บทที่5 อยากรู้เรื่องเขา

“เอวาขอโทษนะคะ ถ้าพูดให้พี่ไม่พอใจ” เอวารีบพูดเพราะเห็นเขานิ่งๆ และทำท่าเหมือนจะจากไปเลยแบบนั้น

“เรื่องอะไร” เลโอขมวดคิ้วถาม

“ก็เรื่องที่เอวาถามเรื่องแฟน พี่ดูเหมือนโกรธ” ก้มหน้าพูดเสียงเบา

“เปล่าพี่ไม่ได้โกรธหรอก แค่คิดว่าทำไมเราถึงถามในสิ่งที่ตัวเองรู้แล้ว” เลโอพูดแบบนั้นเพราะเขาคิดแบบนั้นจริงๆ อย่างน้อยเธอต้องรู้จากน้องคริสอยู่แล้ว ถ้าเธอไม่มีแฟนเขาคงจะคิดว่าเธอถามเพราะอยากได้ยินจากปากเขาให้แน่ใจ แต่นี่ก็พอจะรู้มาว่ายังแอบคบกับนักร้องคนนั้นอยู่ เพราะกลัวเป็นข่าว แล้วจะมาสนใจเรื่องของเขาทำไม

“เอวาแค่อยากได้ยินจากปากพี่ ว่าจริงไหม” เอวายอมรับออกไปตรงๆ

“นั่นแหละทำไม ที่พี่อยากรู้” เลโอมองหน้าสวยนิ่ง

“ไม่รู้เหมือนกันค่ะ อยู่ดีๆ ก็อยากแน่ใจขึ้นมา เอวาก็ตอบตัวเองไม่ได้เหมือนกัน แต่ถ้าทำให้พี่ไม่สบายใจเอวาก็ขอโทษนะคะ”

“ไม่เป็นไรพี่ไม่ใช่คนคิดมากนักหรอก เอาเป็นว่าแบบนี้ก็ดี อยากรู้อะไรเกี่ยวกับพี่ มาถามพี่แบบนี้ก็ดีเหมือนกัน จะได้รู้ความจริงไปเลย ดีกว่าฟังมาจากคนอื่น เราก็รู้จักกันแล้วจริงไหม” เลโอยิ้มให้ เพราะเขาไม่ได้โกรธรึไม่พอใจอะไร แค่แปลกใจนิดหน่อย

“ค่ะ พี่เลโอใจดีจัง”

“พี่ไปก่อนนะ ไว้เจอกัน”

เอวายิ้มให้เขา แล้วก็ยืนมองเขาขับรถราคาแพงลิบลิ่วออกไป

เลโออมยิ้ม เปิดเพลงแล้วก็ฮัมเพลงในรถอย่างรู้สึกอารมณ์ดี เขามีนัดทานข้าวกับที่บ้าน วันนี้วันเกิดคุณย่าก็เลยต้องรีบหน่อย ส่วนน้องเอวาคนนั้น ก็น่าแปลกใจเหมือนกันนะ เหมือนจะเจอกันบ่อย เมื่อวานเขาตั้งใจแต่ก็ไม่คิดว่าจะได้เจอแต่ก็เจอ ส่วนวันนี้ก็เจออีก แล้วยังมีคำถามแปลกๆ แบบนั้นอีก ต้องการอะไร น่าสนใจขึ้นมาเหมือนกันนะ ว่าจะไม่อะไรแล้ว แต่ถ้ามาทรงนี้บ่อยๆ ก็ไม่ปกติเหมือนกันนะ เขาไม่ชอบเป็นพี่เป็นน้องกับคนสวยๆ อยู่แล้วด้วยสิ เลโออมยิ้ม เมื่อนึกถึงหน้าสวยๆ ของเอวา

เอวากลับมาถึงบ้านก็ได้แต่จมกับความรู้สึกของตัวเองกับข่าวของเคนโซ่ เขาไม่มีแม้แต่จะโทรหารึว่าส่งข้อความอะไรมาเลย คงไม่ได้แคร์อะไรฉันเลยสินะ แล้วทำไมฉันต้องมานั่งแคร์เขาด้วยล่ะ สามปีแล้วนะเคนโซ่ นายไม่เสียดายเวลาของเราเลยเหรอ ตอนนี้มีคำถามอยากถามเขามากมาย แต่มันคงไม่มีประโยชน์อะไรแล้ว ถ้าเขาเสียดายเขาคงไม่ทำให้ฉันเสียใจแบบนี้หรอก

เอวาทยอยลบรูปเขาที่อยู่ในโทรศัพท์ มันไม่มีความจำเป็นอะไรแล้วที่จะเก็บรูปพวกนี้ไว้ ในเมื่อฉันไม่สามารถเป็นเจ้าของเขาได้เลย ลบไปให้หมดเลยก็ดี เอวาปาดน้ำตาและคิดว่าจะไม่ร้องไห้เพราะเขาอีกแล้ว

วันต่อมา

“เอวามาสายอีกแล้ว” คริสที่รอเพื่อนอยู่เดินเข้าไปจับแขนเอวา “เป็นอะไรรึเปล่าฉันเป็นห่วงแกนะเอวา”

