Nobela ni Jenniexhan

Isang taon at kalahating buwan lang ang mabilis na lumipas mula noong ibalita ko kay Ethan ang pagbubuntis ko. Kakapanganak ko lang kay Baby Asher na limang buwang gulang pa lang ngayon, habang si Aiden naman ay Grade 4 na at si Althea ay papasok na sa Daycare. Abala ako sa pagpapadede kay Baby Asher sa loob ng kwarto nang biglang pumasok si Ethan na kamot-kamot ang kaniyang batok. "Oh, love, nakapagbihis na ba si Althea?" tanong ko habang nakatingin sa kaniya. "She's crying downstairs. She doesn't want to go to school unless she brings her Barbie doll," frustrated na sagot ni Ethan habang napapailing. "Naku, ang batang 'yon talaga," natatawang sabi ko sabay ingat sa paglipat kay Baby Asher. "Kargahin mo muna si Asher, ako na ang kakausap doon.” "Careful, my little boy," malambing na sabi ni Ethan habang maingat na kinuha ang baby sa akin. Bumaba ako sa sala at nakitang nakaupo sa sahig si Althea habang nakanguso at umiiyak. "Ayaw ko po mag-school! I want Barbie with me po!" sig

Totoo nga talagang mabilis lumipas ang panahaon. Apat na taon na ang nakakalipas at mas lalo pang naging masaya at makulay ang buhay namin.Dahil iyon ay nadagdagan pa kami ng isa. Kung dati ay masaya at makulay ang mundo ay mas lalo pang naging makulay at masaya ang mundo namin.Si Aiden ay pitong taong gulang na ngayon at napakabait na bata. Habang ang aming tatlong taong gulang na si Althea naman ay ubod ng likot at walang tigil sa kadaldalan.Walong taong gulang na ngayon si Aiden na kasalukuyang nasa ikatlong baitang na. Habang ang tatlong gulang naman ay ang ang anak naming babae na si Althea, sobrang kulit at madaldal ang bunso namin.Kitang ko agad mula rito sa kusina kung gaano sila kalapit na magkapatid. Kahit madalas silang mag-asaran, alam kong mahal na mahal ni Aiden ang kaniyang bunsong kapatid."Kuya, 'yan! 'Yan akin!" bulol na sigaw ni Althea habang pilit na inaabot ang hawak na laruan ni Aiden sa sala."No, Althea. That's mine! I am playing with this robot first," tan

Isang buwan na ang nakakalipas simula nang magising si Aiden. Masasabi ko na payapa na sa wakas ang sitwasyon ng buong pamilya namin ngayon. Dahan-dahan naming binubuo muli ni Ethan ang aming relasyon. Lalo pa silang naging malapit at magkasundo ng kaniyang anak. Ngayong araw ay ipinagdiriwang namin ang kaarawan ni Papa. Nagtipon-tipon kaming lahat para sa isang simpleng salu-salo sa garden sa likod ng mansion. "Aiden, huwag masyadong mabilis tumakbo baka madapa ka," paalala ko habang pinapanood silang mag-ama na tumatakbo sa garden. "Opo, Mama! Hinahabol po ako ni Papa oh!" masayang sigaw ni Aiden habang tumatakbo sila ni Ethan sa damuhan. Inilapag ko ang malaking birthday cake sa mismong gitna ng lamesa. Lumapit naman agad si Mama na may dalang mga plato habang nakangiti nang malawak. "Salamat sa Diyos at kumpleto tayo ngayon," malambing na sabi ni Mama habang hinahaplos ang buhok ko. "Ang sarap sa pakiramdam na makita kayong ganyan." "Oo nga, Ma. Matagal ko ring hinin

Habang nagpapagaling ang anak ko, mas lalo namang lumalamig at bumibigat ang pakitungo sa akin ni Ethan. Isang gabi ay habang mahimbing na natutulog si Aiden ay lumabas muna si Papa para samahan si Mama na maglakad-lakad. Hinarap ako ni Ethan. Nakatayo siya malapit sa bintana, pormal ang suot, at seryosong-seryoso ang mukha habang nakatingin sa akin. "We need to talk, Atasha," malamig na panimula niya. Huminga ako nang malalim at lumapit nang bahagya. "Tungkol saan, Ethan? Kung tungkol ito sa bayad sa ospital, unti-unti kong babayaran sa'yo—" "I don't care about the money," putol niya sa sasabihin ko, mas lalong umigting ang kaniyang panga. "This is about my son. This is about Aiden." Napakunot ang noo ko, nakakaramdam ng kaunting kaba sa dibdib. "Ano ang tungkol sa kaniya?" "I want to formally acknowledge him," diretsong sagot ni Ethan habang nakatitig nang marubdob sa aking mga mata. "Gusto kong kilalanin si Aiden bilang legal kong anak. My lawyers will be here tomorrow

