Masuk“Ysa, nag-aalala lang naman si Xavier sa ’yo. Hindi mo ba narinig kanina sa telepono? Nanginginig ang boses niya. Akala ko nga may seryosong nangyari.” pabirong sabi ng isang batang doktor na naka-puting coat.
Ang lalaking iyon ay si Patrick, ang matalik na kaibigan ni Xavier mula pagkabata at saksi sa nakaraan nina Xavier at Ysabel.
Namula ang pisngi ni Ysabel habang nakatingala sa lalaking mahigpit na yumayakap dito.
Sinong babae ang hindi mahuhulog sa isang Xavier Luis Valerio? Ang matitikas nitong anyo, ang katawan nitong batak sa gym. Very girls’ dream man. Para itong knight in shining armor na ipagtatanggol ang babaeng gusto nito sa anumang kapahamakan.
“Masyado kang nag-alala kay Ysabel, bro. Hindi pa kita nakitang ganito ka-taranta sa ibang babae,” biro ni Patrick.
Alam niya iyon nang lubos. Pinakasal lang si Xavier kay Mayumi dahil pinilit siya ng pamilya.
At ang “ibang babae” na binanggit niya? Siyempre, si Mayumi ang tinutukoy.
Sa loob ng maraming taon, palaging mag-isa lang si Mayumi sa pagpunta sa ospital.
Minsan, basta na lang sasabihin niya kay Xavier na nakita niya si Mayumi doon, at ang reaksyon ni Xavier? Wala. Malamig, walang pakialam, parang hindi niya mahalaga ang mundo.
Siyempre narinig na ni Patrick ang tungkol sa pagkakabangon ni Mayumi mula sa bingit ng kamatayan at sa pagkalaglag ng bata.
Tinawag pa niyang “bunsong hipag” si Mayumi, at ngayon na siya ang doktor na nag-aalaga sa kanya, dapat may kahit kaunting pakikiramay.
Kahit simpleng bati lang sana.
Pero hindi man lang niya ito tiningnan.
Dahil sa tingin niya, karapat-dapat lang iyon kay Mayumi.
Mula pa noong una, hindi na tama ang pag-aasawa ni Mayumi kay Xavier. At nang nabuntis si Mayumi ngayon, sinubukan pa ni Patrick na subukin si Xavier tungkol dito.
Wala namang alam si Xavier.
Kitang-kita naman, kahit hindi na kailangang isipin pa. Si Mayumi, siguradong gusto niyang gamitin ang bata para itali si Xavier sa kanya.
In her dreams!
“Ipapaayos ko ang VIP room para kay Ysa. She needs to stay for a couple of days para maobserbahan siya.” nakangiting sabi niya.
“Salamat, Patrick…” sagot naman ni Ysabel sa kanya.
“Come on, Ysa. Ang problema mo ay problema rin ni Xavier, at ang problema niya ay problema ko rin. Of course, tutulungan kita sa abot ng aking makakaya.”
Nahihiyang ngumiti si Ysabel, pero nang tumingin ito sa pinto ay nakita niyang naroon si Mayumi at nakikinig sa kanila. Nagtama ang kanilang mga mata pero agad din niya iyong binawi.
“Xav, naaalala kong tumawag sa ’yo kanina si Mayumi. Parang urgent ang tawag niya. Why don’t you call her back?”
Kumunot ang noo ni Xavier nang marinig ang pangalan ng kanyang asawa. Bago pa siya magsalita ay sumingit si Patrick.
“Huwag mo na isipin ’yon, Ysa. Hindi na bago na palaging iniistorbo ni Mayumi si Xavier. She’s been doing that for years already. Nagsasawa na si Xavier sa kanya. Why don’t you focus on your recovery instead? Sigurado akong darating ang araw na magsasawa rin si Mayumi sa pambabalewala ni Xavier at papayag nang makipaghiwalay kay Xavier. By that time, puwede na ninyong ipagpatuloy ang inyong naudlot na pagmamahalan.”
“Patrick, stop that. Nakakahiya kay Xavier...” wika nito, kunwaring nahihiya.
“I’m just stating the facts, Ysa. Sinasabi ko lang kung ano talaga ang iniisip ni Xavier.”
Tahimik lang si Xavier na nakikinig kina Patrick at Ysabel. Ang pananahimik nito ay lalong nagpasakit sa damdamin ni Mayumi.
Ngumiti siya nang mapait… okay lang… ibibigay ko sa kanila ang hinihiling nila. That day was coming sooner than they thought.
Walang kaalam-alam ang mga ito na nakikinig siya roon. Wala pa ring humpay sa pagkukuwento si Patrick ng kung ano-ano tungkol sa kanya kay Ysabel, lalo na kung paano siya tratuhin ni Xavier nang walang pakialam sa mga nagdaang taon. Tila tuwang-tuwa ito na ipahiya siya.
