บ้านไร่ชายดุ

บ้านไร่ชายดุ

last updateLast Updated : 2025-06-17
By:  BunmeebooksCompleted
Language: Thai
goodnovel18goodnovel
Not enough ratings
35Chapters
1.2Kviews
Read
Add to library

Share:  

Report
Overview
Catalog
SCAN CODE TO READ ON APP

“...หนี้ชีวิต หนี้แค้น ที่เธอต้องยอมพลีกายชดใช้ให้เขา !” สำหรับเรื่อง “บ้านไร่ชายดุ” เป็นเรื่องราวของ เมย์ หญิงสาววัยแรกแย้ม ที่ต้องตกเป็นเชลยในกำมือซาตาน เพราะหนี้ชีวิตที่พ่อของเธอได้กระทำไว้กับครอบครัวของพ่อเลี้ยงพยัคฆ์ ! ซาตานในร่างเทพบุตร แม้เขาจะมีใบหน้าหล่อเหลาแต่กลับดุร้ายป่าเถื่อน ! เธอจะรอดพ้นจากน้ำมือซาตานไปได้อย่างไร ไปติดตามกันค่ะ

View More

Chapter 1

ตอนที่1 ณ หน้าโรงเรียนมัธยมศึกษา

“Harus banget gitu, Pa, nerima Bang Farhan?” 

Tatap takut-takut Kalila menyapu wajah laki-laki berusia 50 tahun yang duduk di kursi malas ruang tengah. Bukan ingin membantah, tetapi sebelum hari ini, Kalila tidak pernah diajak bicara tentang rencana perjodohan atau pernikahan. Ia tidak habis pikir, tidak ada angin tidak ada badai, papanya mendadak memintanya agar menerrima Farhan. Jangan-jangan Papa kena pelet Bang Farhan

“Farhan baik, La. Papa kira tidak ada alasan untuk menolak lamarannya.” Wisnu berdiri lalu meletakkan buku di rak. Ia beralih ke sofa di dekat dinding, duduk di samping Kalila. Salah satu tangannya diletakkan di bahu sofa, tepat di belakang Kalila.

Kalila menghela napas. Wangi mint dan melati dari cangkir tehnya tidak mampu mengusir gelisah di hati. Farhan memang manusia nyaris tanpa cela. Banyak orang mengidamkan kulkas tujuh pintu itu menjadi pendamping hidup. Namun, tidak bagi Kalila. Jarak usia yang cukup jauh, sikap dingin Farhan, menjadi alasan baginya untuk menolak. Selain itu, Farhan adalah kolega sang papa di kampus. Kalila sudah overthinking membayangkan komentar teman-temannya jika pernikahannya dengan Farhan terjadi.

“Lila masih unyu-unyu, Pa. Kenapa Lila harus menikah secepat ini?”

Hening sesaat. Wisnu mengalihkan pandangan ke foto keluarga yang terpajang di dinding ruang tengah merangkap ruang makan. Tiba-tiba saja dadanya sedikit sesak sehingga ia perlu menarik napas dalam-dalam dengan mengeluarkannya perlahan. Bayang wajah istrinya mengapung di depan mata selama sekian detik sebelum akhirnya berhasil ditepisnya. Pria yang masih bugar di usia lewat setengah abad itu tidak ingin menangis di depan sang putri.

“La ....”

Kalila menoleh, menunggu Wisnu melanjutkan kata. Genggaman tangan pada cangkir mengerat. Gadis itu hapal, jika papanya berbicara dengan suara berat dan pelan, itu artinya akan ada hal serius yang akan dia ucapkan.

‘Papa nggak tahu bisa nemenin kamu sampai kapan. Papa takut, Papa pergi sementara kamu belum ada yang mengayomi.” Terdiam sesaat, Wisnu berusaha melerai duka. “Mama sudah nggak ada. Cuma kamu anak Papa, harta Papa. Papa ingin lihat kamu bahagia. Papa tidak ingin kamu hidup sendiri.”

Masalah itu lagi. Kalila membatin. Beberapa kali papanya menyinggung tentang usia dan akhir kehidupan. Kalila tidak suka. Bukan ingin menolak takdir, tetapi Kalila ingin membiarkan hidup ini mengalir apa adanya. Jika saat perpisahan itu tiba, Kalila tahu tidak akan siap dan pasti butuh waktu untuk melepas duka. Namun, Kalila juga tahu, Allah tentu sudah menyiapkan jalan agar hidupnya tetap baik-baik saja. Bukankah skenerio-Nya selalu yang terbaik?

