CHAPTER 9

Nanigas ako sa kinauupuan ko nang makita si Ethan na nakatayo sa likuran namin. Hindi ko alam kung gaano katagal na siya roon at kung ano ang eksaktong narinig niya sa usapan namin ni Melva.

Bago pa man ako makabuo ng kahit isang salita para sumagot, biglang tumayo si Aiden sa kinauupuan niya at mabilis na tumakbo palapit sa kanya habang sumigaw nang malakas at masaya.

“Papa! Papa!”

Agad siyang yumuko at binuhat ang bata nang dahan‑dahan. Kahit kanina ay seryoso at matalim ang tingin niya sa amin, biglang lumambot ang buong mukha niya nang makita si Aiden. Hindi niya napigilang mapangiti nang totoo habang nakatingin kay Aiden.

“Did you miss me that much, little one?” tanong niya nang malumanay habang hinahaplos nang dahan‑dahan ang buhok ni Aiden.

“Opo! Sobrang sobra po!” sagot agad ni Aiden sabay yakap nang mahigpit sa leeg niya. Pagkatapos ay hinalikan niya nang malakas ang pisngi ni Ethan. “Papa… nami‑miss mo rin po ba ako? Tulad ng pag‑miss ko sayo araw‑araw?”

“Of course I did. Miss na miss din kita, baby.” sagot ni Ethan habang nakatingin nang malambing sa bata. “Lagi kitang miss araw-araw.”

Nanatili akong nakaupo at pinapanood sila. Parang may sariling buhay ang puso ko habang nakikita kung gaano sila magkasundo. Pero agad ding bumalik ang takot sa isip ko na baka narinig niya ang lahat ng sinabi namin tungkol sa kaniya.

Dahan‑dahan akong lumingon kay Melva. Alam kong maging siya ay nagtataka rin siguro kung bakit nandito si Ethan at kung bakit papa ang tawag ni Aiden kay Ethan.

“Uh, mauna na kami sa pag‑uwi,” sabi ko nang mahina sa kanya, halos pabulong. “Hindi ko na maipapaliwanag ngayon ang lahat. Ipapaliwanag ko na lang sayo sa susunod na magkita tayo, promise.”

“Sige. Mag‑ingat kayo,” napilitang sagot ni Melva habang hindi inaalis ang tingin kay Ethan. “At mag‑ingat ka rin sa mga desisyon mo, huwag kang magpadalos-dalos.”

Tumango ako at sumunod kay Ethan palabas ng coffee shop.

Sumakay kami sa sasakyan niya pauwi sa mansion. Hindi ko alam na susunduin niya kami. Tahimik ang buong biyahe. Si Aiden ay nakaupo sa likuran namin, panay ang daldal kay Ethan. Hanggang sa makatulog siya nang mahimbing habang nasa byahe pa kami.

Pagdating sa mansion ay dahan‑dahang inihiga ni Ethan si Aiden sa sarili niyang kwarto at maingat na tinakpan ng kumot. Oo, may sariling kwarto na si Aiden dahil gusto niya na may kwarto siya.

Pagkatapos umalis ni Ethan para maligo raw siya ay hindi na ako mapakali. Habang naglalakad ako pabalik sa kwarto, laging umiikot sa isip ko ang tanong. Narinig ba niya ang lahat ng pinagsasabi namin o hindi naman?

Hindi ako makahinga nang maayos. Parang may mabigat na nakadagan sa dibdib ko.

Ilang oras ang lumipas. Malalim na ang gabi nang biglang tumunog ang cellphone ko. Isang mensahe mula kay Ethan.

Come to my office. Now.

Huminga ako nang malalim bago tumayo sa kama. Alam kong hindi ito maiiwasan pa lalo’t mukhang may narinig talaga siya.

Maingat akong naglakad papunta sa opisina niya sa loob ng mansyon. Kumatok ako nang mahina bago pumasok.

“Bakit kailangan mo pa akong ipatawag nang ganitong oras?” tanong ko agad pagpasok ko. “Malalim na ang gabi at inaantok na ako.”

