เข้าสู่ระบบKabanata 35- Ang Una nilang PaglalakbayHindi planado ang paglalakbay.Nagsimula ito bilang isang ideyang binitiwan ni Adrian na parang biro—isang maikling pagtakas, isang lugar na malayo sa Maynila, malayo sa mga mata at bulong na unti-unting sumisikip sa paligid nila. Isang weekend lamang, sabi niya. Isang paghinga. Isang pagkakataong maging sila, kahit sandali, nang walang pangalan, walang posisyon, walang anino ng mundong pilit humihila pabalik sa kanila.Hindi agad sumagot si Elena. Sanay siyang mag-isip bago pumayag, sanay siyang timbangin ang bawat desisyon. Ngunit sa mga mata ni Adrian, may pagod na hindi na niya kayang itago—at may pag-asa ring matagal nang hindi niya nakikita. Kaya tumango siya, halos hindi namamalayan ang sarili.At ngayon, narito sila.Isang tahimik na baybaying bayan ang bumungad sa kanila, may kalsadang paikot-ikot pababa sa dagat, may hangin na may dalang alat at pangakong pahinga. Ang resort ay simple ngunit elegante—kahoy at salamin, puti at asul, par
Chapter 34 – Isang Pag-amin ng Pag-ibigAng gabi ay tila bumabalot sa lungsod ng Maynila ng may halong katahimikan at tensyon. Ang bawat ilaw sa kalye ay kumikislap, tila nagbabantay sa bawat galaw ng magkasintahang Elena at Adrian. Sa kabila ng lahat ng banta, intriga, at panganib na kanilang kinahaharap, may isang bagay na hindi kayang takutin ng kahit na sino—ang damdamin nilang dalawa.Si Elena ay nakaupo sa isang maliit na terrace ng kanilang temporary safe house, tinitingnan ang kalangitan. Ang hangin ay malamig, bahagyang humahaplos sa kanyang mukha, ngunit ang puso niya ay nag-aalab sa kaba, excitement, at pangungulila. Alam niyang malapit na, mararamdaman na niya ang isang bagay na matagal na niyang itinago sa sarili—ang tunay na lalim ng kanyang nararamdaman para kay Adrian.Habang siya’y nag-iisip, lumapit si Adrian mula sa loob ng bahay. May hawak siyang dalawang tasa ng mainit na tsokolate, at isang ngiti ang bahagyang nakatago sa kanyang mukha. “Elena, ito para sa’yo,” w
Chapter 33 – Paglalim ng PanganibAng lungsod ng Maynila ay tahimik sa unang sulyap ng gabi, ngunit sa puso ng magkasintahang Elena at Adrian, ramdam ang tensyon na unti-unting tumataas. Ang nakalipas na ilang araw ay puno ng babala, banta, at lihim na nagtatangkang sirain ang kanilang buhay. Ngayon, tila mas matindi ang panganib—mas personal, mas malapit, at mas mabigat sa dibdib.Si Elena ay nakaupo sa sofa ng kanilang shared apartment, hawak ang kanyang cellphone, paulit-ulit na ini-check ang bawat notification. “Bakit parang wala pa rin siyang sagot sa email ko?” bulong niya sa sarili. “Baka mas malala pa ito… baka may nangyayari na hindi ko alam.”Si Adrian naman ay nasa study room, sinusuri ang security reports at surveillance footage. Ang mga mukha ng mga taong kanilang kaaway ay malinaw na nakalista—mga taong may personal na galit at handang gawin ang lahat para wasakin ang kanilang relasyon. Ngunit may isa pang bagay na mas nakakaalarma: isang bagong pangalan ang lumitaw sa l
Chapter 32 – Mga Lihim na KaawayAng araw ay tila ordinaryo sa labas, ngunit sa loob ng malawak na opisina ni Adrian, may hindi nakikitang tensyon na unti-unting bumabalot. Ang bawat sulok ng opisina ay tahimik, ngunit bawat galaw, bawat salita, at bawat titig ay may kasamang pangamba. Sa likod ng mga pinto, may mga mata na nagbabantay—mga lihim na kaaway na handang sirain ang lahat ng pinaghirapan ni Adrian, at higit sa lahat, ang relasyon nila ni Elena.Si Elena ay naroon, nakatayo sa tabi ng malaking bintana, tinitingnan ang lungsod. Ang liwanag ng araw ay bumabalot sa kanyang mukha, ngunit sa kanyang isipan, naglalaro ang takot, pagkabahala, at matinding pang-aalala. Ramdam niya na may mali—may kakaibang hangin sa paligid. Ang katahimikan ay hindi komportable, tila may nagmamasid sa bawat kilos niya.“Parang may nararamdaman akong hindi tama,” bulong niya sa sarili. “Parang may nangyayari sa mundo ni Adrian na hindi ko pa alam… at natatakot akong malagay tayo sa panganib.”Habang
Chapter 31 – Pagbabalik ni AdrianAng araw ay unti-unting sumisilip sa kalangitan, nagbubukas ng isang bagong umaga sa Maynila. Ngunit sa puso ni Elena, hindi ganoon kabilis ang simula. Matapos ang ilang araw ng kawalan at katahimikan mula kay Adrian, ramdam niya ang kakaibang puwang sa bawat sandali. Ang opisina ay tahimik, ngunit ang kanyang damdamin ay magulo, puno ng pangungulila, pagkabahala, at kaunting sama ng loob.“Bakit hindi siya nagtext, hindi siya tumawag?” bulong niya sa sarili habang tinitingnan ang kanyang cellphone, umaasang may mensahe na galing sa kanya. “Alam niyang hindi ko kaya ang katahimikan… pero bakit kailangan ganito?”Hindi niya maiwasan ang mga alaala ng mga nakaraang araw: ang kanilang mga tawa, mga tahimik na gabi, at ang bawat sandali na si Adrian ay naroroon, nag-iiwan ng maliit ngunit mahalagang imprint sa kanyang puso. Ngunit ngayon, tila naglaho ang lahat, naiwan lamang si Elena sa sariling pag-iisip at pag-aalala.Lumakad siya sa paligid ng opisina
Kabanata 30 – Ang Paglalaban ng PusoTahimik ang opisina sa hatinggabi, ngunit sa isip ni Elena, isang bagyo ang walang tigil na humahampas. Ang bawat sandali kasama si Adrian ay nag-iiwan ng bakas—isang halong kilig, pangamba, at matinding paghanga. Ngunit kasabay ng damdaming iyon ay ang hindi maipaliwanag na pangamba: paano kung ang kanyang puso ay magpadala sa isang mundo na puno ng komplikasyon, kapangyarihan, at mga lihim na hindi niya kayang intindihin?Lumapit siya sa malaking bintana, tinitingnan ang kumikislap na ilaw ng lungsod sa ibaba. Sa bawat kislap, ramdam niya ang lalim ng kanyang pagkalito. Dito, sa katahimikan ng gabi, walang sinuman maliban sa kanyang sariling mga iniisip at emosyon. Ang puso niya ay tila nakikipaglaban sa kanyang isip—isang labanan ng damdamin at rason.“Bakit ganito?” bulong niya sa sarili. “Bakit kahit alam kong delikado, ramdam ko pa rin na hindi ko kayang lumayo sa kanya?”Hindi niya maiwasan ang init ng katawan niya sa tuwing naiisip si Adria







