บทที่ 8/1 ผู้หญิงของเรน

มือเล็กวางทาบลงบนผิวแก้วของพิรุณเลื่อนจับใบหูที่สวมต่างหูสีเงินทรงกรวยข้างเดียวชายหนุ่มยกยิ้มกับอิริยาบถที่อ่อนโยนของปาลินทั้งที่ปกติแทบจะยียวนกวนประสาทใส่เขาอยู่ตลอดเวลา แต่เวลานี้ลูกสาวคนเล็กของเจ๊กัลยาที่เขาเห็นมาตั้งแต่เรียมหาลัยเป็นสาวสะพรั่งเต็มตัวแล้วและกำลังจะเป็นภรรยาของเขาอีกด้วย

"ลิน" เสียงกระซิบเรียกชื่อเธอแผ่วเบาพลางจรดริมฝีปากลงมาบนไหปลาร้านิ้วชี้ที่สวมหัวแหวนสลักชื่อรูปตัว R กรีดไล้ลงมาที่เนินอกเต่งปาลินหลับตาพริ้ม "มองพี่" เพราะเขาสั่งให้เธอมองเธอจึงต้องปรือตาขึ้นมาอีกครั้งแล้วพบว่าเนื้อปากที่มีสีคล้ายกับเนื้อแซลมอลส้มอ่อนกำลังจ่อค้างอยู่ที่ยอดถันของเธอ

"พี่เรน" ปาลินกัดริมฝีปากเด็กสาวคนนี้ช่างไม่รู้อะไรเอาซะเลยว่าการกระทำเช่นนี้ยิ่งเป็นการปลุกเร้าอะดรีนาลีนที่คุกกรุ่นอยู่ในกายให้เดือดจนถึงขีดสุด และนั่นจึงกระตุ้นให้ปากสีสวยของเขาประกบดูดลงมาที่ยอดอกชูชันของปาลินในทันที

"อื้อ...พี่เรน" เจ้าของทรวงอกอิ่นแอ่นต้านปากและชิวหาที่ร้อนชุ่ม เธอรู้สึกได้ชัดเจนเลยว่าลิ้นของเขากำลังเขี่ยตุ่มไตของเธอบางจังหวะก็ขบลงมาที่ป้านวงกลม บางครั้งก็ดูดทึ้งจนตัวของเธอแทบจะสิ้นสติ มือนุ่มตะปปยึดหัวไหล่ขาวที่เรียกได้ว่าเป็นความขาวอมชมพูที่ต่างจากความขาวของผิวขาวเหลืองของเธอ

เต้ากลมคู่สวยถูกฝ่ามือใหญ่บีบนวดเคล้นคลึงแต่มันก็เกือบจะกำไม่หมดเพราะความซ่อนรูปที่อวบอิ่มของปาลินที่ตอนแรกเขาเองก็มองว่าเธอแทบจะไม่มีอะไรสะดุดตา แต่ในวันที่แม่ของเธอส่งลูกสาวมาดูตัวกับเขา

ความเปล่งปลั่งและฟูฟ่องของเรือนร่างเด็กสาวที่อ่อนกว่าเขาแปดปีก็ปรากฏต่อสายตาและมันก็สวยงามจนเขาเองก็ทึ่งไม่น้อย วินาทีนั้นเขาแทบจะสำลักลมหายใจของตัวเองเลยด้วยซ้ำ เขาแทบอยากจะกระโจนเข้าไปในตัวของปาลินซะเดี๋ยวนั้น แต่เขารู้ว่าเธอไม่มีประสบการณ์ด้านนี้ ไหนจะยังมีปมใหญ่ในชีวิตที่ยากจะลืมเลือนอีก

ดังนั้นปาลินจึงพิเศษกว่าทุกคน เหมือนกับว่าเธอเกิดมาเพื่อเขาคนเดียวเท่านั้น เรือนร่างหอมนุ่มอิ่มฟูนี้ก็ด้วย ทุกอย่างที่แปะชื่อของปาลิน ล้วนแล้วแต่เป็นของเขาทั้งสิ้น ทรวงอกกลมสองข้างถูกสลับดูดและชิมรสอยู่เป็นเวลานาน และก็นานจนเจ้าของเต้าขาวอวบเริ่มหายใจหอบถี่

"พี่จะให้ลินพักก่อน" เขาว่าจะให้เธอพักแต่ก็ยังแหย่ลิ้นแดงนั้นมาเกลี่ยยอดถันของเธอเล่นไม่ยอมเลิก

"พี่เรน...อ๊ะ" นิ้วแกร่งของเขาแหย่เข้าไปในแพนตี้ตัวน้อยของเธอ "ไม่ให้ลินพักแล้วเหรอคะ...อ๊า" กลีบเนื้อด้านล่างถูกปลายนิ้วจุ่มจ้วงเข้าไปในโพรงสะโพกขาวหยัดเกร็งพอ ๆ กับฝ่ามือที่กำลังบีบเกาะหัวไหล่หนาจนแน่น

"ก็พักบนตัวพี่ไงครับ"