“Papa akan tenang kalau kamu sudah menikah dengan laki-laki yang tepat. Menurut Papa, Farhan laki-laki yang tepat buatmu.” Wisnu mengangkat tangannya lalu mengusap pipi Kalila. Hatinya menghangat. Paras Kalila sangat mirip dengan sang mama. “Kalau soal umur, dua puluh dua tahun tidak terlalu muda. Dulu Mama nikah sama papa setahun lebih muda dan tidak masalah.”

Pandangan Kalila tertuju pada dua lembar daun mint pada permukaan air di cangkirnya. Bibirnya terkatup rapat sementara saraf-saraf otaknya sibuk mencari jawaban.

“Atau kamu punya calon lain? Kalau lebih baik dari Farhan, pasti Papa terima.” 

Manik mata gelap milik Wisnu Naratama menelisik paras Kalila. Selarik senyum tipis tersungging di bibirnya. Sebenarnya ia memang sudah lama ingin menjodohkan putri tunggalnya dengan salah satu dosen terbaik di fakultasnya itu. Namun, Wisnu harus menunggunya sampai selesai S3 dan mengajar kembali di Fakultas Teknik. 

Rupanya semesta menyimpan harapan Wisnu. Farhan memiliki keinginan serupa. Ketika dosen muda itu datang ke rumah untuk melamar Kalila, tanpa pikir panjang Wisnu mengiyakan. Ia sudah mengenal Farhan sejak lama dan yakin kalau laki-laki itu tepat untuk Kalila. 

Kepala Kalila tertunduk. Ditelannya ludah yang mendadak terasa sedikit pahit. Lalu, tiba-tiba wajah Haiyan, salah satu dosen di fakultas yang sama dengan Wisnu dan Farhan mengisi kepala, mengoyak hatinya untuk berkata “ya” demi membebaskan diri dari tuntutan sang papa agar menerima Farhan. 

Wisnu memindai wajah Kalila. Ia tahu putrinya menyimpan sesuatu. “Gimana, kamu ada calon lain? Kalau dia memenuhi syarat 3T pasti Papa terima.” Bibir Wisnu membusur. 

“Tiga T apaan, Pa?”

“Masa kamu tidak tahu? Papa saja tahu. Kudet kamu.” Kali ini Wisnu berujar santai dan tenang.

Kalila melongo.

“Tiga T itu Tampan, Takwa, Tajir. Kalau ada cowok kayak gitu, auto Papa terima buat gantiin Farhan.” 

“Memangnya Bang Farhan punya 3T?” Kalila menatap sangsi sang papa. Seingatnya, jangankan mobil, laki-laki itu malah ke mana-mana ditemani vespa jadul, membuatnya mirip manusia dari masa lalu yang tiba-tiba muncul dari mesin waktu.

“Dia cuma 2T. Nggak tajir.” Wisnu terkekeh.

“Terus kenapa Papa terima?” 

“Duit bisa dicari, La. Tapi kalau iman, itu yang susah.” 

“Manusia bisa berubah, Pa. Hari ini buruk, belum tentu esok lusa jelek. Mana tahu justru dia bertobat dan jadi jauh lebih baik.” 

“Menikah itu bukan coba-coba, La. Mendingan cari suami yang memang bener-bener baik. Kamu nggak akan mungkin mengubah manusia yang sudah melewatkan dua puluh tahun lebih umurnya. Kamu nggak sekuat itu. Kamu bukan wonder woman atau cat woman.” 

Ucapan Wisnu disambut tawa Kalila. “Papa ada-ada saja,” ujarnya setelah tawanya reda. “Tapi Bang Farhan sudah tua, Pa. Lagian kita, kan, nggak bisa lihat iman orang lain. Dari mana Papa tahu kalau Bang Farhan baik imannya?” 

Kali ini Kalila memasang tampang memelas. Tidak terbayang oleh Kalila akan menikah dengan laki-laki yang terpaut dua belas tahun dengannya. Duh, mimpi apa dia sampai harus nikah dengan om-om. Kalila bergidik. 

