang kain, konting biruan, tapos usapang laro na ulit. Iyong tipong parang walang nangyari, parang wala kaming binuksang topic na medyo… personal. Pero kahit pilit nilang gina
Alam na nila. At ngayon… may nakita pa sila. Hindi ko napigilan ang mapayuko. “Hindi niyo naman alam ang buong story…” mahina kong sabi, halos bulong. “Alam namin,” sagot agad ni Ryan. “Kaya nga hindi kami nagko-conclude.” “Concern lang kami,” dagdag ni Cecilio. “Sa’yo.” Unti-unti akong napahi
Mitch Kinabukasan, paggising ko pa lang ay may kakaibang bigat na agad akong naramdaman. Hindi iyon dahil sa pagod mula sa laban kahapon o sa puyat, kundi dahil sa katahimikan ng phone ko. Dahan-dahan kong kinuha iyon mula sa bedside table at agad na tiningnan ang screen. Wala pa rin. Walang mes
Mitch Tahimik ang kwarto, pero hindi ang isip ko. Nakahiga ako sa kama, nakatitig sa kisame habang hawak pa rin ang phone ko, na para bang anumang oras ay iilaw iyon at lalabas ang pangalan niya. Ilang beses ko nang chineck ang screen kahit wala namang notification. Paulit-ulit, parang umaasa sa w
“Mitch, missing sila,” paalala ni Cecilio. Hindi pa man ako nakakareact, biglang may sumulpot mula sa gilid ng mapa. Isang mabilis na galaw, kasunod ang stun na hindi ko na naiwasan. Sunod-sunod na damage ang bumuhos. “Back! Back!” sigaw ni Ryan. Pero alam kong huli na. Sa harap ng screen ko, n
“Ako?” tanong ko naman.“Syempre, pwede ba naman hindi rin namin i-welcome ang aming favorite daughter?” nakangiting tugon ni Dad ngunit sinimangutan ko siya.“I’m y-your only d-daugh-ter!” At nagtawanan na nga ang lahat.Nagtagal pa sila Mommy bago tuluyang umalis. Dinala na ako ni Lander sa aming
Na-admit ng maayos ang anak ko at nakahinga ako ng maluwag dahil hindi rin naman kakakitaan or kababakasan ng takot ang mukha niya. Okay na ako doon, at least alam ko na magiging maganda lalo ang result ng procedure na gagawin sa kanya dahil sa tingin ko ay maganda ang kondisyon ng katawan niya.Set
Pagkatapos kasi ng dinner ay naligo na ito at tsaka bumalik sa study room dahil may i-checheck pa raw siya.“What?” tanong niyang hindi man lang ako tinitignan at nanatiling nakatingin sa papel na nasa ibabaw ng kanyang lamesa.“Ah- eh—, hindi ka pa ba matutulog?” tanong ko. Alam ko naman na Sunday
LakeishaSa mata ng mga tao ay napakaperpekto ng aming pamilya. Ang tingin nila sa aking ama ay napakamapagmahal na asawa at ama kaya’t napakabango niya sa mga ito. Ang aking ina ay napakagaling din umarte basta alam niyang may nakatutok na camera. Ako naman ay kailangan ding makisabay sa kanila, ku







