บทที่ 7 คำถามสุดท้าย

รสจูบของพิรุณทำให้ร่างเล็กหนาววูบวาบทั้งที่อากาศประเทศไทยร้อนเกือบ 40 องศา แถมภายในบ้านของเขาก็ไม่ได้หนาวจัดหากเทียบกับเวลานี้ ปลายลิ้นที่ควานหาอะไรสักอย่างในปากเธอมันจวนเจียนทำให้หูตาสมองของเธอวิ่งไปกองรวมกันจนจับต้นชนปลายไม่ถูก ไม่รู้แม้กระทั่งว่าตอนนี้ตัวเองได้ถูกเขารวบอุ้มมาวางบนเตียงนอนที่ห้องใต้หลังคาตั้งแต่เมื่อไหร่

กว่าสำนึกทั้งหลายจะตื่นรู้ก็เป็นต้นที่กางเกงขายาวของเธอถูกรูดถอดออกไปจากขาเสียแล้ว ปาลินรีบบีบขาของตัวเองเข้าหากันมือสองข้างกำขนานปิดทรวงอกคัพซีพอดีตัวของตน ยามที่นัยน์ตาเรียวคมตวัดกราดมองทุกสัดส่วนของเธอราวกับมันเป็นงานศิลป์ราคาแพง

พิรุณเห็นชัดเจนว่ายัยตัวแสบของเขากำลังตัวสั่น และเป็นอาการสั่นที่เขาไม่เคยเห็นจากไหนมาก่อน หรือเป็นเพราะปมในใจที่ฝังกลบอยู่ข้างในตัวของปาลินที่สั่งการให้ร่างกายนี้เกร็งและดูหวาดหวั่นมากกว่าคนทั่วไป

"มีอะไรคะ" ดวงหน้าเล็กที่เอียงอายไม่กล้าสบตาเอ่ยถามขึ้นมาอย่างสงสัย

"พี่ขอถามคำถามสุดท้ายไอ้เลวนั่นมันทำอะไรกับลินบ้าง ลินถึงสั่นขนาดนี้"

ปาลินถัดกายขึ้นพิงพนักเตียงแล้วถึงผ้าห่มขึ้นมาปิดท่อนบนของตัวก่อนจะทำใจยอมเล่าเรื่องสมัยก่อนให้พิรุณฟัง เพราะหากว่าเธอไม่เปิดใจคุยกับเขา เธอเองก็ไม่สบายใจและเขาเองก็อึดอัดใจ ใบหน้าเย็นยะเยือกนั่งลงที่ปลายเตียงโดยหันหลังให้ปาลิน เขาไม่กล้ามองหน้าของเธอระหว่างที่กำลังเปิดปากเล่า เขาไม่อยากเก็บสีหน้าของความเจ็บปวดนั้นมาจดจำไว้ในหัว เพราะยิ่งเขาเห็นเขาก็ยิ่งแค้นไอ้ชนะศร

"ตอนนั้นลินคิดว่าตัวเองโดนมอมยารู้ตัวอีกทีก็ตื่นขึ้นมาในห้องที่มีเตียง ตอนนั้นลินรู้แล้วว่าตัวเองโดนหลอกมา พอเห็นมีดสั้นที่วางอยู่บนโต๊ะ ลินก็เลยแอบซุกไว้ในกางเกงยีนส์ แล้วผู้ชายคนนั้นก็เข้ามาคร่อมทับลิน มันเริ่มซุกไซ้ไปทั่ว ลินพยายามดิ้นขัดขืนลินกัดไหล่มัน แต่ก็โดนมันชกเข้าที่ท้อง พอลินไม่ยอมมันก็ตบ ตบจนลินไม่รู้ว่าโดนไปกี่ครั้ง หลังจากนั้นลินก็เอามีดที่แอบไว้ขึ้นมาขู่มัน มันพยายามเข้ามาแย่งลิน แต่ตอนที่มันยื้อยุดมีดไปจากลินได้ มันก็เผลอหันปลายมีดเข้ามาหาลิน มีดก็เลยบาดเข้าที่เอวค่ะ แต่ก็ยังโชคดีที่มีดไม่ได้แทงโดนจุดสำคัญ จากนั้นไม่นานตำรวจก็เข้ามาช่วยค่ะ ลินก็หมดสติไปฟื้นมาอีกทีก็อยู่โรงพยาบาลแล้ว"

