บทที่ 5 Red rain

"ตอนเย็นพี่จะให้คนมารับเธอ พี่มีธุระก็เลยอาจจะมารับไม่ได้"

ปาลินชำเลืองมองหน้าของคนขับที่มีสีหน้าแววตาเคร่งขรึมและขึงขังแปลก ๆ หรือว่าเขากำลังหงุดหงิดเรื่องอะไรอยู่อีกแล้ว เวลาหงุดหงิดทีไรมันก็ออกทางสีหน้าอันแสนเย็นชาเหมือนน้ำแข็งของเขาทุกที

"โมโหใครมาเหรอคะ"

พิรุณกัดฟันจนเห็นสันกรามเป็นรูปเด่นชัด มือที่จับพวงมาลัยอยู่นั้นบีบแน่นจนเห็นเส้นเลือดปูดขึ้นมาตามหลังมือ

"หรือว่าโมโหอะไรลินหรือเปล่า ลินทำอะไรไม่ถูกใจเหรอคะ" นัยน์ตาเรียวรีบตวัดมองแล้วดันแผ่นหลังของปาลินเข้ามากอด จมูกโด่งกดแนบไว้กับซอกคอ เขาโกรธเขาเกลียดคนที่ทำกับปาลินยัยเด็กม้าดีดกะโหลกคนนี้ของเขา ถ้าเจ๊กัลยาไม่เปิดปากเล่าเขาคงไม่มีวันรู้ว่าเคยเกิดเรื่องร้ายกับปาลิน

เพราะไม่รู้ว่าเขาเป็นอะไรมือน้อยจึงได้ตัดสินใจเอื้อมไปโอบกอดเขาหวังปลอบโยน เปลือกตาที่หลับพริ้มซุกอยู่กับคออุ่นเปิดออกแล้วดันตัวของปาลินให้มองหน้าของเขาตรง ๆ

"โมโหคนอื่น ไม่ได้โมโหลิน เจอกันตอนมื้อค่ำพี่ขออนุญาตแม่ลินเรียบร้อยแล้ว ไปกินข้าวที่บ้านพี่นะพี่จะเตรียมของอร่อยไว้ให้" ทำไมเขาดันกลายเป็นคนอบอุ่นละมุนจนหัวใจเธอฟูฟ่องไปหมด หรือว่าผีห่าซาตานจะกลับขุมนรกไปแล้ว

ปาลินเปิดประตูลงจากรถแต่ข้อมือกลับถูกยึดกลับไปพิรุณก้มลงประทับริมฝีปากลงบนหลังมือของเธอแผ่วเบา เขาจะรู้ไหมว่าแค่สัมผัสนุ่มนวลเพียงเล็กน้อยมันก็ทำให้เธอฟุ้งซ่านไปหมดแล้ว

"ตั้งใจทำงานนะ บ๊ายบาย"

"ค่ะ บ๊ายบาย"

พนักงานสาวออฟฟิศคนใหม่โบกมือลารถซูเปอร์คาร์ที่แล่นลาลับสายตาไปไกล จู่ ๆ เธอก็รู้สึกใจคอไม่ดีขึ้นมาเหมือนกับว่าเขากำลังจะไปทำเรื่องอะไรที่อันตราย

Red rain

เพราะเขาจัดตารางงานของท่านประธานบริษัทแห่งอธิกะ คอนสตรัคชั่นไว้อย่างละเอียดยิบและงานที่เขาต้องเป็นตัวแทนเจรจาติดต่อเขาก็ทำทุกอย่างเสร็จหมดแล้ว ดังนั้นวันนี้เขาจึงโทรไปลางานกับบอสและเข้ามาเช็คอินที่ผับ Red rain ของตัวเองตั้งแต่กลางวันแสก ๆ ลูกน้องทุกคนในผับแห่งนี้รู้ดีว่าถ้าคุณเรนเข้ามาร้านตั้งแต่ช่วงหัววัน นั่นแสดงว่ามีเรื่องอะไรไม่ชอบมาพากลเกิดขึ้น หรือบอสอารมณ์เสียมาเลยต้องเขามาอาละวาดที่เรดเรน

