LOGINTuluyan ka na bang magpapatawad, Gianna? Kung sakali ay baka iyan na rin ang maging simula para lubusan mo ng tanggapin si Chancy.
MitchPanibago na namang araw, pero parang may bitbit pa rin akong pagod mula kahapon—hindi sa katawan, kundi sa isip. Katatapos lang naming mag-almusal at nagdesisyon na tumambay sa living area. Walang masyadong ganap, chill lang. Nakabukas ang TV, naghahanap ng mapapanood habang hinihintay ang scr
MitchHindi agad natapos doon ang usapan.Akala ko, pagkatapos ng mga sinabi nila ay babalik na sa normal ang lahat—kanya-kanyang kain, konting biruan, tapos usapang laro na ulit. Iyong tipong parang walang nangyari, parang wala kaming binuksang topic na medyo… personal. Pero kahit pilit nilang gina
Alam na nila. At ngayon… may nakita pa sila. Hindi ko napigilan ang mapayuko. “Hindi niyo naman alam ang buong story…” mahina kong sabi, halos bulong. “Alam namin,” sagot agad ni Ryan. “Kaya nga hindi kami nagko-conclude.” “Concern lang kami,” dagdag ni Cecilio. “Sa’yo.” Unti-unti akong napahi
Mitch Kinabukasan, paggising ko pa lang ay may kakaibang bigat na agad akong naramdaman. Hindi iyon dahil sa pagod mula sa laban kahapon o sa puyat, kundi dahil sa katahimikan ng phone ko. Dahan-dahan kong kinuha iyon mula sa bedside table at agad na tiningnan ang screen. Wala pa rin. Walang mes
Mitch Tahimik ang kwarto, pero hindi ang isip ko. Nakahiga ako sa kama, nakatitig sa kisame habang hawak pa rin ang phone ko, na para bang anumang oras ay iilaw iyon at lalabas ang pangalan niya. Ilang beses ko nang chineck ang screen kahit wala namang notification. Paulit-ulit, parang umaasa sa w
“Mitch, missing sila,” paalala ni Cecilio. Hindi pa man ako nakakareact, biglang may sumulpot mula sa gilid ng mapa. Isang mabilis na galaw, kasunod ang stun na hindi ko na naiwasan. Sunod-sunod na damage ang bumuhos. “Back! Back!” sigaw ni Ryan. Pero alam kong huli na. Sa harap ng screen ko, n
ChansenMasaya na kaming nakikipagkuwentuhan kasama ang mga judges na kasamahan ni Estella. Kita ko sa mga tingin nila na gustung-gusto na nilang magtanong kung ano ba talaga ang namamagitan sa amin, pero pinipigilan nila ang sarili na magtanong. Halos mabasa ko sa mga mata nila ang curiosity, pero
Dahil malinaw sa akin, sinasadya niya ‘yon. Hindi lang basta nostalgia o simpleng post ng “throwback.” May halong panunukat at may pahiwatig. At kung patatahimikin ko lang ang sarili ko, parang hinahayaan ko na rin siyang i-disrespect ang kapayapaan na pinaghirapan kong buuin. Napakagat ako sa l
Si Mommy ang unang lumapit, hinawakan niya ang mga kamay ko at marahang pinisil. “That’s my hija,” sabi niya, nakangiti nang buong lambing. “Don’t worry, magaling si Lualhati.” Napakurap ako. “Lualhati?” tanong ko, bahagyang naguguluhan. Hindi ko siya personal na kilala, pero sa tono ng boses ni Mo
Bwisit talaga. Alam ko naman, ganito talaga ang mundo nila. Showbiz, publicity, fans. Lahat ‘yan parte ng trabaho. Naranasan ko rin ‘yan dati, noong ako pa ang pinagtitilian. Pero iba pala kapag yung babaeng mahal mo na ang gustong itambal ng mga tao sa iba. Iba pala ‘yung pakiramdam ng hindi m







