3 - Lia.

Umamin siya. Inamin niyang napapansin niya ako. Napapansin niya ang katawan ko. Hinayaan niyang magdikit ang mga labi namin. Hinaplos niya ang mga hita ko. Mas malayo pa sana ang mararating kung hindi niya lang napigilan ang sarili. Halos nanginginig ako sa tuwa sa pangyayaring ito. Kung alam ko lang na ganito siya kabilis tumugon, mas maaga ko sana siyang natulak. Kung ganito ako kalakas ang loob ko mula pa noong una, mas maaga ko sana siyang nabasag. Ang lalaking kinahuhumalingan ko, na labis kong minamahal, ay nabighani. Naaakit siya.

Pero isa pa, nagtayo siya ng nakakagulat na limampung talampakang pader sa pagitan namin.

Masaya akong aakyatin ito sa pagkakataong ito. Para ipakita sa kanya na higit pa ako sa maliit at m*****g na babaeng iniisip niya. Para ipakita sa kanya kung gaano ko siya kamahal. Kung gaano ako kahanda na maging tapat.

Iyon ay kung hindi niya ako palayasin sa kusina bago pa ako magkaroon ng pagkakataong gumawa ng kahit ano.

Dahil sa mas mataas na kumpiyansa ko bago pumasok sa kwarto, dahan-dahan akong bumaba sa counter, hinayaan kong tumaas ang palda ko hanggang sa aking kurbadong balakang, tuwang-tuwa sa paraan ng kanyang pag-ungol, ang kanyang mga mata ay nakadikit doon kahit gaano pa niya pilit na iiwas ang tingin. Pinipigilan niya ang isang ungol gamit ang bulsa sa likod ng kanyang makapal na leeg ngayon. Nanatili ang matinding eye contact sa kaisa-isang lalaking gusto ko, kinagat ko ang aking ibabang labi at mayabang na itinaas ang aking baba, pagkatapos ay hinila ang puti at lacy thong pababa sa aking mga binti, at lumabas mula sa mga ito. Isinabit ko ito mula sa aking hintuturo at pinaghiwalay ang aking mga binti, binigyan siya ng isang buong segundo para makita niya nang buo. Para tingnan niya ako. Ayan. Hubad. Hubad para sa kanya. Ipinapakita sa kanya na ang dahilan ng batang babae ay napakaluma na. Isa na akong babaeng nasa hustong gulang na ngayon, at sigurado ako sa gusto ko. Ang strip na ito ay ginawa para imulat ang kanyang mga mata. Para tulungan siyang ma-update ang realidad.

Nanghina ang kanyang panga. “Naku po,” angil niya, habang nagsisimulang umikot — para harangan ang pang-aakit ko — pero imposible. Hindi niya kaya. Pero hindi naman lubusan. Medyo nakatalikod. Medyo may kutob, ang mga mata niya ay nanatili pa rin sa pinagdugtong ng mga hita ko, ang dila niya ay nakalabas para mabasa ang kulay rosas at perpektong hinog na mga labi, na napapalibutan ng hindi mapaglabanan na bigote na kulay itim at asin.

Maingat kong nilapit ang distansya namin, nakangiti sa kanyang walang magawang ekspresyon habang isinuksok ko ang thong sa kanyang bulsa habang ang kanyang malaking dibdib ay bumibilis nang bumibilis. “Walang dapat makaalam nito, Big Daddy. Maaari akong maging cute na maliit na sikreto mo. Ang iyong guilty pleasure,” bulong ko, marahang kinakaladkad ang aking gitnang daliri pababa, sa matigas na umbok na siyang kanyang ereksyon. “Isaalang-alang mo ang alok ko. Ipinapangako kong hindi kita pagsisisihan.”

“Wala akong dapat isipin, Lia. Ito...ito...ito na sinusubukan mong pag-alab sa pagitan natin... hindi ito nangyayari. Hindi ito maaaring mangyari,” giit niya, ngunit ang tunog ay lumabas sa akin bilang isang seksing ungol. Napasinghap ako nang hilahin niya pababa ang palda ko, pabalik sa lugar, halos itulak ako. “Umalis ka na. Siguradong nag-aalala na si Eric ngayon. Nandito na siya anumang oras.”

