LOGINUy, tuloy na nga ba?
MitchMatapos ang ilang saglit na katahimikan, yung klase ng katahimikan na hindi naman awkward pero hindi rin komportable, pareho kaming parang nag-iingat sa bawat galaw at salita. Ramdam ko pa rin yung natitirang bigat ng usapan namin kanina, pero kasabay nun, may kakaibang init na rin sa pagitan
MitchHindi ko agad alam kung paano ipo-process ang sinabi ni Chandler.Nakatayo lang ako sa harap niya, nakatingin sa mukha niya, pero parang hindi agad nag-sink in sa isip ko ang mga salitang binitawan niya. Ilang segundo akong natahimik, hindi dahil wala akong sasabihin, kundi dahil sinusubukan k
ChandlerHindi pa rin ako mapalagay kahit tahimik na ang opisina ko at tapos na ang lahat ng kailangang asikasuhin sa araw na iyon. Ilang beses kong sinubukang ituon ang sarili ko sa trabaho. Magbukas ng files, magbasa ng reports, mag-check ng schedules—pero sa bawat pagtatangkang iyon, iisa lang an
ChandlerHindi na ako nakabalik sa fifth floor matapos kong ihatid si Lily sa villa. Kahit alam kong kailangan kong kausapin si Mitch, wala akong choice kundi bumalik sa opisina dahil may naka-schedule na meeting na hindi ko pwedeng ipagpaliban.Ganun palagi—kahit gaano kagulo ang personal na sitwas
ChandlerTahimik kaming bumaba sa villa. Walang imikan dahil kasama pa namin si Clarissa sa elevator. Ayaw kong ipahiya si Lily sa harap ng empleyado ko. Hindi dahil concern ako, kung hindi dahil hindi ako ganong klase ng tao.I’m mad, yes.Naiinis akong umakyat siya sa taas para lang makita si Mitc
MitchHindi pa tuluyang nawawala ang tensyon sa loob ko kahit pilit kong ibinabalik ang focus ko sa screen. Patuloy ang boses ni Ryan sa pag-aanalyze ng replay, tuloy-tuloy ang pagturo niya ng mga mali namin, pero may bahagi ng isip ko na hindi na kasing linaw ng kanina. Ramdam ko pa rin ang presens
Estella “Why don’t we eat lunch together?” Biglang yaya ni Tristan habang inaayos niya ang phone sa mesa. Tapos ng maghanap ng damit ni Maui at nakiupo na sa amin. Pansin kong parang ang confident niya ngayon. Hindi ba dapat ay mailang siya dahil sa hindi niya pagtanggi at pagtatama sa kung ano ta
At sa totoo lang, minsan natatakot din ako. Kasi kapag ganito na kalalim ang pagmamahal, parang hindi mo na alam kung saan nagtatapos ang “ako” at nagsisimula ang “kami.” Pero sa bawat paghinga, sa bawat ngiti, alam kong nandito lang kami para sa isa't-isa. Ilang minuto pa lang ang nakakalipas nang
Estella“Wife?” halos pabulong pero puno ng pagkagulat na tanong ni Nayomi.“Yes, wife,” mariin na sagot ni Chansen, hindi man lang nag-alis ng tingin sa kanya. “Estella is my wife. Don’t tell me may reklamo ka pa rin…”Halata sa mukha ni Nayomi ang pagkabigla. Nanlaki ang mga mata niya, parang hind
Chansen“Dammit!” sigaw ko, sabay hampas ng cellphone sa mesa. Muntik ko nang ihagis pero pinigilan ko ang sarili ko.Ngunit hindi pa rin. Too late, nakalipad na. “Shit!” Napamura ulit ako nang mapagtanto kong baka masira ‘yon. Paano kung biglang tumawag si Estella?Agad kong dinampot ang cellphone,







