LOGINSalbahe talaga si Conrado!
Pero hindi ko na kinailangan.Nandoon na siya.“Naku, bakit naman bukas na bukas ang pinto?” bulalas niya, halatang nagulat, habang unti-unting namumula ang mukha niya hanggang tenga.Hindi ko napigilan ang sarili ko na matawa. Mahinang tawa, pero puno ng panunukso.“Hindi ka na agad sanay na makita
ChandlerHalata ang lungkot sa mukha ni Mitch nang sagutin niya ang tanong ko. Kahit pilit niyang pinapakalma ang sarili niya, kahit sinusubukan niyang ngumiti para hindi ko mahalata, kilalang-kilala ko na siya.Isang kurba lang ng labi niya, isang bahagyang pag-iwas ng tingin—alam ko na. At doon, s
Nag-angat ako ng mukha at nagtagpo ang mga mata namin. Sa kabila ng dim light ng sala, kitang-kita ko ang pagod sa kanya—pero mas nangingibabaw ang lambing at saya.Dahan-dahan kong hinaplos ang pisngi niya, parang gusto kong kabisaduhin ulit ang bawat detalye. Dumaan ang mga daliri ko sa mata niya,
MitchKusang dumilat ang mga mata ko, parang may kung anong humila sa akin palabas ng mahimbing kong tulog. Automatic na umangat ang tingin ko sa bedside table kung nasaan ang cellphone ko, at bago pa man ako tuluyang magising, dinampot ko na iyon para silipin ang oras.3:00 AM.Napabuntong-hininga
Kumuha ako ng itlog, tapos dumiretso sa pantry at humugot ng isang pack ng pancit canton.“Oks na ’to,” bulong ko sa sarili ko. “Minsan lang naman.”Mabilis ang kilos ko—parang naka-auto pilot. Pinakuluan ang tubig, binasag ang itlog, hinintay ang tamang oras, tapos hinalo ang seasoning na kabisado
Mitch“Akyat na ako para sa online class ko,” sabi ko kina Ryan.Tumayo ako mula sa pagkakaupo mula sa sofa sa living area ng fifth floor, kung saan kanina lang ay punong-puno ng tawanan, trashtalkan, at tipikal na post-stream kwentuhan ang paligid.Pagkatapos ng livestream task namin, napagdesisyun
Estella“Nayomi…” ungol pa ng lalaki, at doon ako tuluyang nakasiguro. Hindi si Tristan ang kasama niya. Kasunod na narealize ko ang buong picture.Si Nayomi… iniisip niyang si Tristan, bilang Sir Tan ang kaharap niya. At dahil alam niyang kabilang ang lalaki sa panel ng mga judges, convinced siya n
Maybe I’ve been underestimating how much my words mean to him.Hindi ko napigilang mapangiti rin, lalo na nang maramdaman kong mas hinigpitan niya ang hawak sa kamay ko, parang ayaw na niya akong pakawalan.“Careful, Estella,” bulong niya habang nakatitig pa rin sa akin. “Kapag palagi mong sinasabi
Chansen“Anong ginagawa mo?” bulalas ni Estella, halos mag-panic sa biglaang pagkilos ko. Nanlalaki ang kanyang mga mata, at halatang hindi niya alam kung hahakbang ba siya palayo o mananatili lang. Sinandal ko siya sa likod ng pinto na kakasarado ko lang, ramdam ko ang biglaang pagbilis ng tibok ng
At aaminin ko, kahit noon pa man, sa tuwing inaangkin niya ako… kahit ramdam kong sarili lang din niya ang pinapaligaya niya, nadadala pa rin ako. Oo, may halong pait at pagkabigo dahil hindi ko maramdaman na para sa akin iyon, pero hindi rin ako immune sa sarap at init na dulot niya.Selfish siya d







