Kabanata 2

Mas gugustuhin ko pang mamatay sa gutom o makulong kaysa muling madikit ang pangalan ko sa lalaking ‘yon.

 Of course I know that d-mn Shaun.

 How could I ever forget the man who took my v-rginity… and then acted like nothing happened the very next day?

 No way in hell.

 Sinumpa ko na siya noon pa. So why the hell would I even want to cross paths with him again? And worse, apply as his secretary?

 Natigil ang pagkitil ko sa leeg niya sa isipan nang biglang tumunog ang doorbell ko.

 Annoyed by the interruption, I dragged myself to the door and swung it open, ready to bite whoever dared disturb me.

 “What?” I greeted with a raised brow at the man standing there in a suit and tie.

 "May ipinadala sa inyong mensahe ang Kamikaze Corp, Miss Tuazon. It's urgent, and you must read it right now."

 Ang kaninang taas na taas kong kilay ay agad nangunot.

 "Anong Kamikaze Corp?"

 Nalilito man ay kinuha ko pa rin sa lalaki ang puting sobre na tinutukoy niyang mensahe para sa akin.

 Bahagyang umawang ang bibig ko nang mabasa ang nilalaman nito.

 Kamikaze Corporation

 Head Office, Metro Manila

 To: Miss Letisha Charyo Tuazon

 Greetings,

 This is Kamikaze Corporation under the leadership of Mr. Shaun Kamikaze Del Valle. You are hereby invited to come to his office immediately upon receiving this notice.

 Failure to comply will result in consequences beyond your imagination, including the immediate destruction of your current residence.

 You are strongly advised not to test our sincerity.

 Respectfully,

 Executive Office of Mr. Shaun Kamikaze Del Valle

 ***

 Napatanga akong napatingin ulit sa kaharap kong lalaki. His face was blank, not a single emotion flickered. Pero agad nag-iba ang ekspresyon niya nang bigla akong humagalpak ng tawa.

 “’Yong p-nyetang Shaun pala ang nagpadala nito sa’kin?”  tawa ko pa, sabay hagis ng papel sa lalaki.

 "Akala ata ng loko, matatakot niya ako. Puwes, ito ang sabihin mo sa walang bayag mong boss..."

 Tumigil ako saglit upang lapitan ang lalaki. I was momentarily distracted by how insanely good he smelled, but I brushed it off.

 "Sabihin mo sa kaniya na wala akong panahon sa katulad niyang walang b@yag. Capital H.I.N.D.I. Hindi ako pupunta!" singhal ko sa mukha ng lalaki.

 I stepped back, ready to slam the door in his face, but he gripped the edge of it before I could shut it.

 “Ano ba?!” asik ko.

 Pinilit kong isara pa rin ang pintuan, pero napaatras ako at napaupo sa sahig nang walang kahirap-hirap niyang naitulak ito.

 Hindi siya nagsalita nang matikas siyang tumayo sa harap ko. Mabilis akong tumayo at sasapakin na sana siya ngunit mabilis niyang nahuli ang kamay ko.

 “’Wag mo na pahirapan ang sarili mo. Sumama ka na dahil pareho lang tayong masusunog dito kung magmamatigas ka pa.”

 Inis kong binawi ang kamay ko at pinanlisikan siya ng mata.

 “Bingi ka ba? Sabi ko, hindi ako pupunta! Ano bang kailangan niya sa’kin?”

 “Sa personal mo na ’yan itanong sa kaniya. We only have ten minutes to leave this place. Kapag wala pa tayo doon, sabog ’tong buong condo mo.”

 Napahinto ang puso ko nang makita kong may hinugot siya mula sa slacks niya, isang remote control. Napatakip ako sa bibig nang umamba siyang may pipindutin doon.

 “Wait!” pasigaw kong pigil sa nais niyang gawin. “What the… seryoso ka talaga?!”

 Tiningnan niya lang ako na parang wala lang ang pagpa-panic ko rito sa harap niya. Pagkatapos ay nginisian ako nang nakakaloko.

 “Yes, Miss Tuazon. Dead serious. More serious than your debt collectors. Take the offer or burn,” aniya, at muntik nang mapindot ang remote. 

 Kung nagkataon ay baka sabog nga ang buong condo ko. 

 Anak ng pvtcha! Seryoso nga siya!