Mga Bulong ng Opisina

Kabanata 2 – Mga Bulong ng Opisina

Mabilis kumalat ang balita tungkol sa bagong consultant. Halos lahat ng empleyado sa kumpanya ay may sariling kuro-kuro—ang ilan ay humahanga sa kanyang galing, ang iba nama’y nagtataka kung bakit tila napakabigat ng presensya niya. Ngunit para kay Elena, iba ang dating ng lahat. Sa kabila ng pagiging abala sa trabaho, hindi niya maalis sa isip ang bawat eksenang naganap sa unang araw ng pagkikita nila ni Adrian.

“Uy, Elena!” bulong ni Maris kinabukasan habang magkasabay silang kumukuha ng kape sa pantry. “Napansin mo ba kung paano ka tinignan kahapon ni Mr. Consultant? Para bang may kung anong alam siya tungkol sa’yo.”

Napakunot ang noo ni Elena at agad siyang uminom ng kape upang maitago ang biglang pamumula ng kanyang pisngi. “Ano ka ba, Maris? Imagination mo lang ‘yon. Ganun lang talaga siya tumingin—parang laging may iniisip.”

“Iniisip? O baka naman ikaw ang iniisip,” balik ni Maris na may kasamang nakakalokong ngiti.

Umiling si Elena, ngunit hindi niya maitatanggi na may tama rin si Maris. May kakaiba sa paraan ng pagtitig ni Adrian—hindi iyon simpleng tingin ng kasamahan sa trabaho. Para bang binabasa siya, tinitimbang ang bawat galaw, at sinusuri ang mga lihim na hindi niya mismo kayang harapin.

Habang papunta sa kanilang mga mesa, narinig nila ang bulungan ng ibang empleyado.

“Sobrang guwapo, ‘no? Para kang nanonood ng pelikula kapag nagsasalita siya.”

“Eh ako, kinakabahan. Parang ang dami niyang alam, baka madali tayong mahuli kapag nagkamali tayo.”

“Baka anak ng may-ari ng kumpanya, kaya ganun siya umasta. O baka… sobrang yaman.”

Pinilit ni Elena na huwag makinig, ngunit hindi niya naiwasang mapaisip. Sino nga ba talaga si Adrian? Bakit parang sobra-sobra ang aura ng kapangyarihan na dala niya? Kung consultant lang siya, bakit tila napakalalim ng kanyang mga mata, parang may tinatago?

Pagdating ng tanghali, isang hindi inaasahang pagkakataon ang dumating. Habang naglalakad si Elena palabas ng gusali upang bumili ng pananghalian, biglang tumigil sa kanyang tabi ang isang itim na kotse. Bumaba ang bintana, at bumungad ang malamig na tinig ni Adrian.

“Wala ka pang kasama? Sabay ka na.”

Napatigil si Elena, hawak ang kanyang bag na parang sandata. “H-hindi na… maglalakad na lang ako. Malapit lang naman ang kakainan ko.”

Ngumiti si Adrian, hindi iniwan ang titig sa kanya. “Hindi magandang mag-isa sa ganitong init. Halika na.”

May kung anong lakas sa boses niya na mahirap tanggihan. Bago pa man siya makapag-isip ng dahilan, nakita na lang ni Elena ang sarili niyang nakaupo sa loob ng malamig na kotse, kasabay ng isang lalaking halos hindi niya kilala, ngunit tila ba may hawak sa kanyang kapalaran.

Tahimik sila habang bumabaybay sa kalsada. Tanging tunog ng aircon at mabagal na tugtog mula sa radyo ang pumapailanlang. Hindi alam ni Elena kung paano sisimulan ang usapan, ngunit bigla na lang nagsalita si Adrian.

“Napansin ko kagabi… mukhang marami kang iniisip. Mabigat ba ang buhay mo, Elena?”

Parang kinurot ang puso niya. Hindi niya alam kung bakit, pero ramdam niyang hindi iyon simpleng tanong. Tila ba nakikita ni Adrian ang bigat na pilit niyang tinatago.

“Normal lang naman,” maingat niyang sagot. “Trabaho, pamilya, gano’n.”

“Trabaho at pamilya,” ulit ni Adrian, parang inuukit ang bawat salita. “Kung minsan, mas mabigat pa iyon kaysa sa inaakala ng iba.”

Napatingin siya rito, ngunit agad din niyang iniwas ang kanyang mga mata. Bakit parang kilalang-kilala niya ako?

Pagdating nila sa isang kilalang restawran, agad silang sinalubong ng staff at dinala sa isang pribadong silid. Hindi iyon karaniwang lugar na pinupuntahan ng mga empleyado. Sa isip ni Elena, nagtanong siya: Bakit dito? At bakit parang sanay na sanay siya sa ganitong klaseng trato?

Habang nag-uusap sila tungkol sa proyekto, hindi maiwasang madala si Elena sa paraan ng pagsasalita ni Adrian. Malalim, matalino, at bawat salita ay parang may bigat na may kasamang misteryo. Ngunit sa likod ng lahat ng iyon, may lambing din, at minsan ay sumisingit ang mga simpleng tanong na tila personal na.

“Hindi ka ba natatakot sa akin?” tanong bigla ni Adrian habang inaayos ang kanyang cufflinks.

Nabigla si Elena, halos mabitawan ang kanyang tinidor. “Bakit naman ako matatakot?”

“Dahil hindi ako madaling basahin,” malamig ngunit may bahid ng ngiti ang kanyang tinig. “At karamihan ng tao, natatakot sa hindi nila maintindihan.”

Hindi agad siya nakasagot. Totoo, hindi niya maintindihan ang lalaking ito—at marahil doon nanggagaling ang kaba at kakaibang damdamin niya. Ngunit sa halip na takot, mas nangingibabaw ang isang bagay na hindi niya maipaliwanag: pagkahumaling.

Pagbalik nila sa opisina, agad kumalat ang tsismis. Maraming pares ng mata ang nakatingin kay Elena, may halong inggit at pagtataka.

“Nakita mo? Sinamahan siya ni Adrian!”

“Grabe, special treatment agad. Ano kayang meron?”

Pinilit ni Elena na huwag magpaapekto, ngunit ramdam niya ang bigat ng mga tingin at bulong. Sa gitna ng lahat ng iyon, biglang dumating si Maris at mabilis na kumapit sa kanyang braso.

“Elena! Ano’ng nangyari?!” bulong nito, halos pabulong na sigaw.

Umiling lang siya. “Wala. Nagyaya lang siyang kumain. Huwag mong palakihin.”

Ngunit kahit gaano pa niya subukang gawing simple ang lahat, alam niyang hindi na magiging normal ang mga araw niya mula ngayon. Ang presensya ni Adrian ay unti-unting humahalo sa bawat aspeto ng kanyang buhay—at kahit anong pilit niyang lumayo, may isang puwersang humahatak na mas lalo siyang mapalapit.

<span;>At sa kanyang puso, isang tanong ang hindi niya maiwasang isipin: Ano ang tunay na dahilan kung bakit nandito si Adrian?