CHAPTER 3 Emergency

CHAPTER 3: Emergency

LIAM'S POV

Nagising ako sa tunog ng cellphone ko.

Hindi ko namalayan na nakatulog na pala ako. Nang akmang aabutin ko na ang cellphone upang sagutin ang tawag, bigla naman itong tumigil sa pag-ring.

Napatingin ako sa screen.

Hindi ko na lang muna pinansin ang missed call. Ibinaba ko ang cellphone at napabuntong-hininga bago muling napalingon sa babaeng nasa tabi ko.

Mahimbing siyang natutulog.

Kanina lamang, mapang-akit at puno ng pagnanasa ang mukha niya. Ngunit ngayon, tila ibang-iba na ang babaeng kaharap ko.

Napakaamo ng kanyang mukha habang natutulog. Wala na ang kaninang matapang na titig at mapang-akit na ekspresyon nito. Sa halip, bakas sa kanyang mukha ang pagod matapos ang mahabang sandaling pinagsaluhan namin.

Saglit ko siyang pinagmasdan.

Matipid akong napangiti ng naalala ko kung paano ko siya inangkin.

Marahan akong lumapit sa kanya at inayos ang buhok nitong bahagyang tumatakip sa maganda niyang mukha. Hindi ko na namalayan na dinampian ko ito ng munting halik sa kanyang labi.

Inayos ko rin ang damit na suot niya, sinisigurong maayos at komportable siyang nakahiga. Higit na mas bata ang hitsura niya kaysa sa akin. Sa tantiya ko, nasa early twenties lamang siya.

What is the name of this beautiful girl? tanong ko sa sarili habang patuloy siyang pinagmamasdan.

Hindi ko maipaliwanag kung bakit parang gusto kong malaman ang lahat tungkol sa kanya. Hindi ko rin alam kung bakit may kakaibang pakiramdam habang pinagmamasdan ko siyang mahimbing na natutulog.

Naputol ang pag-iisip ko nang muling tumunog ang cellphone ko. Agad ko itong sinagot, ngunit hindi ko pa rin maalis ang tingin ko sa magandang dilag na mahimbing na natutulog sa tabi ko.

“Where are you, Son?”

Natigilan ako nang marinig ang boses ni Dad. May kakaibang bigat sa tono niya, kaya agad akong nakaramdam ng pag-aalala.

“We need you here. We rushed your Mom to the hospital.”

Nanlaki ang mga mata ko.

Mom?

“What happened to Mom?” nag-aalala kong tanong.

“I’ll text you the address. Can you please come right away?” seryosong saad ni Dad.

“Okay, Dad. I’ll be there. I’m on my way.”

Agad kong ibinaba ang tawag. I immediately adjusted myself and the woman next to me as well to make her more comfortable while she was sleeping.

Lumipat na ako sa driver sit at iniwan ko muna siyang natutulog sa likod. Kaagad kong pinaandar ang kotse ko.

Nang makarating sa hospital iniwan ko muna sa sasakyan ko ang babaeng hindi ko pa nakikila. Hindi ko muna síya ginísing dahíl mahimbing pa rin ang tulog nito. At dahil narin plano ko síyang dalhin sa Condo ko after finding out what happened to my Mom.

Nagmamadali akong pumasok sa Emergency Room.

Pagdating ko roon, agad kong nakita si Dad na nakatayo malapit sa isang hospital bed. Agad ko siyang nilapitan.

“What happened to Mom?” dagli kong tanong habang tinatapik ko ang kanyang balikat.

Tumingin sa akin si Dad. Kitang-kita sa mukha niya ang lungkot at matinding pag-aalala.

“Son, I found her unconscious in our restroom. The doctors said it’s possible that your Mom had a stroke, but they’ll conduct some more tests.”

Napatingin ako kay Mom.

Nakapalibot sa kanya ang mga nurses at doctors. Isa-isa nilang kinakabitan ng mga aparato ang katawan niya habang mino-monitor ang kanyang vital signs.

Another stroke?

Parang bumigat ang dibdib ko.

Kaka-recover pa lamang ni Mom mula sa unang stroke niya. Hindi ko akalaing kailangan na naman naming harapin ang ganitong sitwasyon.

“Can you go to the admitting section and arrange for an ICU room? Give them all the necessary details. I’ll stay here with your mother.” Mahina ngunit seryoso ang tinig ni Dad.

“Sure, Dad. I’ll be back.”

Agad akong pumunta sa admitting section at inasikaso lahat ng mga kakailangan ng parents ko. Tumawag rin ako sa mansiyon upang magpahatid ng gamit na kakailanganin nila.

Alam kong mas higit na nag-aalala si Dad kaysa sa ipinapakita niya.

Pangalawang stroke na ito ni Mom, at hindi pa man siya lubusang nakakabawi mula sa una. At dahil nasa United States pa ang nakababatang kapatid ko for business trip, walang ibang aalalay kay Dad kung hindi ako.

Matapos kong maasikaso ang lahat, bumalik ako kay Dad at nagpaalam sandali para bumili ng Coffee namin and I just want to check the women I left in my car.

Habang naglalakad ako palabas ng hospital, hindi ko maiwasang mapangiti nang bahagya nang biglang sumagi sa isip ko ang babaeng iniwan ko sa sasakyan.

Napailing ako.

I wonder what her reaction will be when we see each other again.

At dahil ako ang nakauna sa kanya, inaalala ko din na baka maaaring matakot ito sa akin, lalo na kapag humupa na ang kalasingan niya.

Nang makarating sa sasakyan nagulat ako nang hindi ko nakita ang babeng iniwan kong mahimbing na natutulog.

Dammit!

Hinanap at ipinagtanong tanong ko sa paligid kung my nakakita, pati sa guard ng hospital na naka-duty, ngunit walang makapagsabi, hindi ko na siya nakita.