“Papa sudah sering nginep sama Farhan. Dia tidak pernah tinggal salat, bisa baca Quran dengan baik. Papa anggap itu cukup jadi bekal menikahi kamu.” Wisnu menjeda kalimat dengan helaan napas dan mengusap kepala Kalila. “Kalau soal umur, justru karena itu Papa pilih Farhan.” Wisnu mengelus punggung Kalila. “Kamu itu manja, gampang nangis, baperan. Cocok sama Farhan yang tenang dan sabar.”  

“Papa, kok gitu, sih?” Kalila beringsut, menjauhi tubuh Wisnu lalu menatap kesal lelaki itu. 

Jangan ngambek dulu. Wisnu tersenyum geli. “Papa yakin Farhan bisa bimbing kamu.” 

“Nggak cuma Bang Farhan yang bisa bimbing Lila. Memangnya nggak ada gitu, orang lain yang lebih muda dari Bang Farhan, Pa? Masa iya aku nikah sama om-om?”  

“Yang lebih muda banyak. Tapi yang cocok sama kamu, cuma Farhan.” Wisnu menjawab dengan yakin. Ia sudah memikirkannya sejak lama. Wisnu juga sudah meminta petunjuk pada Allah. Dia benar-benar yakin dengan pilihannya. Ia hanya perlu memberi waktu pada Kalila untuk berpikir jernih dan memilih dengan hati tenang.

“Tapi, Pa ….” 

“Sudah cukup pembicaraan kita, La. Tolong kamu pikirkan permintaan Papa. Jangan lupa istikharah.” Wisnu bangkit kemudian meninggalkan ruang tengah, membiarkan Kalila duduk dengan raut muka jengkel. 

