Runaway Bride: Captured by the Billionaire

Sa ikatlong taon ng kasal nila, noong mamatay ang panganay na kuya ni Elijah Alcantara, doon nag-file ng divorce si Zoe Evelyn.

Nakunot ang noo ni Elijah, halatang hindi makapaniwala.

“Dahil lang ba hinarang ko yung sampal para kay Athena?”

Athena.

Ang lambing pakinggan ng pangalan.

Pero malinaw naman—si Athena ang hipag niya.

Bahagyang ngumiti si Zoe, mapait.

“Oo. Dahil lang doon.”

Pero sa totoo lang, paano magiging isang bagay lang ang sumira sa isang buong kasal nila?

Yung pulang bakas ng sampal sa ospital, sobrang halata sa gwapo niyang mukha.

Noong oras na yun, kung paano niya protektahan si Athena—nagulat ang buong pamilya Alcantara.

Si Zoe lang ang hindi.

Tatlong araw na ang nakalipas, wedding anniversary nila.

Handa na sana siyang mag-surprise. Lumipad pa siya sa city kung saan may business trip si Elijah.

Pero imbes na yakap, ang narinig niya ay usapan.

“EJ—este, Elijah,” sabi ng isa sa mga kaibigan niya, “taon-taon ka nang nagtatago tuwing anniversary niyo. Hindi ba naaawa ka man lang sa sincerity ni Zoe?”

Yung lalaking palaging maamo at disente, may lungkot sa mga mata.

“Sa tingin mo ba gusto ko ’to?”

Huminto siya sandali.

“Kung hindi… hindi rin naman siya maniniwala. Ni minsan, hindi ko siya nahawakan sa lahat ng taon na ’to.”

“Siya…?”

Biglang nagbago ang tono ng kaibigan—galit, may halong panunuya.

“Ano, si Athena? Elijah, may sakit ka ba? Pangalawa na yung anak niya, buntis na siya, hindi ka pa rin maka-let go?”

Tumawa nang dry.

“At saka, ganyan mo tratuhin si Zoe, hindi ka ba natatakot na balikan ka ni Nathaniel Mendoza?”

“Hindi niya 'yun gagawin.”

Kiniskis ni Elijah ang mga daliri niya.

“Kinasal kami ni Zoe, deadlock na agad. Three years na kaming blocked sa WeChat.”

Sa labas ng private room, tahimik na umalis si Zoe.

Kalma ang lakad niya, pero yung mga daliri niya sa gilid—halos hindi mapigilan ang panginginig.

Hindi naman niya hindi alam na may minahal si Elijah.

Nagtanong siya sa lahat.

Walang nagsabi kung sino.

Marami siyang hinala.

Hindi niya in-expect na… hipag niya pala.

Tatlong taon niyang tinawag na “ate”.

Nakakahiya.

Nakakadiri sa pakiramdam.

Paglabas niya ng clubhouse, bumubuhos ang ulan.

Hindi na siya nagpayong.

Hinayaan niyang basain siya, parang manok na binabad sa sabaw.

Sumakay siya ng red-eye flight pauwi ng Manila.

Pagdating sa bahay—nagkasakit agad.

Dalawang araw siyang nilagnat.

At nung gumaan na pakiramdam niya ngayon, doon naman naaksidente si Kuya Miguel.

Pagkalipas ng pitong araw, ginanap ang burol ni Miguel sa Makati City.

Sa mga araw na ’yon, dalawa o tatlong oras lang ang tulog ni Zoe sa lumang bahay.

Pagkatapos ng libing, pagkalabas pa lang ng sementeryo, pakiramdam niya—yung katawan niya ang nauuna, pero yung kaluluwa niya naiwan sa likod.

Naghihintay ang driver sa sasakyan.

Sumakay si Zoe at ipinikit ang mga mata.

“Kuya Gab, uwi na tayo.”

“Hindi na sa old house?”

“Hindi na po.”

Tapos na ang libing, pero siguradong magulo pa rin ang pamilya Alcantara.

Si Miguel Alcantara ang panganay na anak at apo—pinalaking parang prinsipe.

Yung aksidenteng pagkamatay niya, nagsimula dahil sa pagpupumilit ni Athena na mag-skydiving.

Nag-fail ang equipment.

Nahulog siya mula sa mataas na lugar.

Pagdating sa ospital—wala nang nagawa.

Tinahi na lang ang katawan.

Hindi pa humuhupa ang galit ng pamilya Alcantara kay Athena.

Ayaw na ni Zoe makita kung paano ipagtatanggol ng asawa niya ang ibang babae.

May sarili siyang dapat tapusin.

Pero kakasimula pa lang umandar ng sasakyan—

Biglang may humila sa likod na pinto.

Si Elijah, naka-pure black na custom suit. Matangkad, payat, at bihirang-bihira—may bakas ng hirap sa mukha.

“Zoe… uuwi ka na ba?”

“Hmm.”

Pagkatapos niyang sumagot, napatingin siya sa tabi nito—

Si Athena.

At isang maliit na bata.

Ang anak nina Athena at Miguel Alcantara—si Lukas.

Apat na taong gulang pa lang.

Chubby.

Inosente ang mukha.

Medyo naguluhan si Zoe sa intensyon niya. Nakita niya si Lukas na umaakyat na sa sasakyan, gamit ang kamay at paa, tapos walang kaarte-arteng nagsabi:

“Auntie, pasabay po ako pauwi kasama si Mama!”

Bahagyang kumunot ang noo ni Zoe. Tumingala siya at tiningnan si Elijah, parang nagtatanong gamit lang ang mga mata.

Bahagyang pinisil ni Elijah ang manipis niyang labi.

“Hindi pa humuhupa yung galit nina Mama at Papa. Hayaan muna nating sa atin tumuloy si Athena at si Lukas.”

Parang natatakot siyang tumanggi si Zoe, kaya dinugtungan pa niya:

“Di ba gusto mo rin ng anak? Practice ka muna sa pag-aalaga kay Lukas.”

“……”

Halos matawa si Zoe.

Pero natauhan siya—medyo hindi bagay ang tumawa sa gitna ng sementeryo.

Hayaan niyang isama ni Athena ang anak niya pauwi sa bahay nila, habang si Elijah babalik mag-isa sa old house, para saluhin lahat ng galit ng pamilya.

Pagdating sa bahay, mukhang tumawag na si Elijah nang mas maaga. Nakaayos na ang guest room at sinalubong sila ni Auntie Wena.

Medyo nakahinga ng maluwag si Zoe. Pagkatapos maligo, dumiretso siya sa kama at agad nakatulog.

Pagmulat niya ulit ng mata, alas-nuwebe na ng gabi.

Kakapulot pa lang niya ng phone, tumunog na agad—tawag ng kaibigan niya.

“Ginawa ko na yung draft ng divorce agreement base sa sinabi mo. I-send ko na ba?”

“Salamat, Jack.”

Bagong gising si Zoe, kaya sobrang lambot ng boses niya.

“Huwag mo nang i-send online. Ipa-flash delivery mo na lang.”

“Ang bilis mo naman. Sure ka na ba talaga?”

Sanay na si Jack sa ganitong mga kaso, kaya nag-aalala siyang baka dala lang ng emosyon.

“Hindi man perpektong partner si Elijah, pero sa certain extent—”

Binuksan ni Zoe ang ilaw at umupo sa kama. Mas luminaw ang isip niya.

“Napag-isipan ko na,” mahinahon niyang sabi.

“Jack… he's jerking off with another woman's picture.”