หลังร้านมีสนามมวยไทยและจุดซ้อมปามีดยิงธนูยิงปืนที่ให้ลูกค้ามาใช้บริการได้ระหว่างวัน แต่วันนี้เจ้าของร้านหัวร้อนตั้งแต่ยังช่วงสายทำให้พวกลูกน้องชุดดำต่างกรูกันไปยืนตัวติดกันเป็นปาท่องโก๋แล้วยืนมองดูบอสเรนที่กำลังยืนต่อยกระสอบทราบตุ้บตั้บอยู่คนเดียว

กระทั่งเชส ผู้ช่วยคนสนิทลูกครึ่งไทย-อเมริกันรีบเดินเข้ามาแล้วแจ้งข่าวสารบางอย่าง เจ้านายหนุ่มที่กำลังคลั่งชกกระสอบจึงได้สงบลง "สืบมาว่าไง"

"ปกติชนะศรจะชอบไปเที่ยวร้านเบียร์ยูฟอเรียของคุณจอชอยู่เป็นประจำครับ และจะมาเวลาเดิมคือเวลาหนึ่งทุ่มของทุกวัน"

"ขอบใจมากเชส" พิรุณตบบ่าลูกน้องแสยะยิ้มตาขวาง

เมื่อถึงเวลารถซูเปอร์คาร์ก็แล่นทะยานเข้ามาเทียบจอดบริเวณลานจอดรถของร้านคนรู้จักที่สนิทมากคนหนึ่ง พิรุณเลือกที่จะมาก่อนเวลาและนั่งจิบเบียร์ไปพลางระหว่างรอเหยื่อตัวใหญ่เดินทางมาถึง แถมโต๊ะเกือบทุกตัวในร้านถูกลูกน้องของเขานั่งจับจองกันจนเกือบหมดทำให้จอช เจ้าของร้านรู้ได้ทันทีว่า คุณเรนกำลังนัดพบเป้าหมาย

ทันใดนั้นประตูร้านถูกผลักออกชายสองสามคนก็เดินเข้ามานั่งบนเก้าอี้บาร์หน้าเคาน์เตอร์เพื่อสั่งเครื่องดื่มชนิดเดิม ชายสามคนกวาดตามองบรรยากาศที่อึมครึมในร้านแล้วตวัดสายตาไปให้จอช เจ้าของร้านที่นั่งอ่านหนังสือพิมพ์กินน้ำแตงโมคุยสนุกอยู่กับกลุ่มลูกน้องของพิรุณ

"เฮ้ยไอ้จอชวันนี้มีคนเหมาร้านเหรอวะ" ชนะศรตะโกนถามเจ้าของร้าน จอชจึงรีบร้อนลุกเดินมายกมือไหว้ลูกค้าประจำ

"ประมาณนั้นแหละครับแต่ถ้าคุณชนะไม่สะดวกผมก็ขอโทษด้วยนะครับ"

"กูสะดวก เอาครูโซวิเซ่เหมือนเดิม" ลูกค้าหนุ่มบอกกับจอชพลางเหล่มองหน้าของพิรุณที่กำลังจิบเบียร์บราซิลราคาถูกอย่างเงียบ ๆ แต่เพราะถูกสายตาของชนะศรจิกมองอย่างดูถูกเขาจึงได้ตวัดดวงตาไปปะทะ

"มีอะไรกับกูหรือเปล่า" พิรุณกระแทกขวดเบียร์ลง

"เปล่ากูแค่อยากรู้ว่าเบียร์ถูก ๆ มันอร่อยด้วยเหรอวะ"

"จะถูกจะแพงก็มีคุณค่าทั้งนั้น แต่มึงอ่ะรู้จักคุณค่าของคนบ้างไหมไอ้ชนะศร"

"คนอย่างกูต้องของมีระดับเท่านั้น แล้วไอ้เรื่องคุณค่าคนอะไรที่มึงบอกมันไร้สาระว่ะ"

"คนอย่างปาลินก็ไร้คุณค่าด้วยงั้นสิ" ชื่อนี้ที่ชนะศรไม่ได้ยินมานานมากทำให้เขาถึงกับเหงื่อตกเพราะตอนนั้นเขาได้พ่อกับแม่ช่วยวิ่งเต้นใช้เส้นสายของตนและยัดเงินก้อนใหญ่ทำให้เรื่องราวในคืนนั้นที่เขาทำกับปาลินจบลงอย่างง่ายดาย แล้วไอ้ห่านี่เป็นใครถึงได้ขุดเรื่องนี้ขึ้นมาอีก

