LOGINUy, sweet naman...
ChandlerHindi agad sumagot si Mitch. Nakatayo lang siya sa harap ko, tuwid ang tindig, pero ramdam ko ang bigat ng emosyon na pilit niyang kinokontrol. Ang mga mata niya—hindi na lang galit—may halong sakit, pagkalito, at kung ano pang hindi niya masabi.“Ano ang gusto mong sabihin ko?” tanong niya
Chandler“No text, no calls… pero kasama si Lily?” sabi niya, nakataas ang isang kilay, matalim ang tingin na parang kayang tumagos sa’kin.Kung ibang sitwasyon lang… baka natawa pa ako.Ang liit niya, pero kung makatingin at magsalita ay parang siya pa ang mas malakas sa amin. Parang kapag nauwi sa
ChandlerTahimik ang biyahe namin ni Lily. Siya nasa backseat, ako nasa harap at nagdadrive, parehong walang imik habang umaandar ang sasakyan sa kalsadang halos walang kasabay. Tanging ingay lang ng makina at mahihinang busina sa malayo ang maririnig—pero kahit gano’n, ramdam ko na may gustong sabi
ChandlerNapatingin kami pareho ni Lily sa pintuan nang bigla itong bumukas, at sabay na pumasok sina Kuya Lualhati at Chanton.“Ano na’ng nangyari?” tanong ko agad, hindi na nagpaka-formal.“Well, alert na ang buong kapulisan,” panimula ni Kuya Lualhati habang naglalakad papasok. “Mabigat ang kason
Chandler“Chandler, sobrang thank you dahil tinulungan mo ako.”Halata sa mukha ni Lily ang pasasalamat. Hindi lang sa paraan ng pagngiti niya, kundi sa lalim ng tingin niya na parang gusto niyang siguraduhin na naiintindihan ko kung gaano kalaki ang naitulong namin sa kanya. May konting pagod din d
MitchTahimik akong nakaupo sa sofa, pinipilit ang sarili kong mag-focus sa palabas na tumatakbo sa TV. Pero hindi ko talaga mapigilan ang mga mata ko sa paligid—kay Ryan, kay Mico, kay James, at kay Cecilio. Parang bawat galaw nila, bawat maliit na expression, may sariling kwento. Yung tipong alam
Lumakad palapit si Chanton at naupo sa gilid ng kama, kasabay ng marahang paghagod niya sa ulo ng dalawang bata. Natural lang ang kilos niya—parang sanay na sanay sa ganitong eksena, parang matagal na niya itong ginagawa kahit kailan lang naman ako napasama sa mundong ‘to.“Anong gusto mo for dinner
Doon ako bahagyang napapikit.Hindi ko namalayang nakahinga pala ako ng maluwag. Para bang unti-unting nabawasan ang bigat na ilang araw nang nakadagan sa dibdib ko. Hindi man tuluyang nawala ang pag-aalala—dahil ama pa rin ako—pero sapat na ang impormasyong iyon para makaramdam ako ng konting kapan
Pagkatapos kong magsalita, si Kuya Lualhati naman ang sumunod. Mas mabigat ang mga salitang bitbit niya.“Kung sakaling sinadya ni Jacob na makipaghiwalay kay Honey,” paliwanag niya, “ibig sabihin lang noon ay ayaw na niyang makisali pa sa pananakit sa inyong anak.” Bahagya siyang tumigil, saka idin
HoneyHindi pa man ako nakakabawi sa sinabi ni Chanton, bigla kong naramdaman ang ibang klaseng presensya sa tabi ko. Parang biglang nagbago ang hangin—mula playful, naging… mom-energy.“Ahem.”Isang mahinang clearing ng throat ang umalingawngaw sa likod namin.Sabay kaming napalingon ni Chanton.Si







