CHAPTER 8

Limang araw na ang lumipas mula noong naging secretary ako ni Ethan.

Sa loob ng limang araw na iyon, halos hindi niya ako kinakausap nang maayos. Panay pa rin ang utos niya sakin at panay rin ang paghahanap niya ng butas sa bawat ginagawa ko. Pakiramdam ko ay laging may mali sa akin sa paningin niya.

Ngayon ang araw ng pahinga ko. Matagal ko nang pinangakuan si Aiden na ilalabas ko siya kapag wala akong pasok. Kaya dinala ko siya sa maliit na coffee shop na pag‑aari ni Melva, ang matalik kong kaibigan mula pa noong highschool pa lang kami.

Maganda at tahimik ang lugar. Hindi masyadong matao kaya magandang tambayan. Umupo kami sa mesa pinakadulong bahagi malapit sa bintana.

“Mama… gusto ko ng mango milkshake,” sabi agad ni Aiden habang nakatingin sa menu sa harap niya.

“Sige, bibilhin natin ‘yon. Gusto mo rin ba ng masarap na tinapay?” sagot ko sa kanya.

“Opo, Mama! Pwede ko rin po bang gamitin ang bagong tablet ko?” tanong niya.

Oo, bagong tablet. Bigay iyon sa kaniya ni Ethan, ayaw ko pa nga sana kaso ay hindi naman kami okay kaya hindi ko na natutulan pa.

“Oo naman. Pero gamitin mo yung headset para hindi maingay sa ibang tao,” bilin ko.

Agad siyang tumango at inilabas ang tablet sa maliit na bag na dala namin. Tumayo ako lumapit sa cashier para sabihin ang order. Maya‑maya pa ay lumapit si Melva na dala-dala ang mango milkshake, tinapay, at kapeng inorder namin. Meron din para sa kaniya.

“Akala ko hindi ka na dadalaw dito, eh!” bati ni Melva sabay yakap nang mahigpit sa akin. “Ang tagal nating hindi nagkita!”

“Sorry, masyado lang talaga akong naging abala sa trabaho nitong mga nakaraang araw,” sagot ko.

Umupo siya sa tapat ko. Si Aiden ay abala na sa paghigop ng inumin habang nakasuot ng headset at nakatingin sa kanyang tablet. Busy manood ng spiderman.

“O siya… magkwento ka naman. Kamusta ang trabaho mo kay Ethan, ha? Pinapahirapan ka ba?” tanong ni Melva habang nakatingin nang mabuti sa mukha ko.

Huminga ako nang malalim bago magsimula.

“Alam mo Melva… sobrang hirap maging personal secretary niya.”

“Bakit? Anong ginagawa niya sa’yo?”

“Halos wala akong oras magpahinga. Hindi ako halos makapag-cr, kumain, o uminom manlang ng tubig. Pagkatapos ko kasi sa isang gawain, may bago agad siyang pinapagawa. Parang sinasadya niyang bigyan ako ng napakaraming gawain.”

“Aba, ang kapal ng mukha niya. Ano may iba pa ba siyang pinapagawa sayong masama?” tanong niya habang nakakunot ang noo.

“Hindi pa ‘yan. Noong nakaraang linggo kasi... a-ano nagkamali ako ng gawa sa pinagawa niya. Pagod na ako noon at nagmamadali para matapos bago magsimula ang meeting.”

“Tapos ano ang ginawa niya?”

“Sa harap pa mismo ng lahat ng board members niya ako pinagalitan nang malala. Sobrang nakakahiya talaga. Sabi niya kung hindi ko raw kaya ay hindi raw akong belong.”

Napahampas si Melva nang mahina sa ibabaw ng mesa. Napatingin sa kaniya si Aiden dahil doon.

“Finish your milkshake, Aiden.” ngiting saad niya bago bumaling sakin. “Grabe talaga ‘yang lalaking ‘yan! Wala talagang nagbago sa ugali niyan! Sabi ko naman sayo, eh. Hindi ko talaga bet yang lalaki na yan para sayo.”

“Oo na… parang gusto ko nang maglaho sa lupa dahil sa hiya noong oras na ‘yon,” sagot ko nang mahina.