Hindi pa rin ako kinakausap nang maayos ni Ethan kapag kaming dalawa lang, pero hindi niya kami iniwan. Nanatili siya rito upang bantayan si Aiden at Mama. Isang umaga ay habang nag-aayos ako ng gamit ay narinig namin ang mahinang daing mula sa kabilang kama. "A-Aiden..." pabulong na tawag ng aking ina habang dahan-dahang idinilat ang kaniyang mga mata. "Mama! Salamat sa Diyos, gising ka na po!" umiiyak na lumapit ako at hinawakan ang kaniyang kamay. "Kamusta po ang pakiramdam mo? May masakit po ba sa'yo?" "Si Aiden... ang apo ko... nasaan si Aiden, Atasha?" tanong ni Mama habang sinusubukang igalaw ang kaniyang katawan. "Ligtas po si Aiden, Ma. Huwag po kayong mag-alala." sagot ko habang pinupunasan ang aking mga luha. Lumapit si Ethan sa gilid ng kama at pormal na tumango. "Magpahinga po kayo, Tita. I’ll make sure everything is taken care of. Huwag niyo na pong isipin ang gastos o anuman rito." "Salamat, Ethan... Maraming salamat sa'yo," mahinang sagot ni Mama bago mul

"H-his father...?" nauutal na ulit ni Ethan. "What do you mean, Atasha?" Hindi ko na siya nagawang sagutin pa kundi ang tumango nang mariin habang patuloy na humahagulgol sa tapat ng kaniyang mga paa.Nang makita ang aking pagtango, tila biglang nagising si Ethan sa isang panaginip at mabilis akong hinila patayo. "Damn it, Atasha! Let’s go! We need to go to the hospital right now!" sigaw niya habang binubuksan ang pinto ng kaniyang sasakyan.Pagkarating na pagkarating namin sa ospital, mabilis kaming dinaluhan ng mga staff patungo sa Blood Bank. Dahil kritikal ang lagay ni Aiden sa loob ng Operating Room dahil sa internal bleeding sa tiyan at kulang ang supply ng kaniyang blood type sa ospital ay agad na sumailalim si Ethan sa mabilisang screening at cross-matching. Nang makitang perpektong tugma ang kaniyang dugo, mabilis siyang kinuhaan ng dugo para maiproseso at agad na maisalin sa aming anak.Habang hinihintay matapos ang operasyon

“Ms. Eleanor's pregnancy needs close monitoring right now, Mr. Collins,” paalala ng doktora bago ito tuluyang lumabas. “Eleanor needs strict bed rest. She cannot walk around too much, avoid stress, and she will need assistance with her daily activities to make sure the baby stays safe.”“I understand, Doctor. Thank you,” sagot ni Lucian sa isang seryosong boses.Dahan-dahang isinarado ng doktora ang pinto at tuluyang naiwan kaming dalawa sa kwarto.Lucian was left standing beside my bed. Nakatayo lang siya sa tabi ng kama ko, sobrang emosyonal ng kaniyang mukha at mabilis ang pagtaas at pagbaba ng kaniyang dibdib.Sinubukan niya ang kaniyang makakaya para maging kalmado, pero nakikita kong nanginginig nang husto ang kaniyang mga kamay nang umupo siya uli sa upuan sa tabi ko.Tinitigan niya ako nang matagal, ang kaniyang mga mata ay puno ng napakaraming emosyon—gulat, sakit, ginhawa, at saya.“You're pregnant...” bulong niya sa is

Patuloy sa pagbuhos ang aking mga luha habang nakapikit dahil sa ayokong makita ang kababuyan na ginagawa sakin katawan.I almost lost all my hope. Takot na takot ako na baka sa isang maling galaw ko lang ay mapahamak ang maliit na buhay sa loob ng tiyan ko.Lucian... please... save our baby...Nang akala ko ay wala na akong pag-asa ay isang malakas at marahas na tunog ang narinig ko.Before Matthew could even react, a powerful hand grabbed him by the back of his collar and pulled him away from me with force.Tumalsik si Matthew sa kabilang dako ng kwarto, tumama ang katawan niya sa pader bago bumagsak sa sahig.Napatigil ako sa paghinga at mabilis na umupo habang nakatitig sa lalaking nakatayo sa tabi ng kama.Si Lucian.He was breathing heavily, his chest rising and falling fast. Halata ang galit sa kaniyang mga mata, ang kaniya mukha ay pulang-pula sa galit. His handsome face was filled with intense anger lik