***

Expand
Next Chapter
Download

Latest chapter

More Chapters
No Comments
35 Chapters
ตอนที่1 ณ หน้าโรงเรียนมัธยมศึกษา
ณ หน้าโรงเรียนมัธยมศึกษาโรงเรียนแห่งนี้เป็นโรงเรียนประจำจังหวัดแห่งหนึ่งทางภาคเหนือวันสุดท้ายของการสอบกลางภาคมักจะเสร็จสิ้นในช่วงเช้า ดังนั้น ในช่วงบ่ายนักเรียนที่ไม่มีการสอบซ่อมก็จะเริ่มทยอยกันกลับบ้าน บางส่วนจับกลุ่มกันไปห้างสรรพสินค้าซึ่งเป็นแหล่งรวมความบันเทิงเพียงแห่งเดียวในจังหวัดที่ค่อนข้างห่างไกลความเจริญ เช่น โรงภาพยนตร์ คาราโอเกะ หรือ การนั่งรับประทานไอศกรีมในห้องแอร์เย็น ๆ“เมย์ ! เมย์ ! เดี๋ยวสิ !”เด็กชายร่างโยงในชุดมัธยมปลาย สวมแว่นหนาเตอะ สะพายเป้สีดำวิ่งกระหืดกระหอบ ไล่ตามหลังเหยียดตรงของเด็กสาวมัธยมปลาย รูปร่างของเธอผู้นั้นสูงเพรียว มีส่วนเว้าส่วนโค้งของผู้หญิงในวัยสาวบานสะพรั่ง ผมสีดำขลับยาวสลวยของเธอถูกรวบเป็นหางม้า มัดด้วยโบสีขาว ที่บ่งบอกถึงวัยบริสุทธิ์ไร้เดียงสาของวัยแรกสาว“ว่าไงคะ ท่านหัวหน้าห้อง”หญิงสาวร่างสวยที่ถูกเรียกหยุดชะงัก พร้อมกับหันหน้ามาส่งยิ้มให้เด็กหนุ่มซึ่งวิ่งมาหยุดตรงหน้าหล่อนพอดีใบหน้ารูปไข่ขาวผ่องของเธอราวกับสวรรค์บรรจงแต่งแต้ม ขนตายาวงอนเรียงกันเป็นแพใต้คิ้วโก่งดังคันศร อีกทั้งจมูกโด่งที่เชิดขึ้นคล้ายกับเด็กสาวจอมรั้นชวนให้คันหัวใจเด็กหน
Read more
ตอนที่2 อย่าทำอะไรแม่ฉันนะ !
บัวตอง หญิงวัยกลางคนในชุดสุภาพร้องเรียกสามีลั่น น้ำตาอาบหน้า ทรุดตัวอย่างไร้เรี่ยวแรงอยู่ที่มุมหนึ่งของห้อง“ปล่อยพวกเราไปเถอะ ฉันขอร้องล่ะ”หล่อนถูกลูกน้องของพ่อเลี้ยงพยัคฆ์กันไว้ไม่ให้เข้ามาในวงการลงทัณฑ์ของเจ้านาย เสียงร่ำไห้ของเธอนั้นคล้ายกับแมลงตัวหนึ่งเท่าหนึ่ง จึงไม่มีใครสนใจเธอแม้แต่น้อย“ถึงกูจะเป็นหมา แต่กูก็ใช้ชีวิตอย่างมีความสุขและรอดตายมาได้ตั้ง 12 ปี ไม่โง่ดักดานยอมเป็นควายเฝ้าสมบัติเหมือนมึงแล้วกัน !”พลั๊ก !ตุบ !คำพูดนั้นทำให้ร่างสูงใหญ่เตะเสยปลายคางของไอ้เสือดำรงเต็มแรง จนเลือดกระทะลักออกทั้งปาก และจมูก“ปากดีนักนะมึง เดี๋ยวกูส่งมึงไปลงนรกเดี๋ยวนี้เลย !”ความโมโหจนแทบจะไร้สติทำให้เขาพ่นคำหยาบออกมา เพราะคำพูดของคนใต้เท้าเหมือนกับลูกศรที่พุ่งทะลุเข้าสู่หัวใจพ่อเลี้ยงพยัคฆ์ ใบหน้าหล่อคมคายกระด้างขึ้น เมื่อนึกถึงอดีตเมื่อ 12 ปีก่อนบัวตองรีบพุ่งตัวเข้ามาสวมกอดร่างของสามีเอาไว้ แล้วร่ำไห้ขณะที่ขอร้องว่า“เห็นแก่ที่พวกเราเคยรู้จักกัน เคยอยู่ด้วยกัน ปล่อยพวกเราไปเถอะ น้าขอร้องพ่อพยัคฆ์นะ สิ่งใดที่มันเกิดขึ้นแล้ว ก็ให้แล้วกันไปเถอะนะ ฮือ ๆ”“ปล่อยไปเหรอ ! เมื่อ 12 ปีก่อ
