บทที่4 ยอมรับความจริง

@มหาวิทยาลัย

“เอวาทำไมมาสายจัง ฉันรอแกตั้งนาน หาที่จอดรถอยู่เหรอ” คริสรีบถามและจับแขนเพื่อนให้รีบเดินเพราะกลัวเข้าเรียนสาย

“อืม! มาสายไม่มีที่จอดรถ ฉันเลยไปจอดที่ตึกวิศวะ”

“แล้วทำไมสาย แกก็รู้ว่าวิชานี้เข้าสายไม่ได้” คริสสอบถามมาโดยเร็วระหว่างรีบเดินให้ทันเวลาเข้าเรียน

“โทษทีคริส เมื่อคืนฉันไม่สบายใจคิดนั่นคิดนี่เลยนอนไม่หลับ” ตอบด้วยหน้าเศร้าๆ

คริสมองเพื่อนด้วยความเป็นห่วง “เรื่องเดิมอีกแล้วเหรอเอวา”

เอวาพยักหน้าหงอยๆ

“ไม่เอาสิเอวา อย่าทำหน้าแบบนั้น แกรักเค้าไม่ใช่เหรอ ก็ต้องเข้าใจงานเขาด้วยสิ จริงไหม” คริสพูดปลอบเพื่อนไปตามประสาทั้งที่รู้แก่ใจว่าเคนโซ่ทำไม่ดีกับเพื่อนตัวเองมานับครั้งไม่ถ้วนแล้ว

“ฉันว่าฉันเข้าใจเขามาตลอดนะคริส แล้วฉันต้องทำแบบนี้ไปถึงเมื่อไหร่ ฉันว่าเราสองคนโตพอแล้วนะสำหรับเรื่องความรัก แล้วทำไมล่ะคริส มันต้องเมื่อไหร่ สามปีแล้วนะยังไม่พออีกเหรอ” เอวาพูดระบายออกมาด้วยความอึดอัด

“เอาเถอะ ใจเย็นก่อน เข้าห้องเรียนแล้ว แกอย่าร้องไห้นะ อาจารย์เห็นเข้าได้เป็นเรื่องอีก” รีบเตือนเพื่อน

เอวากล้ำกลืนน้ำตา แล้วก็เดินตามคริสไปนั่งที่โต๊ะเรียน เรียกสมาธิตัวเองให้จดจ่ออยู่กับเรื่องเรียน จนกระทั่งช่วงพักกลางวัน

“เอวาเลิกทำหน้าเซ็ง แล้วก็เลิกคิดถึงเรื่องแย่ๆ ดีไหม ไปซื้อขนมกันเถอะ” คริสมองเพื่อนอย่างรู้สึกเห็นใจ เป็นใครก็ต้องรู้สึก แต่จะทำยังไงได้ล่ะเอวาเองก็ตัดเขาไม่ขาดสักที

“อืม! ไปสิ” เอวากับคริสเดินไปซื้อขนมเสร็จแล้วก็มานั่งเล่นกินขนมด้วยกัน เอวาเปิดIGดูความเคลื่อนไหวของแฟนตัวเอง แล้วก็ต้องตกใจหน้าซีดเผือดกับข่าวที่เป็นกระแสอยู่ตอนนี้

“เอวามีอะไร” คริสมองเพื่อนแล้วก็ขยับไปมองโทรศัพท์ เอวามือสั่นจ้องอ่านรายละเอียดข่าวด้วยสีหน้าที่แทบจะปกปิดความเสียใจเอาไว้ไม่มิด

“เอวาใจเย็น อาจจะไม่ใช่แบบนั้นก็ได้นะ รอฟังจากเคนโซ่ก่อนดีไหม” คริสได้แต่ปลอบเพื่อน ด้วยความสงสาร ในเนื้อข่าวและรูปที่ปรากฏไม่มีทางเป็นอย่างอื่นไปได้เลย แต่คริสก็ฝืนใจปลอบเพื่อนไปแบบนั้น เพราะเคนโซ่มีข่าวกับนักร้องเกาหลีคนนี้รอบนี้เป็นรอบที่สามแล้ว

“รอบที่สามแล้วนะคริส ฉันว่าครั้งนี้ฉันควรเชื่อข่าวได้แล้ว เขาจะมาอ้างว่าเมา เลยค้างที่บ้านเธอคนนั้น เพราะเป็นเพื่อนกัน ฉันว่าคงฟังไม่ขึ้นหรอก อย่างน้อยทางคนดูแลเขาคงไม่ปล่อยให้เกิดเรื่องแบบนี้ซ้ำอีก ถ้าเคนโซ่ไม่อยากทำแบบนั้นเอง” เอวากล้ำกลืนความรู้สึกเจ็บปวดและพูดออกมา เหมือนทำใจยอมแพ้และยอมรับความจริง

“แล้วแกจะเลิกกับเขางั้นเหรอเอวา” คริสถามด้วยความเป็นห่วง

“ต้องได้สิ ฉันต้องเลิกกับเขาให้ได้ มันควรพอได้แล้ว ฉันสัญญาว่าจะไม่ใจอ่อนอีกแล้วคริส ไม่ว่าเขาจะมาง้อรึไม่มาก็ตาม ฉันจะเลิกจะเป็นคนถอยออกมาเอง และฉันควรจะมีคนใหม่ ถ้าจะตัดเขาให้ขาด ฉันต้องมีแฟนใหม่นะคริสแกว่าไหม”

