MasukUy maganda yan. Huwag kang mahiya, Noelle. Magsabi ka lang.
Chandler“Chandler, sobrang thank you dahil tinulungan mo ako.”Halata sa mukha ni Lily ang pasasalamat. Hindi lang sa paraan ng pagngiti niya, kundi sa lalim ng tingin niya na parang gusto niyang siguraduhin na naiintindihan ko kung gaano kalaki ang naitulong namin sa kanya. May konting pagod din d
MitchTahimik akong nakaupo sa sofa, pinipilit ang sarili kong mag-focus sa palabas na tumatakbo sa TV. Pero hindi ko talaga mapigilan ang mga mata ko sa paligid—kay Ryan, kay Mico, kay James, at kay Cecilio. Parang bawat galaw nila, bawat maliit na expression, may sariling kwento. Yung tipong alam
Mitch“Gilbert?” ulit ko, mas malinaw na ngayon ang pagkakabigkas ko, pero mas halata rin ang pagkalito sa boses ko. Lahat kasi sila ay parang natulala na lang, na para bang may biglang bumalik na alaala na hindi nila inaasahan.Walang sumagot sa akin agad.Sa halip, si Cecilio ang unang nagsalita,
MitchPanibago na namang araw, pero parang may bitbit pa rin akong pagod mula kahapon—hindi sa katawan, kundi sa isip. Katatapos lang naming mag-almusal at nagdesisyon na tumambay sa living area. Walang masyadong ganap, chill lang. Nakabukas ang TV, naghahanap ng mapapanood habang hinihintay ang scr
MitchHindi agad natapos doon ang usapan.Akala ko, pagkatapos ng mga sinabi nila ay babalik na sa normal ang lahat—kanya-kanyang kain, konting biruan, tapos usapang laro na ulit. Iyong tipong parang walang nangyari, parang wala kaming binuksang topic na medyo… personal. Pero kahit pilit nilang gina
Alam na nila. At ngayon… may nakita pa sila. Hindi ko napigilan ang mapayuko. “Hindi niyo naman alam ang buong story…” mahina kong sabi, halos bulong. “Alam namin,” sagot agad ni Ryan. “Kaya nga hindi kami nagko-conclude.” “Concern lang kami,” dagdag ni Cecilio. “Sa’yo.” Unti-unti akong napahi
HoneyIn two days, pabalik na kami ng Manila. At kahit hindi ko pa man tuluyang iniiwan ang hacienda, ramdam ko na agad ang panghihinayang. Mamimiss ko ang lahat ng nandito. Mula sa tahimik na umaga, sa preskong hangin, hanggang sa mga simpleng ngiti ng mga tauhan sa buong hacienda. Ultimo ang staff
ChantonBumalik ako sa panonood ng livestream ni Honey. Pagbalik ko, sumalubong agad sakin yung ngiti niya. Yung tipong hindi scripted, hindi pilit, at alam mong galing talaga sa puso. Totoo ‘yon. I’m sure of it.Sa dami ng beses na napanood ko na siyang mag-live, parang kabisado ko na ang rhythm ni
“Keeping Honey’s identity a secret is his way of protecting her,” sabi ni Kuya Lualhati, mababa ang tono, parang pinipiling maging kalmado. “Ama siya, Chanton. And believe me… Sen. Deguia was so stressed nung nag-usap kami about sa security ng anak niya. Don’t blame him. Iba-iba tayo ng paraan para
Honey“Jacob… you’re here.” Nginitian ko siya habang binubuksan ang pinto, pero halos automatic lang ang ngiti ko, kasi the moment na tumama sa akin ang tingin niya, something felt… off. Para bang may kakaiba sa vibe niya ngayon.Sinundan ko siya ng tingin habang naglalakad siya papasok, diretso sa