Read more
ตอนที่3 กอดลูกสาวแน่น
บัวตองกอดลูกสาวแน่น ตั้งแต่เกิดเหตุการณ์เมื่อ 12 ปีก่อน เธอก็ใช้ชีวิตอย่างหวาดระแวงมาตลอด ไม่มีความสุขเลยสักวัน ความทุกข์ที่ได้รับเปรียบเสมือนการชดใช้กรรมที่พวกเธอได้ก่อเอาไว้กับครอบครัวของพ่อเลี้ยงสิงหา“ฮ่า ๆ ฉันมาคิด ๆ ดูแล้ว ถ้าฉันฆ่าพวกแกให้ตาย มันคงดีเกินไปสำหรับคนเลว ๆ อย่างแกเกินไป สู้ทำให้พวกแกอยู่เหมือนกับตายทั้งเป็นไม่ดีกว่าเหรอ”พ่อเลี้ยงพยัคฆ์ยิ้มที่มุมปากอย่างชั่วร้าย“แกจะเอายังไงกับฉันว่ามา”อดีตเสือเมฆกัดฟันพูด แม้จะเจ็บเจียนตาย แต่เพราะศักดิ์ศรีของอดีตเสือเขาจึงไม่ยอมร้องขอชีวิต“ฉันจะเอาลูกสาวแกไปเป็นตัวประกัน !”สิ้นคำ มือแกร่งก็กระชากร่างบางออกมาจากอ้อมกอดของผู้เป็นมารดา“ไม่นะ ! อย่าเอาลูกฉันไป ! ฮือ ๆ”บังตองร้องไห้ปริ่มใจจะขาด ถลาเข้าไปกราบลงแทบเท้าของซาตานหนุ่ม ผู้กระหายการแก้แค้น“แม่ ! ไม่ต้องไปกราบขอร้องอ้อนวอนไอ้คนเลว ๆ แบบนี้ !”เมย์ใช้มือข้างที่เหลือทุบเข้าที่แขนของชายหนุ่ม พร้อมกับกัดลงที่มือเขาเต็มแรง“โอ๊ย !” ชายหนุ่มคำรามลั่น พร้อมกับสะบัดมือออกด้วยความเจ็บปวด มือของเขาปรากฏรอยแดงเป็นฟันซี่เล็ก ๆเด็กสาวอาศัยจังหวะนั้น ไปพยุงแม่ของตนขึ้นมาแล้วถอยไปอ
Read more
ตอนที่4 ณ ไร่ปลายดาว
“เกินไปเหรอ”เขาดึงเชือกเข้าหาตัวมากขึ้น แล้วใช้มืออีกข้างโอบรอบเอวบางรั้งตัวเธอให้แนบชิดเรือนกายเขายิ่งกว่าเดิม ความใกล้ชิดที่เกิดขึ้นอย่างรวดเร็วนี้ทำให้หญิงสาวถึงกับลืมหายใจไปชั่วครู่ หัวใจของเธอเริ่มเต้นระส่ำ“ฉันจะบอกอะไรเธอไว้อย่างหนึ่งนะ เงินทองที่เธอและพ่อของเธอใช้จ่ายอย่างสุขสบายทุกวันนี้เป็นเงินของพ่อเลี้ยงสิงหาที่ถูกปล้นมาทั้งนั้น ที่ฉันเรียกคืนเดือนละแสนมันยังน้อยไปด้วยซ้ำ”น้ำเสียงของเขาเยียบเย็นด้วยความแค้นที่เก็บกดไว้มาแสนนาน เรือนกายของเขาเสียดสีอยู่กับความอ่อนนุ่มของเนื้อสาว“ไม่จริง”เมย์ร้องออกมาอย่างตระหนก จะให้เธอเชื่อได้อย่างไรว่า แท้จริงแล้วพ่อกับแม่ของเธอเป็นคนเลว“ตอนนั้นเธอเองก็ 7 ขวบแล้วนี่ อย่าแกล้งทำเป็นเด็กใสซื่อจำอะไรไม่ได้หน่อยเลย”เขาโน้มใบหน้าหล่อเหลาลงมาใกล้ใบหน้าสวยมากยิ่งขึ้น ริมฝีปากบางของเขาฉาบด้วยรอยยิ้มที่ทำให้คนมองรู้สึกขนลุกเกรียวขึ้นทั่วทั้งร่าง“ฉะ ฉันจำไม่ได้”หญิงสาวเบี่ยงหน้าหลบ ลมหายใจอุ่น ๆ ของเขาที่ใกล้เข้ามาทุกขณะ แต่ดูเหมือนว่าเธอไม่อาจจะขัดขืนได้มากนัก เขาใช้มืออีกข้างจับคางของเธอเอาไว้ทําให้ไม่อาจจะหลีกหนีได้อีก“จำได้ ไม่ได้ ไม่ส