"พักตรงไหนกันคะ..ฮึ้ม...แบบนี้เรียกว่าไม่ได้พักต่างหากค่ะ" พิรุณฉีกยิ้มชอบใจความต่อปากต่อคำระหว่างที่เขากำลังบำเรอรสสวาทให้ขนาดสั่นไปทั้งตัวก็ยังจะเถียงใจขาดดิ้น เดี๋ยวเถอะเดี๋ยวเขาจะทำให้เถียงไม่ออกเลยปาลินตัวแสบ

"มานี่มา" ไม่รู้ว่าเขาจะให้เธอไปไหนแต่ไม่ทันไรเขาก็อุ้มเธอมาวางบนหมอนอีกครั้งและครั้งนี้เธอไม่ทันแทบจะอ้าปากถามสักกะคำ อิตาพี่ฝนคลั่งก็ปิดปากเธอจนมิด

"อื้อ...อนโออกอื้อ" พิรุณยอมละปากออกเพราะเสียงร้องอู้อี้ที่ขัดจังหวะ

"ว่าไงจะเถียงอะไรพี่อีก" นิ้วชี้ของเขาเกลี่ยผมที่ปรกหน้าของเธอออกไป

"ก็ไหนว่าพักพอวางปุ๊ปพี่อุดปากลินปั๊ป"

"ก็พักจากตรงโน้นมาต่อตรงนี้ไง" สิ้นเสียงทุ้มเขาก็ถอดกางเกงขายาวของตนเองแล้วเหวี่ยงลอยข้ามเตียงไปปาลินตาโตบีบห่อตัวแน่นกระพริบตาปริบ ๆ เนื้อตัวและใบหน้าของเธอตอนนี้มันแสบร้อนเหมือนโดนพริกในส้มตำกระเด็นใส่

"คนลามก!" ปาลินร้องแหวแล้วเอาหมอนอิงมาปิดหน้าตัวเองแต่พิรุณกลับจับหมอนทุ่มลงกับพื้นแล้วแสยะยิ้มเหมือนวายร้าย

"รอบนี้ยังไม่ใช้หมอน แต่รอบหน้าคงได้ใช้" ปีศาจจากขุมนรกคลานขึ้นมาแล้วยื่นหน้ามาฟัดแก้มของเธอด้วยความสนุก

ฟอด! ฟอด!

"โคตรชื่นใจ"

ปากนุ่มของเขาจูบซับไล่ลงมาถึงหน้าท้องแบนราบของปาลิน แล้วจูบตรงรอยสักแห่งความหลังเนิ่นนานปลายนิ้วเกี่ยวขอบกางเกงในออกไปอย่างใจร้อน ปาลินตกใจรีบยกตัวขึ้นหวังจับหัวของชายหนุ่มไม่ให้แหย่ลงไปกลางหว่างขาของเธอ แต่มันก็ช้าไปเสียแล้วเพราะตอนนี้ขาอ่อนด้านในถูกดันออกให้สามารถรองรับดวงหน้าที่กระหายแรงพิศวาสให้สัมผัสโจนจ้วงเข้าไปหากลีบเนื้อที่กำลังตอดสั่นรอรับชิวหาดุของเขาอย่างตื่นเต้น

"อ๊า...อื้มพี่เรนคะอย่า...ไม่ได้นะคะอ๊ะ" พิรุณไม่สนใจเสียงร้องอ้อนวอนแต่เขากลับคว้ามือน้อยที่ขยุ้มทึ้งหัวเขาเพื่อให้สอดประสานเข้ากับนิ้วทั้งสิบของเขาขณะที่กำลังดื่มกินมธุรสสุดหวานล้ำนี้จากกายสั่นเทิ้มของปาลิน

เนินเนื้ออวบอิ่มถูกดันแยกกว้างให้ทั้งนิ้วและปากฟอนเฟ้นชอนไชเข้าไปกวาดต้อนน้ำผึ้งเดือนห้าจากป่าลึกได้ถนัดมากขึ้น

แต่ก็ยังไม่เป็นที่น่าพอใจสำหรับฝนที่กำลังคุ้มคลั่งเพราะแรงราคะอย่างเขากลีบเนื้อสีแดงมันวาวที่เคลือบด้วยน้ำขาวใสจำนวนมากถูกปลายนิ้วอ้าออกให้สามารถรองรับเรียวปากและเรียวลิ้นดุให้กวาดต้อนมธุรสที่หวานฉ่ำจากสะโพกที่กำลังหยัดเกร็งแอ่นต้านรับแรงสวาทที่เขาตั้งใจมอบให้ หากเทียบกับผู้หญิงที่เขาเคยนอนมาด้วยไม่มีใครเลยสักคนที่จะหอมพิสุุทธิ์ดุจความหอมของดอกชมมะนาดที่เคล้ากลิ่นมะลิและใบเตยอ่อน ๆ ได้เท่ากับเมียเด็กหมาด ๆ คนนี้ของเขา

"สวยและหอมที่สุดเด็กแสบของพี่" คำชมที่ปนความกระเซ่าเอ่ยขึ้นขณะเริ่มขบลงมาที่ปุ่นกระสันเพื่อกระตุ้นจุดเสียวของประสาทสัมผัสของปาลินให้ทะยานพุ่งถึงปลายทางก่อนที่เขาจะพาเธอไปท่องเที่ยวยังดินแดนที่รัญจวนปั่นป่วนกาย