How Can I Unlove You? The Lost Heiress

Chapter 1

Shane Concepcion POV

Nagising ako sa isang madilim na silid na tila ba matagal nang nilamon ng kasalanan at lihim. Mabigat ang hangin, halos hindi ako makahinga dahil sa makapal na amoy ng alak, usok ng sigarilyo, at pabangong panlalaki na nakahalo sa pawis. Dumadagundong ang tibok ng puso ko habang pilit kong inuunawa kung nasaan ako.

Napakasakit ng ulo ko.

Pakiramdam ko ay may humahampas na bakal sa sentido ko sa bawat paggalaw ko. Nanginginig akong bumangon ngunit agad akong natigilan nang maramdaman ko ang mabigat na braso na nakadantay sa hubad kong katawan.

Nanlaki ang mga mata ko.

May lalaki sa tabi ko.

Hubad siya.

At… wala rin akong saplot.

Parang binuhusan ako ng napakalamig na tubig. Biglang namanhid ang buo kong katawan habang pilit kong sinisilip ang mukha ng lalaking katabi ko sa ilalim ng mahinang ilaw mula sa lampshade.

Hindi siya si Leon.

Hindi siya ang lalaking mahal ko.

Napasinghap ako habang mabilis kong hinila ang kumot upang itakip sa katawan ko. Nanginginig ang mga kamay ko at halos hindi ako makahinga sa sobrang takot.

“Ano’ng nangyari…?” paos kong bulong sa sarili.

Pinilit kong alalahanin ang nangyari kagabi ngunit puro putol-putol na eksena lamang ang pumapasok sa isip ko.

May event…

Oo.

Ang corporate event na ako mismo ang namahala.

Naalala ko ang champagne. Ang ingay ng musika. Ang pagbati ng mga bisita. Ang pagtawa ng mga kasamahan ko.

At pagkatapos noon…

Wala na.

Madilim.

Blangko.

Para bang may sadyang bumura ng alaala ko.

Napahawak ako sa ulo ko habang nagsisimulang pumatak ang mga luha ko. Hindi maaari ito. Hindi ko kayang gawin kay Leon ito. Hindi ko kailanman ipagkakanulo ang lalaking pinakamamahal ko.

Mahal na mahal ko si Leon.

Hindi ko kayang ibigay ang sarili ko sa iba.

Hindi ko gagawin iyon.

Humugot ako ng lakas upang makatayo ngunit halos mawalan ako ng balanse. Nanginginig ang mga tuhod ko habang nakabalot lamang ang kumot sa katawan ko. Sinisipat ko ang pintuan, desperadong makaalis sa lugar na iyon, nang biglang—

BANG!

Napakalakas na bumukas ang pinto.

Napaatras ako sa sobrang gulat.

Pumasok ang isang babae na nanlilisik ang mga mata, tila isang mabangis na hayop na handang manila. Nakasuot siya ng mamahaling damit ngunit hindi natakpan noon ang matinding galit sa mukha niya.

“Ano’ng—”

Hindi ko na natapos ang sasabihin ko nang bigla niya akong hilahin palabas ng silid.

“A-Ah! Bitawan mo ako!” umiiyak kong sigaw.

Ngunit tila wala siyang narinig.

Halos makaladkad niya ako sa hallway habang ang tanging nakatakip sa katawan ko ay manipis na kumot. Nararamdaman ko ang malamig na hangin sa balat ko at ang naglalagablab na hiya na unti-unting sumusunog sa pagkatao ko.

“Ang kapal ng mukha mo!” sigaw niya sa akin. “Malandi kang babae ka! Hindi ka nakuntento kay Leon?! Nagpapagamit ka pa sa ibang lalaki habang nagpapakapagod siya sa trabaho!”

Parang kutsilyong paulit-ulit na tumarak sa dibdib ko ang bawat salita niya.