Read more
ตอนที่5 น้อยใจ
ตะวันลับขอบฟ้าไปแล้ว ภายในห้องจึงมืดสลัว ๆ แต่พอที่มองเห็นว่าในห้องมีเพียงเตียง กับตู้เสื้อผ้าเท่านั้น ห้องเล็ก ๆ ที่เธอถูกจับมาขังไว้นี้กว้างเพียงแค่ครึ่งของห้องนอนที่รีสอร์ต นับจากวินาทีนี้ไป เธอจะไม่มีที่นอนนุ่ม ๆ แอร์เย็น ๆ ทีวี หรือแม้แต่ตุ๊กตาตัวโตที่เธอรักอีกต่อไปเมื่อเสียงจอแจภายนอกค่อย ๆ สงบลงแล้ว เมย์จึงทรุดตัวลงนั่งกับพื้นกระเบื้องห้องเย็น ๆ แผ่นหลังของเธอพิงกับปูนแข็ง ๆเมย์ทิ้งมือที่ถูกมัดไว้ลงข้างตัวอย่างไร้เรี่ยวแรง ไม่มีกะจิตกะใจจะลุกขึ้นไปเปิดไฟภายในห้อง แม้แต่ร้องไห้เธอก็ไม่กล้าร้องออกมาดัง ๆ เพราะเธอไม่อยากให้ชายผู้นั้นสมดังใจ เขาเป็นดังเช่นซาตานในร่างของเทพบุตร เพียงแค่ครึ่งวันเขาก็สามารถทำให้หล่อนเหมือนตกนรกทั้งเป็น !ในวันรุ่งขึ้นเมทินีมาเรียนตามปกติ แต่สิ่งที่ไม่ปกติคือสภาพจิตใจของเธอ และการใช้ชีวิตที่ต่างออกไปจากเดิม ทันทีที่โรงเรียนเลิกเธอจะต้องกลับไร่ปลายดาวพ่อเลี้ยงพยัคฆ์รู้ว่าหล่อนเป็นคนรักพ่อกับแม่มาก เพียงแค่เขาข่มขู่ว่าจะฆ่าพวกเขาทันทีที่เธอคิดหลบหนี ก็สามารถบงการเธอทุกอย่าง ดังนั้น เขาจึงไม่ได้ส่งคนมาควบคุมเธอที่โรงเรียน“เมย์ เดี๋ยว รอก่อน”เด็กนัก
Read more
ตอนที่6 เอาของฉันคืนมานะ
เมย์กำหมัดแน่น กัดริมฝีบางจนเจ็บอย่างข่มอารมณ์ ก่อนที่จะสะบัดหน้าหมุนตัวหมายจะเดินกลับเข้าไปยังเรือนคนงาน“เดี๋ยว นั่นถุงอะไร”พ่อเลี้ยงพยัคฆ์หยุดเธอไว้ด้วยเสียง พร้อมกับกระชากถุงสีหวานออกมาจากหล่อน“เอ๊ะ ! เอาของฉันคืนมานะ นั่นมันเป็นของขวัญที่เพื่อนให้ฉันมานะ !”เมย์พยายามจะแย่งถุงของขวัญคืนจากร่างสูงใหญ่ของบุรุษผู้นั้นซึ่งสูงกว่าเธอถึง 2 เท่า ร่างสูงใหญ่ราวกับยักษ์ปักหลั่นนั้นผลักเธอด้วยมือเดียว ร่างบางก็ถลาล้มลงกับพื้น แม้เธอจะเจ็บแต่ไม่ร้องออกมาได้แต่มองเขายึดเอาของขวัญเธอไปด้วยความไม่พอใจ“ถุงสีหวานขนาดนี้ เพื่อนผู้หญิงหรือผู้ชายให้มา”พ่อเลี้ยงพยัคฆ์แค่นเสียงถาม“จะผู้ชาย หรือผู้หญิงคุณก็ไม่มีสิทธิ์มาถามฉัน !”เมย์ตวาดกลับ ดวงตากลมโตแข็งกร้าวพ่อเลี้ยงพยัคฆ์คำรามในลำคอทีหนึ่ง ก่อนโน้มตัวลงไปหาสาวน้อยบนพื้น แล้วมือแกร่งก็บีบคางของเด็กสาวจนเธอรู้สึกเจ็บ แต่ไม่มีร้องออกมาจากปากบางให้เขาได้ยิน“เธอเป็นเชลยของฉันจำไม่ได้แล้วหรือไง ไม่ว่าฉันจะอยากรู้ หรืออยากได้อะไรที่เป็นของของเธอ ฉันก็ย่อมได้ จำไว้ !”เขาสะบัดมือปล่อยใบหน้าเด็กสาวแรงกระทำของเขาทำให้เด็กสาวถึงกับหน้าหันไปอีกด้าน น
Read more