“ฉันว่าถ้าเร็วๆ นี้ไม่ดีแน่เอวา เพราะใจแกยังไม่พร้อม อย่าดึงใครเข้ามาเลย” คริสแนะนำด้วยความหวังดี

“ไม่รู้สิฉันก็ยังตอบไม่ได้ แต่ที่ฉันคิดออกมันเป็นทางเดียว ที่ฉันจะได้ไปจากเขาแบบจริงๆ ไม่เหมือนกับที่ผ่านมา กี่ครั้งแล้วล่ะคริส ที่ฉันต้องกลับไปหาเขาเหมือนลูกหมาหลงทาง พอเจอเจ้าของก็ดีใจรีบกระดิกหางและวิ่งเข้าไปหา ฉันอยากหลุดพ้นจากเขาจริงๆ นะคริส” เอวาน้ำตาคลอรู้สึกสมเพชตัวเอง

“ไม่เอาสิเอวา” คริสกอดเพื่อนแน่น “อย่าคิดอะไรมากไปเลยนะ ช่วงนี้แกมานอนบ้านฉันก่อนไหม ฉันไม่อยากให้แกนอนคนเดียว”

“ไม่เป็นไร ขอบใจแกมากนะ แต่ฉันอยู่คนเดียวแหละดีแล้ว อย่างน้อยฉันจะได้ทดสอบตัวเอง ว่าฉันจะทนไม่รับสายเขา ไม่ตอบข้อความของเขาได้กี่วัน”

“เอาแบบนั้นเหรอ มีอะไรก็โทรมานะ ฉันเป็นห่วงนะเอวา จะให้ฉันไปหาก็ได้” คริสพูดเพราะเป็นห่วงเพื่อนมาก ปกติที่เอวาเจอเหตุการณ์แบบนี้ก็มักจะให้เธออยู่เป็นเพื่อนตลอด ไม่เคยอยู่คนเดียว

“ไม่เป็นไร เชื่อฉันเถอะให้ฉันได้พิสูจน์ตัวเอง”

คริสพยักหน้า เข้าใจเพื่อนที่สุด

หลังเลิกเรียน

เลโอยืนรอเจ้าของรถที่ไม่ค่อยคุ้นอยู่สักพักแล้ว เพราะรถคันนี้จอดขวางรถเขาอยู่

“รถใครวะ เจอพ่อจะด่าให้ จอดอะไรของมันวะ” บ่นพึมพำกับตัวเอง

เอวารีบวิ่งทันทีเมื่อเห็นว่ารถตัวเองคงจอดขวางรถของรุ่นพี่วิศวะคนนั้น แต่ฉันไม่แน่ใจว่าเป็นใครเพราะเขายืนหันหลังอยู่ และตั้งใจว่าจะขอโทษทันทีที่เขาหันมา

“โอ๊ะ! พี่เลโอ คันนั้นรถเอวาเองค่ะ ขอโทษนะคะที่จอดขวางรถพี่ เมื่อเช้าเอวารีบมากเพราะมาสาย เลยจอดรถเสียมารยาทแบบนั้น ขอโทษด้วยนะคะ” รีบพูดขอโทษเขาทันที เพราะเป็นใครก็ต้องหงุดหงิด

“รถน้องเอวาเหรอครับ ไม่เป็นไรครับ แล้วถอยออกได้รึเปล่า เหมือนจะออกยากนะ” เลโอมองคนตัวเล็กที่ยืนทำหน้าไม่ถูกเพราะกลัวเขาโกรธ

เอวายิ้มแห้งๆ แล้วก็ส่ายหน้า “ไม่แน่ใจเหมือนกันค่ะ ต้องรอเจ้าของคันนั้นมาก่อนดีกว่าค่ะ เดี๋ยวเอวาถอยไปชนรถเค้าเข้า”

“งั้นเอากุญแจมาเถอะ พี่จะถอยรถให้เอง พอดีพี่รีบน่ะ มีนัด”

“อ้อ! ได้ค่ะ” เอวารีบหากุญแจในกระเป๋า แล้วก็ยื่นให้เลโอ “ขอโทษที่ทำให้พี่ไปตามนัดช้านะคะ ถ้าแฟนพี่โกรธเอวาคงรู้สึกผิดแย่เลยค่ะ”

เลโอยิ้ม “เราเป็นเพื่อนสนิทน้องคริส น่าจะรู้นะว่าพี่ไม่มีแฟน”

“คริสไม่ได้บอกนี่คะ” เอวารีบหลบตาเขาเพราะแอบถามเรื่องเขามาเยอะเลย แล้วก็เดินไปที่รถ ยืนมองเลโอช่วยจัดการถอยรถออกให้อย่างรู้สึกทึ่ง เพราะถ้าเป็นฉันคงทำแบบพี่เขาไม่ได้ มีหวังได้ไปเบียดกับรถคนอื่นเป็นแน่

เลโอเอากุญแจรถมาส่งคืนให้เอวา แล้วก็เดินไปที่รถของตัวเอง เขาไม่ได้อะไรตามที่พูดกับเพื่อนนั่นแหละ ว่าจะไม่ยุ่งกับคนมีเจ้าของ