“H-Hindi… hindi ko alam kung paano ako napunta rito…” umiiyak kong paliwanag.

Ngunit nagtawanan lamang sila.

Doon ko napansing may ibang tao pala sa hallway. Mga empleyado. Mga bisita. Mga taong nakatingin sa akin na parang isa akong maruming babae.

May mga bulungan.

May mga matang mapanghusga.

May mga ngiting puno ng pang-iinsulto.

“Diyos ko, si Shane pala iyon…”

“Kawawa naman si Leon…”

“Akala ko matino siya…”

Parang gusto kong matunaw sa kahihiyan.

Hindi ko alam kung paano ipagtatanggol ang sarili ko gayong ako mismo ay hindi alam ang totoo.

Nagkasala ba talaga ako?

May nangyari ba sa amin ng lalaking iyon?

O may gumawa nito sa akin?

Napasinghap ako nang marinig ko ang pamilyar na halakhak.

Mabagal akong napalingon.

At doon ko nakita si Stephanie Felix.

Nakatayo siya sa di kalayuan habang nakahalukipkip at may mapanuksong ngiti sa labi. Ang babaeng itinuring kong parang kapatid noon.

Ngunit ngayon ay tila isang demonyong tuwang-tuwa sa pagkawasak ko.

“Paano ba iyan, Shane?” malambing ngunit matalim niyang saad. “Mukhang magiging akin na si Leon.”

Parang huminto ang mundo ko.

Si Stephanie.

Alam kong matagal na niyang gusto si Leon. Kahit noong kami pa lamang ay nagpapakita na ito ng motibo, ramdam ko na ang kakaiba niyang tingin sa aking nobyo. 

Napakatanga ko.

“Kayo ang may gawa nito…” nanginginig kong sabi habang umiiyak. “Pakana ninyo ito…”

Nagkunwari siyang nagulat saka tumawa nang malakas.

“Pakana? Shane, nasa kama ka ng ibang lalaki. Buhay na buhay ang ebidensya.”

“Hindi ako ganoong babae!” sigaw ko. “Hindi ko kailanman lolokohin si Leon!”

Ngunit walang naniwala sa akin.

Ramdam ko iyon sa mga mata nila.

Sa mga tingin nilang puno ng paghamak.

Biglang may dalawang lalaking security na lumapit sa akin. Pareho nilang pinasadahan ng tingin ang katawan kong bahagyang natatakpan lamang ng kumot.

At ang paraan ng pagtitig nila…

Nagpayanig sa buong pagkatao ko.

Para akong isang hayop na pinagpapasahan ng maruruming mata.

“Ilabas na natin siya rito,” sabi ng isa habang nakangisi.

Napahigpit ako sa pagkakahawak sa kumot ko.

“Huwag… pakiusap…” umiiyak kong sabi habang paatras.

Ngunit hinawakan nila ako sa magkabilang braso.

Napangiwi ako sa higpit ng hawak nila habang pilit nila akong kinakaladkad palayo. Nanginginig ako sa takot dahil iba ang tingin nila sa akin. Para bang anumang oras ay kaya rin nila akong pagsamantalahan.

“Bitawan ninyo ako!” sigaw ko habang pilit nagpupumiglas.

Ngunit lalo lamang silang natawa.

Naramdaman kong tuluyan nang bumigay ang mundo ko.

Nasaan ka, Leon?

Gusto kitang tawagin.

Gusto kong humingi ng saklolo sa’yo.

Pero paano kung makita mo ako sa ganitong ayos?

Paano kung paniwalaan mo rin sila?

Paano kung kamuhian mo ako?

Tuluyan nang lumabo ang paningin ko dahil sa mga luha.

At sa gitna ng ingay ng mga panlalait at halakhakan, iisa lamang ang malinaw kong naramdaman—

May malaking kasamaan na nangyari sa akin.

At natatakot akong baka huli na ang lahat bago ko pa mapatunayan ang katotohanan.