Mag-log inAyan na ang simula COnrado, simpleng impormasyon ay hindi mo na makuha!
ChandlerHindi agad sumagot si Mitch. Nakatayo lang siya sa harap ko, tuwid ang tindig, pero ramdam ko ang bigat ng emosyon na pilit niyang kinokontrol. Ang mga mata niya—hindi na lang galit—may halong sakit, pagkalito, at kung ano pang hindi niya masabi.“Ano ang gusto mong sabihin ko?” tanong niya
Chandler“No text, no calls… pero kasama si Lily?” sabi niya, nakataas ang isang kilay, matalim ang tingin na parang kayang tumagos sa’kin.Kung ibang sitwasyon lang… baka natawa pa ako.Ang liit niya, pero kung makatingin at magsalita ay parang siya pa ang mas malakas sa amin. Parang kapag nauwi sa
ChandlerTahimik ang biyahe namin ni Lily. Siya nasa backseat, ako nasa harap at nagdadrive, parehong walang imik habang umaandar ang sasakyan sa kalsadang halos walang kasabay. Tanging ingay lang ng makina at mahihinang busina sa malayo ang maririnig—pero kahit gano’n, ramdam ko na may gustong sabi
ChandlerNapatingin kami pareho ni Lily sa pintuan nang bigla itong bumukas, at sabay na pumasok sina Kuya Lualhati at Chanton.“Ano na’ng nangyari?” tanong ko agad, hindi na nagpaka-formal.“Well, alert na ang buong kapulisan,” panimula ni Kuya Lualhati habang naglalakad papasok. “Mabigat ang kason
Chandler“Chandler, sobrang thank you dahil tinulungan mo ako.”Halata sa mukha ni Lily ang pasasalamat. Hindi lang sa paraan ng pagngiti niya, kundi sa lalim ng tingin niya na parang gusto niyang siguraduhin na naiintindihan ko kung gaano kalaki ang naitulong namin sa kanya. May konting pagod din d
MitchTahimik akong nakaupo sa sofa, pinipilit ang sarili kong mag-focus sa palabas na tumatakbo sa TV. Pero hindi ko talaga mapigilan ang mga mata ko sa paligid—kay Ryan, kay Mico, kay James, at kay Cecilio. Parang bawat galaw nila, bawat maliit na expression, may sariling kwento. Yung tipong alam
Chancy“Kanina pa ako nakatayo dito, pero hindi mo man lang ako napansin.”Napalingon ako, at doon ko lang napansin si Kuya Chanden na nakasandig sa hamba ng pinto. Nakahalukipkip ang mga braso niya, at tila may mabigat na ekspresyon sa mukha. Tahimik siyang nakamasid, hindi galit, pero halatang may
Napahawak ako sa gilid ng kama. Tila ba lahat ng muscle sa katawan ko ay biglang nanlamig.Hindi ito ang inakala ko. Akala ko minor injury lang, ilang linggo, tapos balik na ulit sa dati. Yung tipong magagawa ko na ang mga bagay na lagi kong ginagawa.“May chance pa rin ba na mapaaga pa? I can't wai
GiannaExcited akong kumilos para maligo. Kanina lang ay tumawag ulit ang lokong si Chancy, pinagbawalan pa ako mag-Angkas. “Mag-Grab ka na lang, ‘wag Angkas. Ayoko maalikabukan ang paborito kong bibingka ni Aling Gianna,” aniya na parang ako ay isang delicacy na kailangang balutin ng bubble wrap.N
Sa sasakyan niya kasi ay hindi ko magawa iyon dahil hindi naman niya ako hinahayaan na mag-drive non.Halos dalawang oras bago kami nakarating sa Sarina's dahil sa traffic na normal na sa Manila.Ng marating namin ang hotel ay sa harap na ako huminto. Bumaba ako at pinagbuksan ng pinto si Gianna bag