“Minsan nga, tinakot pa ni Mayumi si Xav na maglalaslas ng pulso. Nagpadala siya ng litrato ng dumudugong pulso niya. Hulaan mo kung anong nangyari?… Ni hindi man lang kumurap si Xavier. Umuwi lang siya, kinaladkad si Mayumi palabas ng bahay, at sinabi, ‘Kung gusto mong mamatay, gawin mo sa labas. Huwag mong dudumihan ang bahay!’” natatawang kwento ni Patrick
Hindi iyon mismo nasaksihan ni Patrick, narinig lang nito sa iba ang gawa-gawang kwento. Sinabi pa ngang pinatapon siya sa labas habang sobrang lamig at natuyo na lang ang dugo sa kanyang pulsuhan, na hindi man lang tinulungan ni Xavier.
“Thinking about it, naawa at naaliw ako sa katangahan ni Mayumi. Pero tingnan mo naman ngayon kung paano ka tratuhin ni Xavier, Ysabel. Ibang-iba kaysa kay Mayumi. Noong nilagnat ka nga sa ibang bansa, halos…”
“Enough…” pigil ni Xavier sa iba pang sasabihin ni Patrick.
“Look at you, bro… nahihiya ka ba na malaman ni Ysabel ang mga ginagawa mo sa kanya? Hahaha… come on, Ysa, hindi mo ba ako kakampihan?”
Ngumiti lang si Ysabel na kunwa’y nahihiya. Si Xavier naman ay tahimik lang.
Natigil ang kanilang pag-uusap nang dumating ang nurse at ibinigay ang confirmation ng VIP room para kay Ysabel. Walang imik na kinuha iyon ni Xavier at pumunta sa cashier.
“See? When it comes to you, Xav gets more attentive than anyone,” pabulong na sabi ni Patrick kay Ysabel sabay kindat.
*****
Nang matapos bayaran ni Xavier ang bills ni Ysabel at masiguradong magiging maayos at komportable ang dalaga, ay muling pumasok sa isip niya si Mayumi. Kinuha niya ang cellphone sa kanyang bulsa at doon niya napansin ang mga missed calls mula sa asawa, kasama ang isang mensahe.
Hello, this is from St. Benedict Hospital. We’ve attempted to reach the family of Ms. Mayumi Santillan. She has been in a car accident and urgently requires consent for surgery. Please come to the hospital immediately.
“St. Benedict Hospital? Andito rin si Mayumi?” tanong niya sa sarili.
Sandali siyang natigilan. Naalala niya ang sinabi ni Patrick kanina. Simula ng insidente ng tangkang pagpapakamatay ni Mayumi ay nagbago na ito. Dati, paulit-ulit at walang sawang tumatawag ito sa kanya. Pero simula ng insidente ay halos hindi na ito nangungulo. Kahit na hindi siya umuuwi sa gabi ay hindi na ito nagtatanong.
Iwinaksi niya ang mga naiisip at pinindot ang numero ni Mayumi.
“Now speak, Maxine.” Malamig ang boses ni Mayumi habang matalim siyang nakatingin sa babae. “Ano ang plano ni Diego at Ysabel?”Napalunok muna si Maxine. Ilang segundo siyang nag-isip bago tuluyang nagsalita. “Tumawag kagabi si Ysabel…”Agad na kumunot ang noo ni Mayumi. “Bakit? Nasaan ba nagtatago si Ysabel ngayon?”“Sa Germany.”Bahagyang nanigas ang katawan ni Mayumi. “Germany?”Tumango si Maxine. “Sinabi niya na kapag naging stable na siya roon, dadalhin niya si Diego sa Germany. Doon na silang dalawa maninirahan.” Tumigas ang mukha ni Maxine habang sinasabi iyon. Muling bumalik sa kanyang mga mata ang galit at sakit na ilang sandali pa lang ang nakalilipas ay pilit niyang kinokontrol.“Ano pa ang narinig mo?” muling tanong ni Mayumi“May narinig akong pag-uusap nila.” Muling napalunok si Maxine. “Gusto ni Ysabel na utusan ulit ako ni Diego na magnakaw ng data dito sa MK Group. Pero napag-usapan na namin iyon noon ni Diego. Pinagdududahan n’yo na ako, kaya sinabi kong hindi na iyo
“Ipagpalit niya ako kay Ysabel.”Napakunot ang noo ni Mayumi. Parang biglang huminto ang kanyang paghinga. Sa isang iglap, nagbago ang ekspresyon ng kanyang mukha.“Wait…” Dahan-dahan siyang tumayo mula sa kanyang upuan. “Anong sinabi mo?”“Ysabel.”Muling binanggit ni Maxine ang pangalan, this time, mas malinaw at walang pag-aalinlangan.Napatingin si Mayumi sa kanya nang matalim. “Paano nadamay si Ysabel dito?”Huminga nang malalim si Maxine bago tuluyang ikuwento ang lahat.“Si Ysabel ang nag-utos sa nobyo kong si Diego. Siya ang nag-utos kay Diego na utusan akong magnakaw ng robotics data mula sa MK Group.” Sandaling natigilan si Maxine, tila nahihirapan pa ring aminin ang lahat. “Binibigay ko iyon kay Diego… at ibinibigay naman niya kay Ysabel.”Bawat salitang lumalabas sa bibig ni Maxine ay tila lalong nagpapabigat sa hangin sa loob ng opisina. Nanigas si Mayumi. Dati, haka-haka at pagdududa lang ang pinanghahawakan nila. Maraming posibilidad, maraming tanong, ngunit walang sapa
