บทที่ 6 อนุมัติจูบแรก

เจ้าของบ้านยืนเท้าสะเอวมองว่าที่ภรรยาตั้งแต่หัวจรดเท้า คนที่สำรวจมองจึงไม่รู้จะทำตัวยังไงได้แต่อมยิ้มแห้ง ๆ ส่งให้แล้วรีบสับขาเดินขึ้นไปชั้นบน "ราตรีสวัสดิ์ค่ะ"

หมับ!

ข้อมือของเธอถูกยึดจับแน่น พิรุณออกแรงกระชากนิดเดียว ปาลินก็เซถลาเข้ามาอยู่ในวงแขนให้เขารวบกอดได้พอดี

"ทำอะไรคะ..คือ ยังไม่ได้ปิดม่านเลยนะคะ"

"แค่กอดเองต้องปิดม่านด้วยเหรอ อ้อ...ลินอยากให้พี่ทำมากกว่านั้นใช่ไหม ได้" ว่าจบรีโมทในกระเป๋ากางเกงของเขาก็ถูกล้วงออกมาแล้วจัดการกดให้ผ้าม่านรอบตัวบ้านเคลื่อนตัวปิดจนไม่เห็นสิ่งใดข้างนอกอีก

"พกรีโมทม่านตอนนอนด้วยเหรอคะ"

"เพิ่งคิดจะพกก็ตอนที่ลินเธอมาอยู่ด้วย"

"แปลกดีเนอะ เอ่อ...พี่กอดเสร็จแล้วปล่อยได้หรือยังคะ พรุ่งนี้ลินต้องทำงานนะคะ"

"พรุ่งนี้วันเสาร์นะเธอจะไปทำงานล่วงเวลาเหรอ ขยันเกินไปหน่อยไหม"

"เอ้าเหรอคะสงสัยจะหลงวันซะแล้ว"

"ไหน ๆ พรุ่งนี้ก็วันหยุดคืนนี้ก็มาหาไรทำกันดีกว่า"

"เล่นเกมกันไหมคะลินเล่นเก่งมากเลยนะ"

"พี่ชอบเกมกายกรรมมากกว่า" พิรุณพูดด้วยน้ำเสียงจริงจังประทับริมฝีปากลงไปยังหน้าผากมน หัวใจของปาลินเต้นตึกตักเหมือนกับจะหลุดกระเด็นออกมา มือสองข้างที่โอบกอดเอวเล็กเคลื่อนตัวเข้าไปใต้เสื้อฮู้ดสีเทาไล้ขึ้นไปตามแผ่นหลังเนียนแล้วเกี่ยวบราด้านในเสื้อให้คลายตัวออกจากกัน ปาลินกระตุกวูบยึดท่อนแขนแกร่ง "กลัวหรือเปล่า" ริมฝีปากหยักแดงกระซิบชิดพวงแก้มใสที่เห่อร้อน

"กลัวค่ะ กลัวมาก" มือข้างหนึ่งเลื่อนขึ้นประคองดวงหน้าที่กำลังประหวั่นพรั่นพรึง นัยน์ตาเย็นชายิ้มแล้วก้มลงประกบกลีบปากเล็กบางของคนขี้กลัวที่กำลังตัวสั่น ปาลินถลึงตาโตแต่พักนึงก็ปิดลงเพราะรสแห่งความเคลิบเคลิ้มที่ริมฝีปากถูกสัมผัสอย่างนุ่มนวล พี่เรนกำลังบดจูบเธอ จูบของเขามันชวนให้หัวหมุนคว้างและปานขาดใจอยู่รอมร่อ

