LOGINMitchMatapos ang ilang saglit na katahimikan, yung klase ng katahimikan na hindi naman awkward pero hindi rin komportable, pareho kaming parang nag-iingat sa bawat galaw at salita. Ramdam ko pa rin yung natitirang bigat ng usapan namin kanina, pero kasabay nun, may kakaibang init na rin sa pagitan
MitchHindi ko agad alam kung paano ipo-process ang sinabi ni Chandler.Nakatayo lang ako sa harap niya, nakatingin sa mukha niya, pero parang hindi agad nag-sink in sa isip ko ang mga salitang binitawan niya. Ilang segundo akong natahimik, hindi dahil wala akong sasabihin, kundi dahil sinusubukan k
ChandlerHindi pa rin ako mapalagay kahit tahimik na ang opisina ko at tapos na ang lahat ng kailangang asikasuhin sa araw na iyon. Ilang beses kong sinubukang ituon ang sarili ko sa trabaho. Magbukas ng files, magbasa ng reports, mag-check ng schedules—pero sa bawat pagtatangkang iyon, iisa lang an
ChandlerHindi na ako nakabalik sa fifth floor matapos kong ihatid si Lily sa villa. Kahit alam kong kailangan kong kausapin si Mitch, wala akong choice kundi bumalik sa opisina dahil may naka-schedule na meeting na hindi ko pwedeng ipagpaliban.Ganun palagi—kahit gaano kagulo ang personal na sitwas
ChandlerTahimik kaming bumaba sa villa. Walang imikan dahil kasama pa namin si Clarissa sa elevator. Ayaw kong ipahiya si Lily sa harap ng empleyado ko. Hindi dahil concern ako, kung hindi dahil hindi ako ganong klase ng tao.I’m mad, yes.Naiinis akong umakyat siya sa taas para lang makita si Mitc
MitchHindi pa tuluyang nawawala ang tensyon sa loob ko kahit pilit kong ibinabalik ang focus ko sa screen. Patuloy ang boses ni Ryan sa pag-aanalyze ng replay, tuloy-tuloy ang pagturo niya ng mga mali namin, pero may bahagi ng isip ko na hindi na kasing linaw ng kanina. Ramdam ko pa rin ang presens
Honey Napapailing na lang ako sa pag-aalala ni Chanton, pero at the same time, kinikilig din ako nang sobra. As in yung tipong pilit kong pinipigil ang ngiti pero lumalabas pa rin. Hindi ko naman kasi siya pwedeng isama agad, at alam naman niya ‘yon. Pero ayun siya, parang lost puppy kanina bago ka
ChantonNakahinga ako ng maluwag matapos ang lunch na yon with Mom and Dad na kasama din si Chandler. Alam ko na gusto lang nila akong kumustahin, at naipangako ko sa kanila na okay lang ako, walang stress, walang concern na hindi nila kaya.As for Honey, nasa kanyang silid siya, abala sa pag-aayos
Honey“We need to stop. Kung hindi, baka hindi ko na rin mapigilan ang sarili ko, baby.” Siya mismo ang kusang tumigil, pero hindi niya ako binitawan. Nanatili akong nakakandong sa kanya, paharap, parang pareho kaming ayaw pang bumitaw kahit malinaw na kailangan na.“You started it,” sabi ko, bahagy
Siya naman, kahit busy sa pakikinig at pakikipag-usap sa mga kaibigan niya, hindi rin ako kinakalimutan. Paminsan-minsan, tatapunan niya ako ng tingin—mabilis lang, parang siguradong nandoon pa rin ako. Parang sinasabi niyang, “I see you.”At sapat na ’yon.Sapat na ’yon para mapangiti ako mag-isa.