“Tapos ano pa ang sinabi niya sa’yo?”

“Sabi niya… kung hindi ko raw kaya ang trabaho, pwede akong umalis anumang oras. At sabi pa niya, uhm... specialty ko raw ang pag-alis.” nakangusong sabi ko, akala mo’y anak na nagsusumbong sa nanay.

Halata ang gigil ni Melva habang mahigpit na nakakuyom ang mga kamay.

“Hay naku! Walang puso talaga ’yang Ethan na ’yan! Di ka talaga niya tatantanan hangga’t hindi ka nasasaktan, eh. Una, binili niya ’yung lupa na alam naman niyang mahalaga sa inyo. Ngayon naman ay pinapahirapan ka pa sa trabahong siya mismo nagbigay!”

Tahimik akong nakinig sa kanya. May bahagi pa rin sa akin na gustong magbigay ng kaunting pag‑unawa kay Ethan kahit alam kong may tama sa sinabi ni Melva.

“Pero M-Melvs… baka ganoon lang talaga siya kapag nasa trabaho. Baka nagkamali lang siya sa paraan ng pagsabi sakin.”

“Hoy! Atasha, huwag mo nang subukang ipagtanggol ’yang lalaking ’yan!” putol ni Melva nang mariin. “Hays... Totoo namang masama talaga ugali niyang lalaki na ’yan. Hindi ko alam kung bakit mo iyan nagustuhan.”

“Alam ko naman ’yon, eh… pero kasi may karapatan naman siguro siyang magalit sakin. Sadyang nasaktan lang ako nang sobra sa mga sinabi niya,” pag‑amin ko nang diretso. “Ang sakit pakinggan tuwing sinasabi niya ’yon.”

“Dapat lang na masaktan ka dahil mali ang ginagawa niya! Pero huwag mong hayaang siya ang manalo sa huli!” sagot ni Melva.

Tumingin ako sa kanya nang may pag‑aalala sa mukha.

“Pero Melvs… minsan naiisip ko… baka panahon na para sabihin sa kanya ang totoo.”

Biglang naging seryoso ang mukha ni Melva. Hinawakan niya nang mahigpit ang kamay ko sa ibabaw ng mesa.

“Huwag mong gagawin ‘yan!”

“Bakit naman? Baka kapag nalaman niya ang lahat… magbago ang tingin niya sa akin. At baka maunawaan din niya kung bakit ko siya iniwan noon.”

Umiling si Melva nang mabilis. “Hindi mo naiintindihan, Atasha. Kung sasabihin mo yan ngayon, iisipin niyang ginamit mo lang ang lahat para makuha ang gusto mo. Hayaan mo muna siyang magdusa sa sarili niyang pag‑iisip.”

“Pero baka mas lalong lumala lang galit niya sakin kapag matagal ko pang tinago,” sagot ko.

Mahigpit at malinaw na nagsalita si Melva. “Hindi ’yan. Hayaan mo muna siyang magdusa. Di niya nga deserve na malaman ang totoo, ano!”

Hindi ako agad nakasagot. Napayuko ako habang hinahaplos nang dahan‑dahan ang gilid ng baso. Maraming bagay ang umiikot sa isip ko, kung hanggang kailan ko pa ito maitatago, kung ano ang gagawin ko kapag nalaman niya, at kung may pag‑asa pa bang magkaintindihan kami balang araw.

Nanatili akong nakayuko nang ilang sandali. Parang bumigat ang pakiramdam ko sa sinabi ni Melva. Alam kong tama siya sa ilang bagay, pero may ibang bahagi sa akin na nagnanais na malaman din ni Ethan ang katotohanan.

Sa gitna ng katahimikan sa pagitan namin ay biglang may narinig kaming malamig at matigas na boses mula mismo sa likuran ko.

“Then maybe you should tell me what truth you’re talking about.”

Nanigas ako sa kinauupuan ko. Parang tumigil ang pagtibok ng puso ko sa gulat at takot. Dahan‑dahan akong lumingon sa likuran.

Doon ay nakatayo si Ethan. Seryoso at matalim ang tingin sakin tila handang malaman kung anong katotohanan ang tinatago namin.