Masakit ang ulo ko at sobrang hapdi ng aking lalamunan nang magising ako sa hindi pamilyar na kwarto.Sinubukan kong gumalaw pero natigilan ako nang marealize kong nakatali pala ang dalawa kong kamay sa kama.Bagaman malamig ang hangin na dumadampi sa aking balat, mas matindi ang takot na lumamon sa akin nang maalala ko ang nangyari bago ako nawalan ng malay.My baby...Mabilis kong iginala ang aking tingin sa paligid. Maliwanag ang kwarto at walang ibang gamit bukod sa lamesa na may bag at kama kung saan ako nakahiga at wala ring kahit anong bintana.“T-tulong...” mahina at paos kong daing habang sinusubukang igalaw ang aking mga kamay.I moved carefully so I would not hurt my stomach.Mula sa labas ng kwarto, narinig ko ang mabibigat na yabag ng paa na papalapit sa pinto.Isang matangkad na lalaki ang dahan-dahang pumasok. He was holding a glass of alcohol with a ugly smile on his face.Nanalaki ang mga ma

Napako ako sa aking kinatatayuan habang mabilis na pumapatak ang mga luha sa aking mga pisngi. Staring at Lucian’s haggard face, his bloodshot eyes, and his trembling hands, my heart completely shattered into a million pieces.Hindi ako nakapagsalita agad. I covered my face with both of my hands, letting out a loud and painful sob.Dahan-dahan siyang lumapit sa akin, mabibigat ang kaniyang mga hakbang na tila takot na takot na baka bigla akong mawala kapag gumalaw siya nang mabilis.“Baby, please... talk to me,” bulong niya sa isang mahina at takot na boses, habang marahang inilalayo ang aking mga kamay sa aking mukha.The moment his warm fingers touched my cold skin, I couldn't hold back anymore. I threw my arms around his neck, burying my face into the crook of his shoulder as I cried uncontrollably.“I'm sorry, Lucian! I'm so sorry!” hikbi ko sa gitna ng aking pag-iyak habang mahigpit na nakahawak sa kaniyang damit. “Natakot lang naman ako... I was so scared because of the scandal

Dalawang linggo na ang mabilis na lumipas simula nang palihim kong lisanin ang mansion.Two weeks of being alone, quiet mornings, and endless overthinking inside Abigail’s private villa.Nakaupo ako sa kama sa loob ng maliit na clinic, hawak-hawak ko ang tatlong pregnancy test kits na binili ni Abigail kanina.My heart beat so fast that I could barely hear the clock on the wall.“Eleanor, the doctor is ready for the ultrasound,” marahang tawag ni Abigail habang binuksan ang pinto ng clinic.Maingat akong tumayo at sumunod sa kaniya pabalik sa consultation room. Pagkapasok na pagkapasok ko ay pinahiga agad ako ng doctor sa kama at itinaas ang aking damit. The cool gel touched my lower stomach, and the OB-GYN gently moved the machine across my skin.“Look right here, Eleanor,” malambing na wika ng doctor habang itinuturo ang maliit na bilog sa itim at puting monitor. “That’s your baby’s gestational sac. Congratulations, you are officially six weeks pregnant.”I could barely breathe. Te

The sun was barely up, but the suffocating silence inside the bedroom remained heavy and unbearable.Even with Lucian holding me tightly in his arms all night, I couldn't sleep a single wink as my mind kept spiraling into complete chaos.Nang mag-aalas-dies na ng umaga, may narinig kaming mabibigat na yabag ng paa mula sa sala, na sinundan ng isang malakas na katok sa pinto.Maingat na binuksan ni Lucian ang pinto at niluwan noon si Abigail, na nakasuot ng pormal na suit at nakatali ang buhok sa isang maayos na bun. Hawak niya ang isang itim na bag sa kaniyang kamay, habang ang kaniyang mga mata ay bakas ang matinding awtoridad.“Eleanor, how are you holding up?” malambing na tanong ni Abigail pagkaupo niya sa couch.Inabot niya agad ang mga kamay ko para pisilin ang mga ito. As Lucian’s cousin and one of the top defense lawyers in the country who handled their family’s legal cases before and the whose currently handling my family's case, kilala na namin ang isa't isa at alam kong na