Pinanood ko siyang lumipat sa kabilang bahagi ng kusina, kung saan ibinaba niya ang kanyang malalaking kamay sa counter, iniyuko ang kanyang ulo. Madilim na madilim sa labas ngayon, at ang liwanag ng buwan ay pumapasok sa pinakamalapit na bintana, na nagbibigay-liwanag sa kanya sa isang makintab na puting liwanag, at bumilis ang tibok ng puso ko. Kumikirot at kumakawala ang aking puke sa pananabik. Ang mapunta sa kanyang mga bisig. Ang mayakap niya ako gamit ang mainit, malaki, at ligtas na katawan at aliwin ako. Sabihin mo sa akin na magiging maayos ang lahat.

Kung maaari lang sana siyang... sumuko...

Sigurado akong magiging masaya ang lahat sa pagitan natin.

At kailangan ko talaga ng taong magpapasaya sa akin ngayon.

Hindi lang basta-basta sinasabi sa akin ng pagkahumaling ko kay Tristan na umalis na ako, kundi mayroon din akong mas malaking problema. Wala pang isang buwan ang natitira para asikasuhin ang tuition f*e ko sa unang semestre, pati na rin ang pera para sa tirahan at iba pang mga pangangailangan. Walang saysay na humingi pa sa tatay ko dahil alam kong wala siyang pera. At ang paghingi ko sa kanya ay lalo lang magpapaiwas sa kanya sa bahay.

Nawawala na ang mga opsyon ko. Mabilis din. Wala akong matatakbuhan. Walang tutulong sa akin.

Maaari akong humingi ng pera sa kahit sinong kaibigan ko. Malamang na mahihirapan ang kanilang mga magulang na paniwalaan na pera lang ang kailangan nila para sa kanilang sarili, pero ibibigay pa rin nila. Pero magbubunsod iyon ng maraming tanong at ilalantad ang aking ama bilang isang may utang. Isang sinungaling. Isang mapanlinlang. Ipapakita niyan na isa akong manloloko. Malaki ang pakialam ko sa imahe ng isang cute at mayamang babae sa akin. Ang pagsira niyan, sa mahalagang puntong ito ng aking buhay, ay sisira sa akin.

May isang opsyon na kailangang tahakin ng siyamnapu't limang porsyento ng mga babaeng kasing-edad ko — maghanap ng isang mayaman at mabahong bilyonaryo at maging sugar baby niya. O isa sa mga sugar babies niya. Hindi mahalaga kung handa siyang magbayad ng kanilang matrikula at pondohan ang kanilang mamahaling pamumuhay. Kapalit ng... kasama. Mula sa iba't ibang uri ng bibliya.

May isang website na nagpapadali sa pakikipag-ugnayan sa mga mas matatandang bilyonaryong lalaki, na paulit-ulit ko nang nabisita. Hindi ko pa rin nagagawang gumawa ng profile, ngunit dahil nauubusan na ng oras at papalapit na ang deadline, wala akong ibang pagpipilian kundi gumawa ng profile sa lalong madaling panahon at manalangin sa langit na sana ay may interesado. Hindi ito magiging madali, ngunit sa palagay ko ay kakayanin ko.

Pero paano kung...paano kung may posibilidad — kahit na ito ay pinakamaliit na uri — na maging sugar baby ako ni Tristan?

Parang pagpatay lang sa dalawang ibon gamit ang isang bato. Makukuha ko ang lalaking pinapangarap ko, na siya ring sasagot sa aking mga bayarin at matrikula. Isang kahanga-hangang pangarap na natupad.

At kung hahayaan niya lang ang sarili niyang mawala nang kaunti, mare-realize niya na ako ang pinakamagandang bagay na nangyari sa kanya simula noong black coffee. Re-realize niya na walang magmamahal at magpapahalaga sa trabaho niya tulad ko. Hindi ako naghahangad ng pangmatagalan, dahil alam kong parang paghingi lang iyon ng buwan, kaya mas kaunti na lang ang natatanggap ko. Kung puwede lang sana kaming magkasama, sa pagkakataong ito bilang mga matatanda at hindi bilang isang matanda at bata, mapapansin niya ang aking paglaki. Na maaari akong maging higit pa sa matalik na kaibigan ng anak niya. Anak ng kanyang mabuting kapitbahay. Maaari akong maging ligtas niyang kanlungan — ang isang bagay sa buhay niya na walang kaugnayan sa stress at trabaho.

Sino ba ang hindi gugustuhin iyon? Si Tristan, siguro.

Hindi ito magiging madali, pero handa akong subukan.

Biglang may pumasok na ideya at napangiti ako.

Papatulogin ko si Tristan Hemsworth, kahit ano pa ang mangyari.