ชั่วครู่ที่ปากสองคู่เคล้นคลึงดูดดื่มแลกรสกัน ชิวหาร้อนที่ใคร่ค้นหาความลับในโพรงปากก็แหย่ล้วงเข้าไป ปาลินสะดุ้งมือน้อยยึดเสื้อของพิรุณไว้จากที่จิกเสื้อเขาแน่นมือที่ขยำอยู่กับแผงอกเขาก็เคลื่อนตัวไปโอบหลังคอเขาไว้แทน ชิวหาของเขารัดเกี่ยวเรียวลิ้นของเธอราวกับจะประสานรวมให้เป็นหนึ่ง บวกกับเสียงของลมหายใจที่เริ่มหอบกระชั้นจากการดูดดื่มริมฝีปากของกันและกันเริ่มขาดช่วงขาดตอน เขาถึงยอมละออกอย่างเสียดายเพื่อให้ปาลินได้หายใจให้เป็นปกติ

"ถอดออกได้ไหมครับ ลินอนุมัติหรือเปล่า" เสียงแผ่วเบาเซ็กซี่เอ่ยถามขณะที่มือแตะอยู่ที่ชายเสื้อฮู้ดของเธอ รอคอยคำอนุมัติอย่างใจเย็น

ไหน ๆ ก็จะแต่งงานกับเขาอยู่แล้ว ถ้าอยู่ก่อนแต่งคงจะไม่เป็นขี้ปากชาวบ้านเท่ากับตอนที่เธอถูกหลอกไปให้ไอ้รุ่นพี่ระยำนั่นฟันเล่นหลอก เพราะทุกวันนี้สิ่งเดียวที่เป็นตราบาปในชีวิตเธอก็คือเรื่องเลวร้ายนั่น

"พี่รู้เรื่องในอดีตของลิน รู้ทุก ๆ อย่าง วันนี้พี่ก็เลยกลับมาดึก ขอโทษด้วยนะ" ปากร้อนสาละวนอยู่แถวขมับเธอและประโยคที่พร่ำบอกมันทำให้สติของเธอพร่าเลือนไปจนหมด เขารู้เรื่องน่าอัปยศที่เคยเกิดขึ้นกับเธอแล้วงั้นเหรอ

"แม่เล่าให้ฟังเหรอคะ" ดวงตาที่สั่นระริกแวววาวหวั่นเกรงว่าเขาจะมองเธอไม่เหมือนเดิม จะคิดว่าเธอเป็นพวกปาร์ตี้ขี้ยาหรือเปล่า หลายต่อหลายปากของเพื่อนบ้านต่างก็หาว่าเธอร่านบ้างก็ว่าเป็นอีตัวชอบไปมั่วสุม สมควรแล้วที่เจอแบบนั้น ทำไมสังคมคนเราถึงได้ไร้ซึ่งความเห็นอกเห็นใจกันถึงเพียงนี้ และหลังจากเหตุการณ์นั้นเธอก็คิดว่าความรักมันเป็นเรื่องของความคึกคะนอง

แต่เมื่อพี่เรนเข้ามาในชีวิต เขาก็ได้เปลี่ยนทัศนคติบางอย่างที่เป็นลบของเธอ ถึงตอนนี้เธอจะไม่รู้หรอกว่าระหว่าเขากับเธอจะพัฒนาเป็นความรักได้หรือไม่ ทว่าเสี้ยววินาทีนี้ใจของเธอกำลังเต้นไม่เป็นส่ำเพราะเขาขึ้นมาทีละนิด

"แล้วที่กลับดึกพี่เรนไปหา..คน ๆ นั้นมาเหรอคะ" ปาลินไม่อยากเอ่ยชื่อคนชั่วช้านั่น นึกถึงสภาพตัวเองตอนนั้นทีไรก็รู้สึกขยะแขยงทุกที

"ไม่เป็นไรพี่แค่ไปขู่มันเท่านั้นเอง เอาล่ะไปนอนเถอะ พี่จะรอวันที่ลินพร้อม"

ริมฝีปากหยักประทับลงบนแก้มอุ่นแล้วเดินขึ้นห้องนอนชั้นบนของตนไป เหลือเพียงเธอที่ยังยืนขบคิดไตร่ตรองอยู่ตรงนั้น เอาไงดีพร้อมไม่พร้อมมันหน้าตาเป็นแบบไหน รู้เพียงแต่ว่าคืนนี้เธอข่มตานอนไม่ได้อีกแล้ว เธออยากเป็นหนึ่งเดียวกับเขา อยากเป็นของเขา

ก๊อก! ก๊อก!