“ฉันไม่เป็นไร ที่มาสายก็เพราะมีการซ้อมถนนน่ะ รถติดมากเลย ฉันก็ไม่ได้เผื่อเวลาเพราะไม่รู้ ปกติเรียนช่วงบ่ายรถไม่ค่อยติด” เอวารีบบอกเพื่อน เพราะเห็นสีหน้าคริสเริ่มกังวล

“อ้อ! แล้วนี่แกเอารถไปจอดที่คณะวิศวะอีกแล้วเหรอเอวา”

“อืม! ตึกเราที่จอดพอซะที่ไหนกันล่ะ ไปเถอะรีบไปเรียน เรื่องอื่นช่างมันเถอะ” เอวาพูดตัดบทแล้วยิ้มให้คริส

“คริส” เสียงทุ้มเรียกไว้

สองสาวรีบหันตามเสียงเรียก “พี่คิวมีอะไร”

“จะบอกว่าเลิกเรียนไปรอพี่ที่สนามบาสนะ พี่มีแข่ง”

“ได้ค่ะ ไปนะคะพวกเรารีบ” คิวพยักหน้าให้น้อง เอวายิ้มทักทายพี่ชายเพื่อน แล้วก็รีบวิ่งขึ้นตึกเรียน

“คริสแกมีพี่รับส่งแบบนี้ตลอด แล้วเมื่อไหร่แกจะมีแฟนล่ะ” เอวาถามและยิ้มล้อ

“พูดไปเรื่อยฉันยังไม่อยากมีต่างหาก ที่เข้ามาก็ไม่โดนใจ ถ้าจะมีจริงๆ พี่คิวไม่อะไรหรอกโตแล้วนะ”

“ก็จริง งั้นเย็นนี้ขอไปนั่งรอพี่คิวเป็นเพื่อนแกได้ไหม ฉันไม่อยากกลับช่วงรถติด นั่งเป็นเพื่อนแกค่อยกลับค่ำๆ ดีกว่า”

“อืม! ได้สิดีเลยฉันจะได้มีเพื่อน” คริสยิ้มให้เอวา

สองสาวหยุดคุยและเริ่มตั้งใจเรียนเมื่ออาจารย์เข้ามา จนกระทั่งหมดเวลา

คริสเดินนำเอวาลงมาจากตึก “หิวจังไปหาอะไรกินกันเถอะ แล้วค่อยไปที่สนามบาส”

“อืม! ไปสิ”

“กินขนมจีบกันไหม” คริสชี้ไปที่ร้านขนมจีบกับซาลาเปาเจ้าดังของมหาลัย

“ได้สิกำลังอยากกินอยู่พอดี เอ๊ะ! คริสทำไมมีแต่คนเดินไปทางนั้นกันล่ะ มีอะไรกันรึเปล่า” คริสมองตามที่เอวาพูด

“ก็คงไปจองที่นั่งเชียร์บาสกันนั่นแหละ ฉันว่าพวกเรารีบเถอะเดี๋ยวจะไม่มีที่นั่ง ทำไมวันนี้ถึงแห่ไปดูกันเยอะจัง” คริสรีบพูดแล้วก็หันไปสั่งขนมจีบแล้วก็ซาลาเปา

ส่วนเอวาพอได้ยินเพื่อนบอกให้รีบก็เลยรีบเดินไปซื้อน้ำ ร้านใกล้กัน

“ไปกันเอวา”

“อืม!” สองคนรีบเดินไปที่สนามบาส มาถึงก็รีบหาที่นั่งเสร็จแล้วก็นั่งหอบหายใจแรงกันทั้งคู่ มองหน้ากันแล้วก็พากันหัวเราะ

“แกเดินเร็วมากคริสทั้งที่ใส่ส้นสูง ฉันตามแทบไม่ทัน” เอวาพูดแล้วก็หัวเราะ ยังไม่ได้สนใจอะไรรอบตัวมากนัก มัวแต่จัดกระโปรงแล้วก็หาที่วางน้ำกับขนมที่ซื้อกันมา

“ว่าแล้วทำไมวันนี้คนเยอะ” คริสมองไปรอบๆ แล้วพูดกระซิบเอวา

“มีอะไรเหรอ” เอวาเริ่มกวาดสายตามองไปรอบๆ ตามคริส

“ก็แก๊งพี่ๆ วิศวะคนดังมาแข่งด้วยไง” คริสพยักหน้าให้เอวามองไปที่กลุ่มพี่เลโอ แข่งกับทีมสถาปัตย์

“งั้นเหรอ แล้วเราต้องนั่งตรงไหน เราต้องไปนั่งฝั่งที่พี่คิวยืนอยู่รึเปล่า” เอวาหันมาถามคริส

“ไม่รู้สิปกติฉันอยากนั่งตรงไหนก็นั่ง แต่ดูๆ แล้ววันนี้เรานั่งผิดฝั่งนะ” คริสกับเอวามองไปรอบๆ ตัวเหมือนจะมีแต่เด็กวิศวะที่มานั่งใกล้ๆ พวกเธอสองคน

คิวหันมาทางสองสาวพอดี คริสโบกมือให้พี่ชาย คิวเดินตรงมาหา “คริส เอวา เราสองคนน่าจะนั่งผิดฝั่งรึเปล่า” ถามน้องแล้วยิ้ม

“ก็ไม่รู้นี่คะ ว่าวันนี้พวกพี่จริงจัง” คริสตอบพี่ชายทำหน้างงๆ