Bound by Contract, Tied by Fate

Hindi kailanman inakala ni Margaux Reyes na ang paglakad niya patungo sa altar ay magiging ganito katahimik sa loob ng kanyang dibdib ay kaba ang nadarama. Dahil ikakasal siya sa lalaking matagal ng nilalaman ng puso niya, walang mapaglagyan ng kilig, puno ng pangarap na sabik tuparin. Kahit pa tanging isang malinaw na katotohanan lamang ang nararamdaman niya sa bawat hakbang ang kasal na ito ay hindi bunga ng pagmamahal, kundi ng kasunduan. Pero hindi maipaliwanag ang kaligayahan na nadarama niya sa mga oras na ito.

‘Lucas sisiguraduhin kong mahuhulog ka rin sa akin.’ sambit niya sa kanyang isipan.

Huminga siya ng dahan-dahan habang tinatapakan ang pulang carpet ng simbahan. Ang tunog ng organ ay umaalingawngaw, tila ba sinasabay ang pintig ng kanyang puso mahina ngunit matatag. Nakapako ang mga mata ng mga bisita sa kanya. May mga ngiting puno ng paghanga, may mga matang mausisa, at may ilan ding alam ang tunay na dahilan ng kasalang ito.

Sa dulo ng altar ay nakatayo si Lucas Monteverde.

Matangkad, maayos ang tindig, at walang bakas ng pag-aalinlangan sa mukha. Para siyang larawang hinulma para sa pahayagan ang perpektong tagapagmana ng pamilyang Monteverde. Ngunit sa kabila ng pagiging gwapo at elegante nito, ramdam ni Margaux ang malamig na distansyang bumabalot sa kanya.

Hindi siya tinitingnan bilang babaeng pakakasalan.

Isa lamang siyang responsibilidad.

Nagtagpo ang kanilang mga mata saglit. Walang ngiti. Walang kahit anong senyas ng lambing. At doon pa lamang, alam na ni Margaux tama ang lahat ng sinabi sa kanya bago ang kasal. Hindi siya ang babaeng pinili ng puso ni Lucas.

Isa lamang siyang babaeng pinili ng pamilya.

Habang binibigkas ng pari ang mga panata, tila lumalayo ang isip ni Margaux. Naalala niya ang araw na ipinatawag siya ng mga Monteverde ang pormal na tono, ang mga papeles sa mesa, ang salitang legacy na paulit-ulit binibigkas.

Ito ay para sa kinabukasan ng pamilya, sabi nila. Isang simpleng kasal lang, dagdag pa.

Simple.

Ngunit walang simpleng desisyon kapag kalayaan at damdamin ang kapalit.

“Do you take this woman to be your lawfully wedded wife?”

Tumango si Lucas, walang pag-aalinlangan. Isang malinaw, matatag na “I do.”

Parang may kumurot sa dibdib ni Margaux dahil sa malamig nitong sagot. Nang siya naman ang tanungin, bahagya siyang huminga ng malalim bago nagsalita. Kahit na arrange marriage lang ito para kay Lucas, masaya siya dahil ikinasal siya sa lalaking mahal niya. Kay matamis ang ngiti niyang sinabi ang salitang ‘I do’.

“I do.”

Hindi iyon kasinungalingan. Tinanggap niya ang kasal at ipinangako sa sarili na papaibigin si Lucas. Nang dumating ang sandaling dapat ay simbolo ng simula ang halik bahagyang yumuko si Lucas. Sandali siyang huminto, tila may iniisip, bago marahang idampi ang labi sa pisngi ni Margaux. Isang pormal, malamig na halik. Hindi niya maiwasang mapasimangot ng dumapi sa pisngi niya ang labi nito.

‘Sayang naman akala ko matitikman ko na labi niyang mapula.’

Palakpakan ang buong simbahan. Ngunit si Margaux ay nanghihinayang pa rin.

PAGKATAPOS ng seremonya, dinala sila sa isang pribadong silid sa likod ng simbahan. Tahimik doon. Walang kamera. Walang bisita. Walang inaasahang ngiti.

Isinara ni Lucas ang pinto. Matagal siyang hindi nagsalita.