พิรุณที่เพิ่งถอดเสื้อล้มตัวลงนอนรีบตวัดมองไปที่หน้าประตู วินาทีที่เขาเปิดประตูออกร่างเล็กก็พุ่งเข้ามาสวมกอดอย่างไม่ทันตั้งตัว เขาไม่รู้หรอกว่าเธอจะเอาอะไรเขาทำแค่สวมกอดกลับไปอย่างที่เธอต้องการ

"เมื่อกี้ที่ถามลินว่าอนุมัติหรือเปล่า ลินจะบอกว่าอนุมัติ อนุมัติค่ะ" ปาลินหลับตาปี๋กอดตัวเขาแน่นกว่าเดิมพิรุณเหยียดยิ้มตื่นเต้นกับคำตอบที่ได้รับ การที่ลองหัดเป็นคนใจเย็นบ้างก็มีข้อดีอยู่เหมือนกัน

มือหนาดันคนตัวเล็กออกค่อย ๆ เลิกชายเสื้อฮู้ดตัวหนาให้พ้นจากตัวบราที่ถูกปลดออกไปเมื่อหลายนาที

แถมบราลูกไม้สีขาวยังติดกับเสื้อตัวใหญ่โคร่งลงไปนอนแอ้งแม้งอยู่บนพื้นด้วยกัน เรียกได้ว่าถอดทีเดียวก็เปลือยล่อนจ้อน

"เอ่อ...คือ" สองมือเจ้าของร่างรีบตะปปกอดก่ายตนเองด้วยความตกใจไม่คิดว่ามันจะหลุดออกไปทั้งอย่างนั้น ทรวงอกซ่อนรูปประมาณคัพซีเบียดกระชับอยู่ภายใต้มือที่กอบกุมปิดไว้ หน้าท้องที่แบนราบเรียบมีรอยสักดอกเยอบีร่าสีดำขนาดหกเซนติเมตรประทับอยู่ข้างเอวดูเซ็กซี่จนพิรุณถึงกับต้องก้มลงไปพรมจูบเพื่อขอจับจองพื้นที่ของหน้าท้องสวยนี้ล่วงหน้า

"ทำไมถึงสักตรงนี้" ปาลินก้มมองริมฝีปากที่กำลังจูบซับวนเวียนอยู่แถวรอยสักอยู่ข้างเอว

"เคยมีคนทำให้ลินมีแผลตรงนี้ ความจริงแผลเยอะกว่านี้แต่ตรงเอวมันค่อนข้างจะอ่อนไหวสำหรับลินมาก พวกพี่สาวก็เลยพาไปสักดอกเยอบีร่าเพราะ-" มือใหญ่เอื้อมขึ้นมาอุดปากเธอแล้วดึงเธอเข้าไปกอดกระชับแน่นอีกครั้ง

"ไม่ต้องพูดอะไรแล้ว ไม่ต้องอธิบายอะไรทั้งนั้นพี่จะไม่ถามลินอีก" ปาลินผลักตัวเขาออกเพราะเสียงพูดของเขามันสั่นเครือ นี่เขากำลังสั่นเพราะเธออย่างนั้นเหรอ คนแบบไอ้พี่ฝนคลั่งที่อาละวาดไปทั่ว บัดนี้กำลังสั่นเพราะความเจ็บปวด

"ทำไมพี่เรนถึง...อื้อ" ปากหยักแดงประกบลงมาไม่ยอมให้คนช่างซักเปิดปากต่อประโยคใด ๆ ได้อีก