Kabanata 2 - Before I gamble

Minasdan ng mga pulis si Samantha mula ulo hanggang sa walang sapin niyang mga mapupulang paa.

“Ano ang ginagawa mo sa malayong lugar na iyon at bakit ganyan ang iyong kasuotan?” tanong ng babaeng pulis sa kanya.

“Dahil doon ako nakatira,” maiksi niyang sagot.

Hindi naniniwala ang pulis sa sinabi niya at muli itong nagsalita, “umamin ka na kung magnanakaw ka o ano para bumaba ang kasong ipapataw sa iyo.”

Napabuntong hininga na lamang si Samantha at nakiusap na tawagan niya ang kanyang lawyer.

Ilang minuto ang lumipas at dumating ang lawyer at kaibigan ni Samantha na si Lou Benavidez.

“Hey, Sam. Why are you here?” nag-aalalang tanong nito sa kaibigang nakapaa habang nakaupo sa monoblock kaharap ang pulis.

Agad na tumayo si Samantha, “help me out, tumakas ako sa bahay because my dad wants me to marry a blind man,” saad niya.

Tumango si Lou sa kanya, “ she’s my client and yung lugar na sinasabi niyo ay private rest house ng mga Castelo, ito ang ID niya,” pinakita nito ang ID at lahat ng details niya ay doon nakalagay.

“Sige na, makakauwi kana. Next time, hija, magsuot ka ng tama at magsapatos ka para hindi ka napagkakamalan ng kung ano, doctor ka pala,” saad ng pulis.

Iniabot ni Lou ang paper bag na may lamang tsinelas sa loob, “isuot mo na yan para hindi ka naman mukhang kawawa,” paasar na sabi nito sa kaibigan.

“Thank you, Lou. The best ka talaga,” nakangiting sambit niya. Napuna ni Lou ang suot ng kaibigan na jacket, “kanino ang suot mong iyan?”

Mabilis na nagbago ang reaksyon ng mukha ni Samantha nang maalala ang may-ari ng jacket, “sa lalaking nagdala sakin sa mga pulis and you know what pinagbintangan pa niya akong magnanakaw,” nakahalukipkip niyang tugon.

“Buti na lamang at hindi ka napahamak sa suot mong iyan,” tugon ng kaibigan sa kanya.

Samantala, nakapark pa rin ang sasakyan ni Trevor sa tagong kanto malapit sa police station habang pinagmamasdan ang paglabas ni Samantha ng istasyon kasama ang isang babaeng may dalang black case na kasing edad lamang ng dalaga at nakasuot ito ng shades.

Hindi maalis ang tingin ni Trevor sa binibining si Samantha hanggang sa makasakay ito ng sasakyan, “sa palagay ko ay nahanap mo na ang tipo mong babae, hijo,” saad ni Mang Kanor na umagaw ng atensyon ng binata.

Agad na inalis ni Trevor ang tingin niya at napakamot ng ulo, “siguro nga pero palagay ko ay hindi na kami magkikita,” tugon niya.

Makalipas ang isang lingo habang abala si Samantha sa loob ng kanyang opisina pag-eexamin ng mga result ng kanyang pasyente ay may magkakasunod na malalakas na katok ang narinig niya mula sa labas ng kanyang pinto, agad bumukas ang pinto at bumungad sa kanya ang humahangos na nars.

“Doc Samantha, we need you in emergency room. Marami tayong pasyente, wala si Doc Bobby,” hinihingal na sambit niya.

Walang ano-anong tumayo si Sam at walang arteng nanakbo palabas ng opisina kahit pa nakasuot ng 3-inches heels, naniniwala siyang ang bawat oras ay mahalaga lalo na kung buhay ang nakataya.

Nang marating niya ang emergency room ay bumungad sa kanya ang mga sugatang lalaking nakasuot ng unipormeng pang-sundalo, mga nakaupo ang mga ito sa kama habang ang iba naman ay nakahiga.

Sumagi sa isipan ni Samantha ang sundalong nakasalumaha niya noong nakaraang lingo, “why am I even thinking of him?” muli siyang nagfocus sa mga sugatang kaharap niya.

Tinignan niya ang lagay ng bawat isa at hinanap kung sino sa mga lalaki ang masama ang tama, “tumawag ka ng mga available nars,” nagmadali niyang utos at agad na hinawakan ang medicine kit.

Inuna niyang gamutin ang lalaking may galos malapit sa mata, sumunod naman ang lalaking may galos sa leeg, nagdatingan na rin ang mga nars at tumulong pagbibigay ng lunas sa mga sundalong nasugatan.

Palabas na ng emergency room si Samantha ng patapos na ang pagbebenda ng mga nars sa mga sugatan, nakahinga na rin siya ng maluwag ngunit may isang lalaking biglang humarang sa daan niya—ang lalaking sinumpa niyang ayaw na niyang makita kahit kailan at nagsabing, “doc, kailangan ko rin ng first aid.”

Dahil occupied na ang ER ay sa labas na lamang ng emergency niya ito pinaupo at nilinisan ng sugat sa braso, “hindi ko inexpect na isa ka palang doctor,” nakangising saad ni Trevor.

Idiniin ni Samantha ang paglapat ng bulak sa brasong may sugat ng binata, “hindi ko kailangang ilagay sa noo ko na doktora ako para tulungan ako ng mga tao,” pagkatapos ay mahigpit niyang binalutan ng benda ang braso nito habang si Trevor naman ay pinipiit ang kirot na nadarama dulot sa higpit ng pagbenda ng dalaga.

Tumayo at tumalikod na si Samantha sa binata ngunit napahinto siya nang matanaw ang ama niya mula sa entrance, bumilis ang tibok ng puso niya at di mapakali, “dad,” kinakabahang bulong niya.

Nanglilingon na ang ama niyang si Conrad Castelo sa kanyang kinaroroonan ay agad niyang hinila si Trevor at nagtago sa dibdib nito.

“Anong sa tingin mong ginagawa mo?” tanong nito sa kanya.

“Please help me, my dad is here. Kapag tinulungan mo ko gagawin ko kahit anong gusto mo,” pagmamakaawa niya.

Napangiti si Trevor dahil pagkakataon na niyang muling hilingin kay Samantha ang kanyang sinabi noon dito, “why are you smiling like that? Tutulungan mo ba ako o hindi,” inis niyang tanong.

“Willing akong tulungan ka pero ang tanong willing ka bang gawin ang hihilingin ko? Kailangang sigurado ka muna before I gamble,” malambing nitong bulong tenga ng dalaga.

May kung anong kuryente sa katawan ni Samantha nang tumama ang mainit na hininga nito sa kanyang tenga at balikat.

“Ano bang hihilingin mo?” pilit at iritable niyang tanong habang nagpipigil ng kiliting nadarama at mas inilapit pa ni Trevor ang mukha niya sa dalaga na nagpamula ng husto ng mukha nito.

“Simple lang ang gusto ko, magpanggap kang asawa ko,” mahina ngunit malinaw na sambit nito. Nalaglag ang panga ni Samantha sa hiling ng binata ngunit ang ama niya ay palapit na ng palapit sa kinaroroonan nila kaya mas lalo pang kumabog ang dibdib niya ng mga sandaling iyon.