LOGINPero hindi ko na kinailangan.Nandoon na siya.“Naku, bakit naman bukas na bukas ang pinto?” bulalas niya, halatang nagulat, habang unti-unting namumula ang mukha niya hanggang tenga.Hindi ko napigilan ang sarili ko na matawa. Mahinang tawa, pero puno ng panunukso.“Hindi ka na agad sanay na makita
ChandlerHalata ang lungkot sa mukha ni Mitch nang sagutin niya ang tanong ko. Kahit pilit niyang pinapakalma ang sarili niya, kahit sinusubukan niyang ngumiti para hindi ko mahalata, kilalang-kilala ko na siya.Isang kurba lang ng labi niya, isang bahagyang pag-iwas ng tingin—alam ko na. At doon, s
Nag-angat ako ng mukha at nagtagpo ang mga mata namin. Sa kabila ng dim light ng sala, kitang-kita ko ang pagod sa kanya—pero mas nangingibabaw ang lambing at saya.Dahan-dahan kong hinaplos ang pisngi niya, parang gusto kong kabisaduhin ulit ang bawat detalye. Dumaan ang mga daliri ko sa mata niya,
MitchKusang dumilat ang mga mata ko, parang may kung anong humila sa akin palabas ng mahimbing kong tulog. Automatic na umangat ang tingin ko sa bedside table kung nasaan ang cellphone ko, at bago pa man ako tuluyang magising, dinampot ko na iyon para silipin ang oras.3:00 AM.Napabuntong-hininga
Kumuha ako ng itlog, tapos dumiretso sa pantry at humugot ng isang pack ng pancit canton.“Oks na ’to,” bulong ko sa sarili ko. “Minsan lang naman.”Mabilis ang kilos ko—parang naka-auto pilot. Pinakuluan ang tubig, binasag ang itlog, hinintay ang tamang oras, tapos hinalo ang seasoning na kabisado
Mitch“Akyat na ako para sa online class ko,” sabi ko kina Ryan.Tumayo ako mula sa pagkakaupo mula sa sofa sa living area ng fifth floor, kung saan kanina lang ay punong-puno ng tawanan, trashtalkan, at tipikal na post-stream kwentuhan ang paligid.Pagkatapos ng livestream task namin, napagdesisyun
Ayun, napangiti ako nang malapad. “Thank you, Ezra. Malaking tulong ‘yon,” sagot ko sabay thumbs up pa. “Anak, siguraduhin mo na tutuparin mo yang pangakong ‘yan ha,” singit bigla ni Tita Marie, sabay tawa. Napansin ko tuloy na parang mas madaldal siya ngayon kaysa usual. May extra energy. Hindi ko
Honey “Oh, nandyan na si Isaiah…” nakangiting sabi ni Tita Marie, at parang may extra sparkle talaga sa boses niya. Parang kanina pa siya excited sa moment na ‘to. Sabay-sabay kaming napatingin nila Dad at Ezra sa likuran ko—like synchronized swimmers—at ayun na nga. Si Kuya Isaiah. Nakangiti na s
Though of course, alam ko naman na hindi lahat ng nanonood ay solid supporters. Normal lang ‘yun sa online world. Merong iba na napadpad lang sa live dahil nagustuhan nila yung isang content ko dati. Yung tipong scroll-scroll lang sila tapos biglang nag-auto-play yung video ko. Meron din naman yung
Honey“Kapatid? Anak ni Senator?” ulit ni Billy, halatang hindi makapag-process ng information. Para siyang nag-freeze on the spot. Tumingin siya sa akin na parang naghahanap ng confirmation kung prank ba ’to o totoo. Hindi ako sumagot; imbes ay ibinalik ko ang tingin ko kay Dad na kalmado lang pero







