LOGINMay nangyari kaya kay Chanden?
ChandlerHindi agad sumagot si Mitch. Nakatayo lang siya sa harap ko, tuwid ang tindig, pero ramdam ko ang bigat ng emosyon na pilit niyang kinokontrol. Ang mga mata niya—hindi na lang galit—may halong sakit, pagkalito, at kung ano pang hindi niya masabi.“Ano ang gusto mong sabihin ko?” tanong niya
Chandler“No text, no calls… pero kasama si Lily?” sabi niya, nakataas ang isang kilay, matalim ang tingin na parang kayang tumagos sa’kin.Kung ibang sitwasyon lang… baka natawa pa ako.Ang liit niya, pero kung makatingin at magsalita ay parang siya pa ang mas malakas sa amin. Parang kapag nauwi sa
ChandlerTahimik ang biyahe namin ni Lily. Siya nasa backseat, ako nasa harap at nagdadrive, parehong walang imik habang umaandar ang sasakyan sa kalsadang halos walang kasabay. Tanging ingay lang ng makina at mahihinang busina sa malayo ang maririnig—pero kahit gano’n, ramdam ko na may gustong sabi
ChandlerNapatingin kami pareho ni Lily sa pintuan nang bigla itong bumukas, at sabay na pumasok sina Kuya Lualhati at Chanton.“Ano na’ng nangyari?” tanong ko agad, hindi na nagpaka-formal.“Well, alert na ang buong kapulisan,” panimula ni Kuya Lualhati habang naglalakad papasok. “Mabigat ang kason
Chandler“Chandler, sobrang thank you dahil tinulungan mo ako.”Halata sa mukha ni Lily ang pasasalamat. Hindi lang sa paraan ng pagngiti niya, kundi sa lalim ng tingin niya na parang gusto niyang siguraduhin na naiintindihan ko kung gaano kalaki ang naitulong namin sa kanya. May konting pagod din d
MitchTahimik akong nakaupo sa sofa, pinipilit ang sarili kong mag-focus sa palabas na tumatakbo sa TV. Pero hindi ko talaga mapigilan ang mga mata ko sa paligid—kay Ryan, kay Mico, kay James, at kay Cecilio. Parang bawat galaw nila, bawat maliit na expression, may sariling kwento. Yung tipong alam
Estella Dumating si Ate Cha na parang whirlwind of energy. Palaging nakangiti, at may dalang mabangong amoy ng floral perfume na agad naghalo sa paligid. Masaya niya akong binati, sabay yakap. “Akala ko hindi mo ako pupuntahan, ha,” sabi niya, medyo may halong biro pero ramdam ko ang sinseridad. “
Ngumiti rin ako pero ramdam kong kumakabog pa rin ang dibdib ko. Kahit na may halong biro, totoo ang sinabi ni Doc, isang maling galaw lang, pwedeng mawala ulit ang lahat. At sa sandaling ‘yon, habang pinagmamasdan ko si Estella, napagtanto ko kung gaano siya kalakas... at kung gaano ako kaswerte.
EstellaDahan-dahan kong pinunasan ang mga luha sa pisngi ni Chansen. Nakapikit na siya ngayon, marahil ay sa sobrang sakit na naramdaman niya sa huli ng pagkaalam niya na pagkawala ng aming anak. Ang bigat ng dibdib ko habang tinititigan ko siya; parang kahapon lang ay laging siya ‘yung matatag, ‘y
Chansen “Dad, masyado mo naman akong pinapakaba. May nangyari ba na hindi ko alam?” halos pabulong kong tanong habang pilit kong pinipigilan ang panginginig ng boses ko. Ramdam ko pa ang bahagyang pag-vibrate ng dibdib ko sa kaba na parang may kung anong mabigat na paparating. Tumingin lang siya s