MAYUMI’S POV:Kasalukuyang nasa opisina si Mayumi. Simula nang makalabas siya ng ospital at tuluyang mawala sa kanyang buhay si Christian, halos buong oras na lang niya ay inilaan niya sa pagtatrabaho.Iyon na lang ang alam niyang paraan para kahit kaunti ay mapatahimik ang kanyang isip. Kapag abala siya, wala siyang panahon para mag-isip. Wala siyang panahon para alalahanin ang sakit. Wala siyang panahon para isipin kung gaano siya nangungulila kay Christian.Ngunit kapag sumasapit ang gabi at mag-isa na lang siya sa kanyang apartment, doon muling bumabalik ang lahat. At ang pinakamahirap sa lahat… ang katotohanang hindi na niya kailanman makikita ang lalaking minahal niya.Malungkot siya, sobra, pero ayaw niyang hayaan na kainin siya ng kalungkutan. Kailangan niyang bumangon, kailangan niyang magpatuloy. At sa lahat ng naiwan sa kanya ni Christian, ang kanilang pusa na si Inspector ang nagsisilbing pinakamalapit na alaala niya rito.Kinuha niya ang pusa mula sa bahay ni Christian at
Samantala, sa kabilang dako ng mundo…Lihim na napatingin si Diego sa kanyang cellphone. Nang makita niyang si Ysabel ang tumatawag, agad siyang tumayo mula sa pagkakahiga at maingat na lumabas ng kanilang kuwarto. Ayaw niyang marinig ni Maxine kung sino ang tumatawag sa kanya. Hindi nito dapat malaman na hanggang ngayon ay may lihim pa rin silang komunikasyon ni Ysabel.Mabilis siyang nagpunta sa isang tahimik na bahagi ng bahay bago sinagot ang tawag. Kakatapos lang nilang mag-usap. At kahit ilang minuto na ang lumipas mula nang ibaba niya ang tawag, nananatili pa rin sa isip niya ang boses ni Ysabel.Simula nang umalis ito patungong Germany, mabibilang lang sa daliri ang mga pagkakataong tumawag ito sa kanya. Siya lang ang nakakaalam na nasa Germany si Ysabel dahil wanted ito sa Pilipinas. Ganun siya ka importante sa dalaga.At sa tuwing tumatawag si Ysabel, iisa lang ang madalas nitong pag-usapan… ang robotics data na inaasahan nitong makuha niya mula sa MK Group.Dahil wala naman
Nangilid ang mga luha ni Ysabel habang tahimik na nakatingin kay Richard na mahimbing nang natutulog sa kama. Malakas ang paghilik nito, naghalo ang pagod sa kanilang pagniniig at sa pagkalasing nito.Samantala, si Ysabel ay naiwan na naman sa tahimik na silid, pinipilit lunukin ang bigat na namumuo sa kanyang dibdib.Dahan-dahan siyang tumayo at nagpunta sa banyo upang linisin ang sarili. Ganito na lang palagi ang nangyayari. Pagkatapos siyang gamitin ni Richard, matutulog ito na parang walang nangyari.At siya? Siya ang maiiwan upang maglinis ng mga kalat, ng mga basag na bote, at maging ng suka nito kapag sobra na ang kalasingan.Dati, halos hindi siya makapagtiis kahit makakita lang ng kaunting kalat. Hindi siya sanay sa ganoong buhay. Pero ngayon, wala na siyang pagpipilian.Kapag tumanggi siya, sasaktan siya ni Richard. Kapag lumaban siya, lalo lang lalala ang sitwasyon. Kaya natutunan niyang manahimik, natutunan niyang tiisin ang lahat.Pero habang nakatingin siya sa sarili sa
Napatingin siya sa sarili niyang repleksiyon sa maliit na salamin sa kusina. Namumugto ang kanyang mga mata, magulo ang buhok, maputla ang mukha, at wala na ang dating ningning na lagi niyang ipinagmamalaki.“Ganito na ba talaga ako ngayon…?” mahina niyang tanong sa sarili.Walang sumagot, tanging patak ng tubig mula sa gripo ang kanyang narinig. At doon niya naramdaman ang bigat ng kanyang mga pagsisisi. Kung hindi siya tumakas sa Pilipinas… kung hindi siya sumama kay Richard…kung hindi niya ipinagkanulo ang mga taong minsan ay tumulong sa kanya… Marahil hindi sana siya humantong sa ganitong buhay.Pero huli na… wala na siyang magagawa. Kapag bumalik siya sa Pilipinas, alam niyang hindi siya basta tatanggapin ng mga tao. At higit sa lahat, alam niyang hindi siya basta palalampasin nina Xavier at Mayumi. Maaaring makulong siya sa lahat ng ginawa niya.Kaya kahit miserable siya rito, nananatili siya. Dahil sa pagitan ng buhay na ito at ng kulungan… ito ang pinili niyang tiisin.Napahig







