LOGINSalamat po sa patuloy na suporta. Paki-like, comment at gem votes po.
“Pa…”Marahan siyang napalingon.At nang makita niya ako, mahina siyang ngumiti.“Anak.”Doon tuluyang nangilid ang luha ko.Agad akong lumapit at hinawakan ang kamay niya.Mainit pa rin.Salamat.“Bakit mo kami tinatakot ng ganito?” pilit kong biro kahit nanginginig ang boses ko.Mahina siyang nata
Magulo ang buhok niya at namumugto ang mga mata.At nang makita niya ako ay lalo siyang napaiyak.“Ma…” mahinang tawag ko nang makalapit.Agad ko siyang niyakap.Mahigpit.Pakiramdam ko ako na rin ang kumakapit.“Mitch…” nanginginig niyang sabi habang nakakapit sa akin. “Ang Papa mo…”Kasunod noon a
MitchAgad akong nagpaalam sa lahat.Hindi ko na maalala kung paano ko iyon nasabi nang maayos. Ang malinaw lang sa akin ay ang biglang panlalamig ng katawan ko matapos marinig ang umiiyak na tinig ni Mama sa kabilang linya.Ang Papa mo…Hindi niya natapos nang maayos ang pangungusap, ngunit sapat n
“More intensity!” sigaw nito.“Teka lang po,” sabi ni James. “Emotionally unavailable po talaga face ko.”“James,” babala ni Sir Sol.“Sorry po.”“Mitch,” tawag ng photographer sa akin kanina habang nasa set. “Can you give us strong captain energy?”“Captain energy? Hindi naman ako captain,” bulong
“Ganito kalaki? Oo.”Iba siya sa nakaraang season dahil per team ang naging photoshoot.Ngayon ay magkakasama ang lahat.Siguro ay dahil bago ang tatlong team.“Get used to it.”Mico stretched his arms dramatically.“Ako sanay na.”Tinignan namin siya.“Kailan pa?”“Sa imagination ko.”Napailing si
MitchMainit ang sikat ng araw nang makarating kami sa studio complex para sa official photoshoot ng bagong season ng Honorable.Afternoon na ngunit buhay na buhay pa rin ang buong paligid. Mula pa lang sa parking area ay tanaw ko na ang malalaking LED billboards ng event na may umiikot na teaser vi
ChantonHindi ako nakisabay mag-breakfast kina Dad. Kahit ilang beses pa akong alukin, mas gusto kong hintayin si Honey at makasabay siya kumain. Kaya ko pa namang tiisin ang gutom. Hindi rin naman ako mamamatay kung hindi ako agad mag-almusal. Ang mas mahalaga sa akin ngayon ay kapag nagising siya,
ChantonHindi ko namalayan na pinipigilan ko pala ang paghinga ko.Nakatayo ako sa harap ng altar, tuwid ang tindig, maayos ang suite, handang-handa sa paningin ng lahat. Pero sa loob-loob ko, parang may bagyong pilit kong kinokontrol. Tahimik sa labas, magulo sa dibdib.Naririnig ko ang musika.Ban
ChandlerNakatingin ako sa monitor na nasa harapan ko. Kasalukuyan akong nasa ArmyGamers Team head quarters kung saan narito rin ang gaming house ng mga player ko.Isa itong 7–storey building na pinatayo ko para maging opisina at tirahan ng mga player na papasok sa team ko. Ilang team din ang pag-aa
ChantonTahimik ang paligid nang humarap kami sa isa’t isa.Hindi ‘yung katahimikan na nakakailang, kundi ‘yung parang lahat ay kusang tumigil para bigyan kami ng espasyo. Ang mundo, parang umatras. Parang sinabi, “Sige, sa inyo na ‘to.”Naroon pa si Sen. Deguia sa tabi ni Honey. Ramdam ko ang bigat







