LOGINUy maganda yan. Huwag kang mahiya, Noelle. Magsabi ka lang.
Sa ibang pagkakataon, hindi sana magiging issue ang simpleng request ni Venice. Ngunit ngayong nasa iisang silid kami ni Mitch, habang sariwa pa ang tensyon na ilang minuto nang umiikot sa hangin, biglang naging komplikado ang isang bagay na dapat sana ay diretso lang.Napansin kong bahagyang natigi
ChandlerNatigilan ako at napatingin kay Mitch, ngunit nanatiling nakatutok ang mga mata niya sa monitor.Hindi siya lumingon.Hindi rin siya nagsalita.Tahimik lang siyang nakaupo sa harap ng setup niya habang gumagalaw ang cursor sa screen, ngunit sa dami ng oras na nakasama ko siya, natutunan ko
Magulo.Makulit.Pero organized sa sarili nilang paraan.Si Mitch ay tumingin kay Venice, at bagamat mabilis lang, nahuli ko iyong bahagyang pagbabago sa expression niya.Hindi tuluyang nawala iyong ngiti.Pero hindi na rin iyon katulad kanina.May kaunting tension.Kaunting pag-iingat.At dahil kil
ChandlerNakarating kami sa 6th floor kung saan naroon ang apat na gaming rooms.“So…” sabi niya habang umiikot ang tingin sa paligid. “This is your world.”Bahagya akong napangiti.“I guess you can say that.”Hindi ko na idinagdag ang katotohanan na ilang beses na rin akong kinausap ni Kuya Chanden
Competitive gaming was different.May adrenaline. May strategy. May pressure na parang chess na may kasamang digmaan.Kaya nang malaman kong unti-unting pinapalawak ng pamilya ang negosyo papunta sa IT at digital industry kapalit ng casino sa lahat ng hotel and resort business namin ay hindi ko na i
Chandler“Venice.”Bahagya akong napataas ng tingin nang makita ang babaeng kakapasok pa lamang sa aking opisina. Nakasuot siya ng eleganteng blouse at skirt na bagay sa kaniyang polished image. Tulad ng dati, maayos ang kaniyang aura at may dala iyong klaseng confidence na alam kong matagal nang ba
Noelle“Hindi mo nalalaman ang sinasabi mo!” sigaw ni Tito Vergel, nanginginig ang kanyang tinig sa galit.Napakurap ako, napaatras nang bahagya. Parang lumiliit ang espasyo sa pagitan naming lahat, kasabay ng pagbigat ng hangin sa loob ng bahay.“Mang Vergel, totoo naman ang sinasabi ni Lyn. Hindi
NoelleAng bawat araw ng pagtatrabaho namin ni Chanden ay parang isang panaginip na ayokong magising. Kahit saan siya magpunta, palagi niya akong isinasama. Para bang hindi siya mapalagay kapag hindi ako nasa tabi niya.Minsan naman, kung may kaharap kaming mahahalagang tao, kasama rin namin si Nels
ChandenNasa aking office ako at hindi mapakali dahil sa kakaisip kay Noelle.Paano kung bigla na lang ay maisipan niyang umalis bigla? Paano kung biglang tumawag ang kaibigan niya at sabihin na may kakilala itong pwedeng tumulong sa kanya para makaalis ng bansa?Marami pa naman ang mga pinay ngayon
Noelle“Nakakainis eh!” bulalas ko habang ibinagsak ang sarili sa upuan, ramdam ko pa rin ang inis sa nangyari. Napatingin ako kay Atty. Santander, na halatang pinipigil ang kanyang tawa, habang si Chanden naman ay nakakunot-noo, halatang wala siyang ideya sa nangyari.“Stop laughing, Daryl. Mas maa