ตอนที่7 หนังสือไม่เรียน ริอาจจะมีผัว !
“ขอบคุณมากครับ พ่อเลี้ยง”เขารับเอาปืนมาอย่างระมัดระวัง นอกจากชุบเลี้ยงเขาแล้ว พ่อเลี้ยงยังปฏิบัติกับเขาราวกลับว่าเป็นคนในครอบครัว จึงทำให้เขารู้สึกตื้นตันใจเป็นอย่างยิ่ง“พี่พยัคฆ์ พี่พยัคฆ์ มาเล่นด้วยกันค่ะ เล่นด้วยกัน”เด็กน้อยผิวสีชมพูร้องเรียกเด็กหนุ่ม ในขณะที่ขาสั้น ๆ วิ่งเข้ามาหาเขา แล้วดึงมือเขาโยกไปมา เร่งให้ลุกขึ้นไปเล่นด้วยกัน“ได้ครับ”เขาต้องวางปืนเอาไว้บนกล่อง แล้ววิ่งตามเด็กน้อยไปพร้อมกับตะโกนไปว่า“ระวังน้า เสือร้ายจะออกจับเด็กดื้อแล้ว แฮ่ !”เด็กน้อยสองคนวิ่งหนีเสือร้าย พลางหัวเราะเอิ๊กอ๊ากชอบใจภาพในอดีตนั้น ทำให้เขายิ่งรู้สึกผิดที่ไม่อาจตามหาเด็กหญิงตัวน้อย สายเลือดเพียงคนเดียวของพ่อเลี้ยงสิงหาได้ 12 ปีแล้วไม่รู้ว่าเธอจะไปตกระกำลำบากที่ไหน ส่วนลูกคนทรยศกลับอยู่อย่างสุขสบายบนกองเงินทอง !ตุบ !เขาปัดถุงของขวัญที่แย่งมาจากหล่อนเมื่อครู่ตกลงพื้นเพื่อระบายความโกรธสิ่งของภายในถุงแตกออกกระจัดกระจาย กระดาษสีชมพูหวานหล่นออกมา มีตัวหนังสือหวัด ๆ พ่อเลี้ยงจึงหยิบมันขึ้นมาดู ในนั้นเขียนเอาไว้ว่า- สุขสันต์วันเกิดนะครับเมย์ ขอให้เมย์มีความสุขมาก ๆ – เมย์… เรามีเรื่องจะสาร
Read more
ตอนที่8 ชอบใช้ความรุนแรงสินะ ได้ !
ปัง !พ่อเลี้ยงกระชากประตูห้องของเมย์ปิดตามหลัง พร้อมกับเหวี่ยงร่างบางลงบนเตียงตุบ !“โอ๊ย !”เมย์ร้องออกมาด้วยความตกใจ ร่างสวยล้มลงบนเตียงนอนของตนเองพ่อเลี้ยงพยัคฆ์ย่างสามขุมเข้าหาหญิงสาวด้วยใบหน้าเหี้ยมเกรียม เขาโกรธจนสันกรามกระตุก“ให้ไปเรียนหนังสือ กลับร่านไปให้ท่าผู้ชาย !”“คุณพูดอะไรของคุณ ฉันไม่รู้เรื่อง !”“ไม่ต้องมาตีหน้าเซ่อ ไร้เดียงสา ไอ้ผู้ชายที่ให้ของขวัญเธอ มันสารภาพรักกับเธอ คงจะอ่อยมันเอาไว้เยอะสินะ”เขาหยามเธอ ขณะที่ก้าวขึ้นเตียง“ฉันจะรักใคร ชอบใคร มันก็เป็นสิทธิ์ของฉัน คุณมาเกี่ยวอะไรด้วย”เมย์ถอยร่นจนชิดกับขอบเตียงอย่างไร้ทางหนี เธอตะคอกเขากลับ“เหอะ ! เธอลืมแล้วรึไง ว่าเธอเป็นเชลยของฉัน ! ลูกคนระยำยังไงมันก็ระยำอยู่วันยังค่ำ ถ้าเธอคันมากนัก เดี๋ยวฉันจะสนองแล้วกัน !”เพี๊ยะ !เมย์ฟาดมือเล็กเข้าที่แก้มเป็นสันของชายหนุ่มด้วยความโมโห เธอจะไม่ทนให้เขาดูถูกหล่อนอีกต่อไปแล้ว !แรงตบนั้นทำให้ใบหน้าหล่อคมของชายหนุ่มหันไปอีกด้าน และเมื่อเขาหันกลับมา ดวงตาของเขาก็ลุกโชนไปด้วยความโกรธมากขึ้น“ชอบใช้ความรุนแรงสินะ ได้ !”สิ้นคำ พ่อเลี้ยงก็จับร่างบางลากลงมาให้อยู่กลางเตียง แล
Read more
ตอนที่9 ท่าทีแปลก ๆ
