LOGINYehey! Ligtas naman pala...
Humugot ako ng malalim na buntong-hininga bago pinatuyo ang kamay ko gamit ang tissue. Tinitigan ko pa sandali ang sarili ko sa salamin.Mukha pa naman akong composed.Sana.Pagkatapos no’n ay saka ko binuksan ang pinto.Agad bumungad si Chandler na nakatayo mismo sa harap nito. Nakasandal siya sa d
MitchNakakairita ang pagdating ng babaeng ‘yon.As in sobra.At oo, aminado ako—nagseselos ako.Malay ko ba kung bakit kailangan ko pang i-deny sa sarili ko eh kitang-kita naman siguro sa mukha ko kanina pa. Imagine mo ba naman, kakadating lang ng babae tapos bigla na lang tatalon payakap kay Chand
“True,” dagdag ni Ate Jewel. “Para maiba naman ang surrounding mo.”Napalingon si Mitch sa kanila saka ngumiti.Polite smile na naman.“Thank you. Siguro nga minsan ay dalawin ko sila,” nakangiting tugon ni Mitch.Pero bilang boyfriend niya, kitang-kita ko iyong pilit.At mas lalo akong hindi mapaka
ChandlerHindi ko alam kung bakit biglang naging uncomfortable ang pakiramdam ko matapos banggitin ni Chanton ang pangalan ni Venice.Siguro dahil kilala ko si Mitch.Hindi siya iyong tipo ng babae na dramatic agad o selosang magwawala nang walang dahilan. Pero matalino siya. Observant. At higit sa
Pagdating namin sa unit ni Chanton, nadatnan namin si Mitch sa sala. Nakaupo siya sa malaking gray sofa habang kausap si Honey na may hawak namang feeding bottle para sa baby nila. Relaxed lang ang atmosphere, may mahina pang tugtog ng OPM sa background. Pero sa totoo lang, kahit anong aesthetic pa
Chandler “Ano nga pala ang sabi ni Chancy tungkol doon sa issue ng isa sa mga player mo?” tanong ni Chanton na mas seryoso na. “At ano na rin ang plano mo kay Lily?” Tahimik akong napasandal habang nakatingin sa kanya bago nagsalita. “Of course,” malamig kong sagot, “she can’t get away sa ginawa
Chanton “Pero bakit niya ginawa ’yon? Like… anong reason talaga?” tanong ni Honey, halatang naguguluhan—hindi lang sa tono, kundi pati sa expression niya na parang nagfr-freeze sa shock. Kahit sino naman siguro ay mapapaisip. Ang relationship nila, sobrang smooth—almost perfect. At kahit ayaw kong
At ang guilt na iyon, ang katotohanang minahal ko ang isang babae bago pa siya at kahit asawa ko na siya. Iyon ang dala-dala ko araw-araw. Isang kasalanang hindi ko hinihingan ng kapatawaran, dahil alam kong iyon ang kabayaran sa lahat ng katahimikan at distansyang ibinigay ko sa kanya.Alam ko na m
Sa gitna ng ingay, tawanan, at halakhakan ng mga volunteers at pasyente, parang may maliit na bubble kami ni Chanton—isang silent understanding na kahit busy, kahit abala, siya lang ang nakakaalala sa akin sa pinaka-simple at sweet na paraan.Nagpatuloy na kami sa gawain.Si Arvin, na walang kapagur
Chanton“Wait for me, I’ll just go to the restroom.”“Okay,” tugon ni Honey, casual lang, parang wala lang. Tumango ako pero hindi ko agad inalis ang tingin sa kanya. Pinagmasdan ko siya mula ulo hanggang paa, yung paraan ng pagkakatayo niya, yung ngiti niya, yung itsura niyang sobrang comfortable s







