LOGINUy, tuloy na nga ba?
MitchLumipas ang mga araw na naging maayos naman ang lahat kahit na itong si Lily ay nasa likod pa rin ng HQ. Pagkatapos ng naging pag-uusap namin ni Chandler ay sinikap kong balewalain na ang presensya ng babae dahil kita ko ang sincerity ng aking boyfriend.Sa tuwing gabi ay umaakyat ako sa unit
Chandler“Kumain ka ng kumain dyan,” sabi ni Mitch habang nilagyan ng sausage ang pinggan ko.“Kumakain naman ah,” tugon ko habang nakangisi.“Kanina ka pa nakatingin dyan. Tapos kung makangiti ka akala mo ay nakakaloko,” sabi pa niya.Umaga at kagaya ng unang beses na natulog siya sa kwarto ko ay a
Chandler“You really—”Hindi ko na hinintay na matapos pa niya ang sasabihin niya.“Yes, I really love you,” putol ko agad, diretso, walang pag-aalinlangan. “Sa sobrang pagmamahal ko sa’yo, isasama kita sa wedding anniversary ng mga magulang ko at ipapakilala sa pamilya ko. As in, level-up ng relati
ChandlerNanatiling nakatingin sa akin si Mitch nang ilang segundo, para bang naghahanap siya ng tamang salitang puwedeng isagot, pero walang lumalabas. Hindi ko alam kung ano ang mas nangingibabaw sa ekspresyon niya—gulat, pagdududa, o yung takot na baka totoo ang naririnig niya.“Bakit ganyan ka m
Mitch Nakakahiya mang aminin, pero sa totoo lang, sa tuwing magkasama kami ni Chandler, hindi ko maiwasang mapunta ang isip ko sa kung anu-anong intimate na sitwasyon na pwede naming pagsaluhan. Hindi ko alam kung kailan nagsimula iyon, pero napansin ko na lang na sa bawat tingin niya at sa bawat
Mitch Isang malakas na tawa ang pinakawalan ni Chandler, at hindi iyon yung simpleng tawang pampalipas lang—kundi yung tipong halos hindi na niya mapigilan ang sarili niya. Habang tumatagal ang pagtawa niya, mas lalo kong naramdaman ang pag-akyat ng inis sa dibdib ko. Hindi ko alam kung ano ang ma
Estella“Naunahan mo pa ang pa-reveal ko ah.” Sinubukan kong gawing biro ang pagkagulat ko, kahit ramdam ko pa ang konting kaba sa dibdib. Bigla namang nawala ang pag-aalangan na kanina’y nakapinta sa kanyang mukha, parang may kung anong bigat ang nahulog mula sa balikat niya. Napakamot pa siya ng b
ChansenHindi ko na nagawang ituloy pa ang mga papeles na nakatambak sa mesa ko. Wala na rin akong gana magpanggap na produktibo pa, buti na lang at malapit na rin ang uwian. Pero kahit natapos na ang opisina, nanatili pa rin ako rito, nakaupo sa swivel chair ko habang nakatitig sa laptop screen.Na
EstellaHindi ko man lang nalabhan ang damit ko. Tsk. Never mind, hindi ko rin naman plano na magtagal dito. Ang importante lang, makita ako ni Chansen, tapos sisimple na ako ng alis. Wala naman sa usapan namin na mag-stay ako nang matagal, ‘di ba? Basta makita niya ako at ma-realize niyang seryoso
“Bakit ngayon lang?” tanong ko, pilit pinapakalma ang nanginginig kong boses. “Bakit kailangang hintayin mong mapagod ako bago mo maisip na maging haligi?”Mas dumiin pa ang pagkakahawak niya sa kamay ko pero hindi naman masakit. Parang kinokontrol lang din niya ang sarili at tila nais lang na ipada







