Se connecterMitchLumipas ang mga araw na naging maayos naman ang lahat kahit na itong si Lily ay nasa likod pa rin ng HQ. Pagkatapos ng naging pag-uusap namin ni Chandler ay sinikap kong balewalain na ang presensya ng babae dahil kita ko ang sincerity ng aking boyfriend.Sa tuwing gabi ay umaakyat ako sa unit
Chandler“Kumain ka ng kumain dyan,” sabi ni Mitch habang nilagyan ng sausage ang pinggan ko.“Kumakain naman ah,” tugon ko habang nakangisi.“Kanina ka pa nakatingin dyan. Tapos kung makangiti ka akala mo ay nakakaloko,” sabi pa niya.Umaga at kagaya ng unang beses na natulog siya sa kwarto ko ay a
Chandler“You really—”Hindi ko na hinintay na matapos pa niya ang sasabihin niya.“Yes, I really love you,” putol ko agad, diretso, walang pag-aalinlangan. “Sa sobrang pagmamahal ko sa’yo, isasama kita sa wedding anniversary ng mga magulang ko at ipapakilala sa pamilya ko. As in, level-up ng relati
ChandlerNanatiling nakatingin sa akin si Mitch nang ilang segundo, para bang naghahanap siya ng tamang salitang puwedeng isagot, pero walang lumalabas. Hindi ko alam kung ano ang mas nangingibabaw sa ekspresyon niya—gulat, pagdududa, o yung takot na baka totoo ang naririnig niya.“Bakit ganyan ka m
Mitch Nakakahiya mang aminin, pero sa totoo lang, sa tuwing magkasama kami ni Chandler, hindi ko maiwasang mapunta ang isip ko sa kung anu-anong intimate na sitwasyon na pwede naming pagsaluhan. Hindi ko alam kung kailan nagsimula iyon, pero napansin ko na lang na sa bawat tingin niya at sa bawat
Mitch Isang malakas na tawa ang pinakawalan ni Chandler, at hindi iyon yung simpleng tawang pampalipas lang—kundi yung tipong halos hindi na niya mapigilan ang sarili niya. Habang tumatagal ang pagtawa niya, mas lalo kong naramdaman ang pag-akyat ng inis sa dibdib ko. Hindi ko alam kung ano ang ma
Doon ako bahagyang napapikit.Hindi ko namalayang nakahinga pala ako ng maluwag. Para bang unti-unting nabawasan ang bigat na ilang araw nang nakadagan sa dibdib ko. Hindi man tuluyang nawala ang pag-aalala—dahil ama pa rin ako—pero sapat na ang impormasyong iyon para makaramdam ako ng konting kapan
HoneyHindi pa man ako nakakabawi sa sinabi ni Chanton, bigla kong naramdaman ang ibang klaseng presensya sa tabi ko. Parang biglang nagbago ang hangin—mula playful, naging… mom-energy.“Ahem.”Isang mahinang clearing ng throat ang umalingawngaw sa likod namin.Sabay kaming napalingon ni Chanton.Si
Lumakad palapit si Chanton at naupo sa gilid ng kama, kasabay ng marahang paghagod niya sa ulo ng dalawang bata. Natural lang ang kilos niya—parang sanay na sanay sa ganitong eksena, parang matagal na niya itong ginagawa kahit kailan lang naman ako napasama sa mundong ‘to.“Anong gusto mo for dinner
Pagkatapos kong magsalita, si Kuya Lualhati naman ang sumunod. Mas mabigat ang mga salitang bitbit niya.“Kung sakaling sinadya ni Jacob na makipaghiwalay kay Honey,” paliwanag niya, “ibig sabihin lang noon ay ayaw na niyang makisali pa sa pananakit sa inyong anak.” Bahagya siyang tumigil, saka idin