คนนั่งฟังเงียบขบกรามกรอดจนแน่นทั้งเจ็บใจและเจ็บปวดทำไมเขาถึงไม่เกิดพร้อมปาลินกันนะ ถ้าเขาเกิดพร้อมเธอและโตมาด้วยกันเขาคงจะไม่มีทางปล่อยเธอไปเจอเรื่องแบบนั้นเด็ดขาด

"พี่เรนทำไมเงียบไปล่ะคะ " พิรุณที่ตกอยู่ในภวังค์และความคิดอันดำมืดของตัวเองกำลังคิดสารพัดวิธีการสั่งสอนคนที่ทำร้ายกล่องดวงใจของเขา ถ้ามันได้บทลงโทษอะไรทางกฏหมายบ้างเขาจะไม่เอาเรื่องมันเลย แต่นี่มันกลับไม่รู้สึกผิดและไม่ได้รับผิดชอบใด ๆ กับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น มันดูปกติสุขดีทุกอย่างแต่ดูปาลินสิเธอมีปมและบาดแผลในใจที่ไม่มีจางหาย ต่อให้เขาเป็นคนลบรอยแผลก็ไม่รู้ว่ามันจะหายดีหรือไม่

เพราะไม่รู้ว่าทำไมเขาถึงได้นิ่งไปแถมไม่ยอมพูดยอมจากับเธอปาลินจึงเดินอ้อมมาที่ปลายเตียงด้วยสภาพที่ผ้าห่มยังคลุมท่อนบนหญิงสาวทรุดตัวนั่งชันเข่าตรงหน้าของพิรุณที่กำลังนั่งก้มหน้าเครียด

ปาลินตัดสินใจยืนขึ้นทิ้งผ้าห่มลงกับพื้นแล้วยึดใบหน้าเย็นชาเข้ามากอดแนบไว้กับอกอิ่มของตนให้เขาได้ยินเสียงหัวใจของเธอที่กำลังเต้นโครมครามเพราะเขา หาใช่เพราะความกลัวจากเรื่องในอดีต ถึงแม้เธอจะยังเห็นใบหน้าของชนะศรแว่บเข้ามาในโสตเป็นระยะและเห็นภาพที่ตัวเองโดนซ้อมจนน่วม ทว่าความอบอุ่นที่พี่เรนมีให้กับเธอกำลังสลายฝันร้ายให้ค่อย ๆ หายไป

"เรื่องมันผ่านไปแล้วค่ะช่างมันเถอะ สักวันนึงลินคงจะลืมมันได้เอง" พิรุณเงยหน้าขึ้นนัยน์ตาของเขาเป็นประกายวับสะท้อนรับกับแสงโคมไฟที่มัวสลัวดูลึกลับและน่าค้นหา ผู้ชายคนนี้เหมือนมีอะไรสักอย่างอยู่ภายในใจ เหมือนเขาเองก็มีปมใหญ่ที่ยังแก้ไม่ได้ แต่ถึงกระนั้นถ้าพี่ เรนมีเรื่องหนักใจแค่ไหน เธอก็จะขอแบกรับความทุกข์นั้นไปกับเขาด้วย

เอวคอดถูกรั้งเข้ามาแล้วรวบยกให้นั่งอยู่บนหน้าขาเผชิญหน้ากับเขาตรง ๆ มือหนายกเรียวขาเล็กขึ้นให้คร่อมแนบลงข้างลำตัว แล้วจึงประคองแผ่นหลังนุ่มเข้ามาลูบไล้สร้างความผ่อนคลาย ดวงตาส่องประกายด้วยปรารถนาในเรือนร่างไร้เดียงสาของพิรุณทำให้ใบหน้าของปา ลินร้อนผ่าวราวกับนั่งอยู่หน้ากองไฟ

"พี่อยากให้รู้ไว้ว่าพี่ไม่เคยถนอมใครเท่าลินมาก่อน"

"พี่เรนเคยนอนกับใครมาบ้างหรือเปล่าคะ"

"พี่ยอมรับว่าเคย เพราะพี่ไม่อยากโกหกลิน"

จุ๊บ!

ปากบางเล็กจรดลงที่หน้าผากของชายหนุ่ม เพียงแค่การกระทำเล็กน้อยของปาลินก็ทำให้หัวใจเขาของเขาแทบหยุดเต้น