Mag-log inMitchLumipas ang mga araw na naging maayos naman ang lahat kahit na itong si Lily ay nasa likod pa rin ng HQ. Pagkatapos ng naging pag-uusap namin ni Chandler ay sinikap kong balewalain na ang presensya ng babae dahil kita ko ang sincerity ng aking boyfriend.Sa tuwing gabi ay umaakyat ako sa unit
Chandler“Kumain ka ng kumain dyan,” sabi ni Mitch habang nilagyan ng sausage ang pinggan ko.“Kumakain naman ah,” tugon ko habang nakangisi.“Kanina ka pa nakatingin dyan. Tapos kung makangiti ka akala mo ay nakakaloko,” sabi pa niya.Umaga at kagaya ng unang beses na natulog siya sa kwarto ko ay a
Chandler“You really—”Hindi ko na hinintay na matapos pa niya ang sasabihin niya.“Yes, I really love you,” putol ko agad, diretso, walang pag-aalinlangan. “Sa sobrang pagmamahal ko sa’yo, isasama kita sa wedding anniversary ng mga magulang ko at ipapakilala sa pamilya ko. As in, level-up ng relati
ChandlerNanatiling nakatingin sa akin si Mitch nang ilang segundo, para bang naghahanap siya ng tamang salitang puwedeng isagot, pero walang lumalabas. Hindi ko alam kung ano ang mas nangingibabaw sa ekspresyon niya—gulat, pagdududa, o yung takot na baka totoo ang naririnig niya.“Bakit ganyan ka m
Mitch Nakakahiya mang aminin, pero sa totoo lang, sa tuwing magkasama kami ni Chandler, hindi ko maiwasang mapunta ang isip ko sa kung anu-anong intimate na sitwasyon na pwede naming pagsaluhan. Hindi ko alam kung kailan nagsimula iyon, pero napansin ko na lang na sa bawat tingin niya at sa bawat
Mitch Isang malakas na tawa ang pinakawalan ni Chandler, at hindi iyon yung simpleng tawang pampalipas lang—kundi yung tipong halos hindi na niya mapigilan ang sarili niya. Habang tumatagal ang pagtawa niya, mas lalo kong naramdaman ang pag-akyat ng inis sa dibdib ko. Hindi ko alam kung ano ang ma
Siya naman, kahit busy sa pakikinig at pakikipag-usap sa mga kaibigan niya, hindi rin ako kinakalimutan. Paminsan-minsan, tatapunan niya ako ng tingin—mabilis lang, parang siguradong nandoon pa rin ako. Parang sinasabi niyang, “I see you.”At sapat na ’yon.Sapat na ’yon para mapangiti ako mag-isa.
“Hindi na kita kailangang bolahin,” sagot niya agad, parang pinag-isipan na niya ‘yon matagal na.“And why not?” tanong ko ulit, kahit alam kong may susunod siyang sasabihin na ikakabigat ng dibdib ko, in a good way.“Hindi na bagay sa edad mo,” walang gatol niyang sagot, sabay tawa.“Ganon?” sagot
“Baby,” sabi ko, mababa ang boses, “you need to stay calm. Kasi kung anong nangyari sa hotel… pwedeng yun ang simula ng lahat.” “What happened to Jacob?” tanong niya agad. Tahimik muna siya kanina na parang nagpo-process ng lahat. Pero ngayon, halata sa boses niya yung shift. From confusion… to con
HoneyTatlong araw na ang lumipas, at halos nauubos ang buong maghapon ko sa pakikipaglaro at pakikipagkwentuhan sa mag-iina ni Kuya Lualhati. Tatlong araw pa lang pero parang matagal na kaming magkakakilala kung mag-usap. Minsan, kapag masaya ka, hindi mo namamalayan ang oras, lalo na kung simple l