"มึงเป็นใครจะเอาอะไร" ชนะศรหน้าซีดเผือด

"ก็จะเอาทุกอย่างที่มึงรักมาทำลายให้หมด วันนี้ที่มาแค่จะมาเตือน" พิรุณบอกแล้วดันซองสีแดงปั๊มอักษรสีเงินว่า Red rain ส่งให้ชนะศร ชายหนุ่มมือสั่นเปิดดูสิ่งของที่อยู่ด้านในแล้วพบว่ามันคือกระสุนปืนไรเฟิล ดวงตาฉายแววหวาดหวั่นตวัดมองใบหน้าขรึมเย็นยะเยือก พิรุณกระตุกยิ้มแล้วตบบ่าของชนะศรก่อนจะสวมแว่นดำแล้วเดินนำแก็งชายชุดดำที่เหลือออกไป

ลูกน้องของพิรุณขับรถไปรับปาลินที่บริษัทหลังเลิกงานแล้วพามานั่งรอที่บ้าน หญิงสาวกดรีโมททีวีรอเจ้าบ้านอยู่นานสองนานจนกระทั่งผลอยหลับไป และตื่นขึ้นมาเพราะเสียงของถุงที่ดังกร๊อบแกร๊บไปมาจนน่าหงุดหงิด แล้วก็ต้องพบว่ามีพิซซ่าถาดใหญ่วางอยู่ตรงหน้า ไหนจะกุ้งถัง วางละลานตาจนน้ำลายสอ

"กินเลยสิ" เจ้าของมื้ออาหารทรุดตัวนั่งลงด้านข้างแล้วส่งน้ำอัดลมแก้วใหญ่ให้เธอ

"ขอบคุณค่ะ อ้อลินไปเอาเสื้อผ้ามาด้วยค่ะพอดีว่าแม่จะไปแสวงบุญที่พุทธคยาเป็นเดือนเลยค่ะ ส่วนพี่พุดก็กลับบ้านดึกบางทีกลับมาเช้าเลย แม่กลัวว่าลินจะไม่มีเพื่อนอยู่ก็เลยบอกให้มาอยู่กับพี่..พี่เรนค่ะ"

"พี่รู้แล้วแม่เธอบอกตั้งแต่เมื่อเช้า แล้วเธออยากนอนตรงไหนก็เลือกเอา ห้องน้ำอยู่ชั้นล่าง สระว่ายน้ำอยู่ด้านหลัง"

"ค่ะขอรบกวนด้วยนะคะ"

ปาลินกับพิรุณนั่งกินพิซซ่าด้วยกันอยู่หน้าทีวีจนกระทั่งเขาบอกว่าอิ่มแล้วจึงขอตัวไปอาบน้ำ ขณะที่รอพิรุณปาลินจึงเกล้าผมขึ้นแล้วเอากิ๊บหนีบไว้เพื่อไม่ให้ผมเปียกตอนอาบน้ำโดยไม่รู้ว่ามีดวงตาเรียวกำลังจ้องมองดูอยู่ในความมืดมิดอย่างมีความสุข เพราะเตียงนอนห้องใต้หลังคากับห้องที่พิรุณแยกไปนอนอยู่เยื้องกันนิดเดียว ถ้าไม่ปิดประตูห้องเขาก็ย่อมเห็นทุกอย่างตรงหน้า

แขกสาวเข้าไปอาบน้ำราวยี่สิบนาทีแล้วก็มายืนบิดขี้เกียจอยู่หน้าเคาน์เตอร์ครัวด้วยชุดเสื้อยืดแขนยาวโอเวอร์ไซส์สีเทามีลายมิกกี้เมาส์อยู่กลางเสื้อและกางเกงขายาวสีเดียวกัน พิรุณที่เดินลงมาจากชั้นบนถึงกับมองมาที่เธออย่างสงสัย

"ไม่เห็นต้องมิดชิดขนาดนั้น"

จะไม่ให้เธอมิดชิดได้อย่างไรกันก็มานอนบ้านผู้ชายที่เพิ่งมีสถานะใหม่เป็นว่าที่สามีของเธอ แล้วถ้าเกิดเผลอไผลปล่อยเนื้อปล่อยตัวขึ้นมาเดี๋ยวเขาก็จะหาว่ายังไม่ทันจะตบแต่งเธอก็อ่อยเขาซะแล้ว ดังนั้นเธอจึงต้องเป็นกุลสตรีเข้าไว้ก่อน