Nakatayo lamang si Margaux sa tabi ng mesa, nakatiklop ang mga kamay sa harap, tila ba naghihintay ng hatol. Alam niyang darating ang sandaling ito ang sandaling magiging totoo ang lahat. Pero hindi niya maiwasang makaramdam ng kilig dahil kasama niya ito at sila lang dalawa sa loob ng silid.

“Margaux,” panimula ni Lucas, malamig ngunit malinaw ang boses. “Ayokong magkunwari.”

Tumango si Margaux. Hindi siya nagulat. Ngunit masakit pa rin.

“Hindi ikaw ang mahal ko,” diretso niyang sabi. Parang may kumalabog sa dibdib ni Margaux, ngunit nanatili siyang tuwid. Hindi siya umiyak. Hindi siya nagsalita agad.

“May iba akong gusto,” dagdag ni Lucas. “At kung may pagpipilian lang ako, hindi kita pakakasalan.”

Tahimik ang silid, ngunit ramdam ni Margaux ang bawat salita na parang sugat na unti-unting binubuksan.

“Napilitan lang ako,” pagpapatuloy niya. “Dahil sa mana. Dahil sa pangalan ng pamilya.”

Tumingin si Lucas sa kanya seryoso, walang galit, ngunit wala ring lambing.

“Huwag kang umasa,” sabi niya. “Hindi kita magugustuhan. Hindi kita mamahalin. Ang kaya ko lang ibigay ay respeto at huwag kang mag-alala hindi ako magloloko sa kasalang ito. Hindi kita mahal pero hindi ko ugali ang magloko sa isang relasyon. Kung sapat na iyon sa’yo.”

Isang mahabang katahimikan ang namagitan sa kanila. Sa loob ng katahimikang iyon, may dalawang pagpipilian si Margaux, ang masaktan at ngunit wag sumuko sa pag-asang balang araw ay mamahalin din siya nito o ang masaktan at tanggapin ang katotohanan.

Pinili niya ang una. Umaasa siyang hindi man ngayon pero sisiguraduhin niyang balang araw ay mahuhulog din sa kanya si Lucas. Pero sa ngayon kailangan niya munang isantabi ang damdamin at mithiing iyon.

Dahan-dahan siyang ngumiti isang ngiting puno ng tamis, kahit na masakit ang mga narinig niya mula kay Lucas.

“Salamat sa pagiging tapat,” mahinahon niyang sagot. “Mas gugustuhin kong marinig ang katotohanan kaysa mabuhay sa ilusyon.” Bahagyang nagulat si Lucas. Hindi niya inaasahan ang ganoong reaksyon.

“Hindi kita pipilitin,” pagpapatuloy ni Margaux. “Alam kong hindi mo ako mahal. At hindi kita hihilinging baguhin iyon.”

Humakbang siya nang bahagya palapit, hindi upang magsumamo, kundi upang maging malinaw.

“Pero asawa mo ako,” sabi niya. “At gagampanan ko ang papel na iyon hindi para sa mana, hindi para sa pamilya mo, kundi para sa sarili kong dignidad.”

Tumingin siya diretso kay Lucas.

“Hindi ako nandito para agawin ang puso mo,” dagdag niya. “Nandito ako dahil pinili kong hindi tumakbo.” May kung anong kumirot sa loob ni Lucas isang damdaming hindi niya pinangalanan. Isang hindi inaasahang bigat. Para bang nagsisi siya na sinabi niya ‘yun. Ngunit gusto niya lang maging totoo.

Hindi siya nagsalita.

Sa labas ng silid, naroon ang mundo ang mga ngiti, ang kamera, ang marangyang pagtanggap. Isang perpektong kasal sa mata ng publiko. Ngunit sa loob ng apat na sulok na iyon, nagsimula ang isang kasal na walang pag-ibig.

Isang kasal na itinayo sa obligasyon.

Isang kasal na, sa kabila ng lahat, ay magbabago sa kanila sa mga paraang hindi nila kailanman pinlano.

At sa puso ni Margaux, kahit may kirot, may isang malinaw na panata:

Hindi ako minahal sa simula. Pero hindi ibig sabihin nito na mawawala ako sa sarili ko. Darating ang araw matutunan mo rin akong mahalin Lucas.

Pagpunta niya sa mga bisita ay nakasalubong niya ang isang babae.