Hindi siya agad sumagot. Nanatili lang siyang nakaupo sa kanyang swivel chair habang tahimik akong pinagmamasdan, tila tinatantya ang magiging reaksyon ko.

“I have to ask you something,” saad niya, halata ang kuryosidad sa kanyang boses. “Tell me honestly. What exactly was that ‘truth’ your friend Melva was talking about earlier? And why did she say I don’t deserve to know it?”

Biglang bumilis nang husto ang tibok ng puso ko. Nanlamig ang buong katawan ko at nanginginig nang kaunti ang mga kamay ko sa likuran ko.

“W-wala lang iyon,” nauutal kong sagot habang pilit na naghahanap ng sasabihin.

Nang hindi siya magsalita at nanatiling nakatitig sa akin ay umupo ako sa harapan niya.

“F-fine... wala lang talaga iyon, tungkol lang ’yon sa tunay na dahilan kung bakit ako nakipaghiwalay sayo noon. Wala nang iba pa.”

Tinitigan niya ako at tinaasan ng kilay sabay inom ng alak na hawak-hawak niya. Kitang‑kita ko sa mukha niya na hindi siya naniniwala sa mga sinasabi ko.

“You’re lying,” madiing saad niya habang diretsong nakatitig sakin. “I can see it in your eyes.”

Wala na akong ibang paraan. Kung sasabihin ko ang totoo ngayon, baka mas lalong lumala ang lahat at baka hindi na niya ako paniwalaan. Tama si Melva.

“Ang totoo…” sinubukan kong magsalita nang maayos kahit masakit sa loob ko. “Iniwan kita noon kasi... napagtanto ko na lang bigla na hindi pala ganoon kalalim ang pagmamahal ko sa 'yo. A-akala ko noon ay talagang mahal kita, pero habang tumatagal, narealize kong hindi pala.”

Biglang nagbago ang mukha niya. Parang may tumusok sa puso niya sa sinabi ko. Kitang‑kita ko ang sakit na bumalatay sa mga mata niya.

“How can you say that?” tanong niya nang may halong pait sa boses. “How can you say it was never deep? You promised me so many things back then. You said we’d build our own family. You said nothing would ever separate—”

Agad ko siyang pinutol. Ayaw ko nang marinig pa ang mga pangakong matagal nang wala.

“Tapos na tayo, Ethan,” saad ko ng walang pag-aalinlangan para tuluyan nang tapusin ang usapan. “Lahat ng ’yon ay tapos na. Wala na akong balak pang balikan ang nakaraan. At wala na ring saysay na pag‑usapan pa ang lahat ng ’yon ngayon dahil nakalipas na ’yon.”

Agad akong tumayo at tumalikod sa kaniya upang hindi niya makita ang luhang unti-unting namumuo sa mata ko.

“Ayoko nang balikan pa ang nakaraan kaya sana... sana ay hindi na natin pag-usapan pa ito,” pakiusap ko habang nakatingin sa kawalan, pilit na pinipigilan ang boses na mabasag habang tila nilulunok ang bara sa aking lalamunan.

Binalot kami ng mabigat na katahimikan. Walang nangahas na magsalita sa aming dalawa ng ilang minuto, at tila ang mabibigat naming paghinga na lang ang naririnig sa loob ng silid.

“Kung may sasabihin ka pa, sabihin mo na dahil matutulog na ako at maaga pa ang pasok bukas,” pagbasag ko sa katahimikan.

Nang hindi siya sumagot ay nagpasya na akong umalis. Nasa pintuan na ako nang bigla siyang magsalita. Akala ko ay tapos na ang usapan.

“Atasha.”

Dahan‑dahan akong lumingon sa kanya.

Sinalubong ko ang kanyang mga mata na ngayon ay puno ng pagdududa, tila may hinahanap na sagot na hindi ko magawang ibigay.

“I hope you’re telling me the truth… dahil sa oras na malaman kong nagsisinungaling ka ulit, I don’t think I’ll ever forgive you.”