เช้าวันต่อมาเมทินีไปโรงเรียนตามด้วยใบหน้าเคร่งเครียดมากกว่าทุกวัน“เมย์ !”ภานุวิ่งเข้ามาหาเพื่อนสาวทันทีที่หล่อนลงจากรถของไร่ปลายดาว เขามาดักรอเธออยู่ที่หน้าโรงเรียนนานแล้วเมย์เร่งฝีเท้ามากขึ้นคล้ายกับว่าไม่ได้ยินเสียงเรียกของเด็กหนุ่ม หล่อนก้มหน้าเดินมุ่งเข้าสู่โรงเรียนเพื่อให้พ้นสายตาคนของไร่ปลายดาว เพราะเธอไม่อยากให้เรื่องไม่เป็นเรื่องลอยไปเข้าหูพ่อเลี้ยงจนเธอต้องถูกทำโทษเหมือนเช่นเมื่อวานอีก“เดี๋ยวสิเมย์ !”เด็กหนุ่มยังคงตามอย่างไม่ลดละ ยิ่งเห็นท่าทีแปลก ๆ ของเพื่อนร่วมชั้น เขาก็ยิ่งสงสัย ในที่สุดเมื่อตามทัน เขาก็คว้าเอาข้อมือเล็กกำแน่น เพื่อหยุดเธอไว้“อะไรภานุ ! ปล่อย ! เมย์จะรีบไปเรียน”เมย์หันมาเผชิญหน้ากับเขา แววตาของหล่อนเต็มไปด้วยความตื่นตระหนก เมื่อเห็นว่ารถของไร่ปลายดาววิ่งไปแล้ว อาการนั้นจึงค่อย ๆ สงบลง“เมย์เป็นอะไร”ภานุยอมปล่อยมือจากผู้หญิงที่เขาแอบรัก และตอนนี้ท่าทีของหล่อนทำให้เขารู้สึกกังวลใจเป็นอย่างยิ่ง“ไม่ได้เป็นอะไร”เมย์ตอบไม่ยอมสบตาเขา“เมย์ ไม่สบายใจอะไรก็บอกเราได้นะ เราพร้อมจะรับฟัง และช่วยเหลือเมย์ทุก ๆ อย่าง”ภานุบอกด้วยน้ำเสียงจริงจัง แม้เขาจะเป็นลูก
Read more
ตอนที่10 อย่าแตะต้องตัวฉันนะ
“พ่อเลี้ยงครับ พวกรีสอร์ตมันปล่อยน้ำเสียลงลำธาร ชาวบ้านเดือดร้อนกันถ้วนหน้า เพราะน้ำนั้นทำให้แหล่งน้ำในลำธารเน่าเสียไปด้วย สิ่งมีชีวิตที่อยู่ในน้ำตายเกลื่อน ที่สำคัญตักไปกินดื่มหรือใช้ก็ไม่ได้”ชายหนุ่มรูปร่างบึกบึน ยืนกุมมือไว้ด้านหน้าขณะที่รายงานความคืบหน้าแก่พ่อเลี้ยงพยัคฆ์ ซึ่งเขาได้รับคำสั่งจากพ่อเลี้ยงให้คอยสอดส่องดูแลเกษตรกรชาวไร่ที่อยู่บริเวณโดยรอบของไร่ปลายดาวพ่อเลี้ยงพยัคฆ์ที่กำลังยืนคุมคนงานขนเข่งส้มเขียวหวานขึ้นรถกระบะเพื่อส่งไปขายต่อในตัวจังหวัดหันมามองเขาด้วยใบหน้าเคร่งขรึม แล้วเสียงทุ้มต่ำก็เอ่ยขึ้นว่า“ไอ้เสือเมฆ มันพูดจาภาษาคนไม่รู้เรื่องรึไงวะ เดี๋ยวอาทิตย์หน้าเราเข้าไปบีบมันอีกรอบ ให้มันเร่งจัดการปัญหาน้ำเสียงและสารเคมีที่รีสอร์ตของมัน แต่ถ้ามันยังขืนดื้อด้าน ไม่เห็นฉันอยู่ในสายตา ลูกสาวมันก็อยู่ไม่เป็นสุขเช่นกัน !”เสือเมฆซ่อนตัวอยู่ที่รีสอร์ตซึ่งติดกับไร่ปลายดาวจะไม่ถูกเขาเจอตัวเลย ถ้าเสือเมฆไม่ปล่อยน้ำเสียลงสู่ลำธาร จนชาวบ้านเดือดร้อนและมาร้องเรียนให้เขาช่วยไปเจรจากับทางรีสอร์ตให้ และวันนั้นเมื่อเขาไปถึงรีสอร์ตจึงพบความจริงว่าเจ้าของรีสอร์ตคือศัตรูคู่แค้นอย่างเส
Read more
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status