Mag-log in“ไม่เห็นมีของฟี่เลย” ฟ่าเดินวนรอบซุ้มดอกไม้ครบสามรอบ พูดขึ้นด้วยสีหน้าสิ้นหวัง“ทำไมของฟ่ายังอยู่อะ” นิ้วเล็กชี้ไปที่กระถางสีฟ้าของฟ่า“ไม่รู้”ฟี่กวาดสายตามองไปรอบตัว จนกระทั่งสบสายตาเข้ากับเด็กชายคนหนึ่งที่มองมา เขาเดินตามฝาแฝดอีกสองคน ตรงไปยังรถที่มาจอดรอรับอยู่ มือทั้งสองอุ้มกระเป๋าตัวเองไว้“บ๊
ลูคัสกับฟีฟี่ช่วง Elementary school (วัยประถม) โรงเรียนพิเศษสำหรับบุคคลสำคัญภายในโลกที่จะเข้าเรียนได้ มหาเศรษฐีหลายคนต่างพาลูกหลานเข้ามาเรียนที่นี่ เพื่อคาดหวังทั้งการศึกษาและความสัมพันธ์ที่ดีกับเหล่าลูกหลานตระกูลต่าง ๆห้องเรียนจะถูกจัดอันดับตามคะแนนการศึกษา วันนี้เป็นการเปิดเทอมใหม่ เพื่อนในห้องบ
“คินน่าจะไม่อยากให้เหมือนเท่าไรนะ” เสียงการ์เนทดังขึ้น ทำลายความฝันของภรรยาลงในทันที“การ์เนทคะ” น้ำเสียงเย็นยะเยือกของคิม ทำให้สามีของเธอถึงกับหลบสายตามองไปทางอื่น“ไม่เหมือนดีแล้วคิม เชื่อการ์เนทเถอะ” เฮเลนที่รู้นิสัยของเพื่อนดี มีคนเดียวก็พอ หลุดโลกแบบนี้สองอาทิตย์ หลังแต่งงานจ้อง....“ไม่อยากอ
“ท้องเหรอ” เสียงเล็กกระซิบถามจากด้านหลัง ทำให้ฉันสะดุ้งด้วยความตกใจ“เจ้าหญิง! ไม่ได้ท้อง แค่อ้วนขึ้นนิดเดียว”“คัสฟี่อ้วนขึ้น ท้องแน่ ๆ” แทนที่จะฟังสิ่งที่ฉันพูด ไอริสกลับตะโกนไปหาลูคัส คนถูกเรียกหันทางฉันแล้วตาโตด้วยความตกใจ“จริงเหรอ ฟี่ท้องแล้วเหรอครับ”“ไม่ชะ”“ฟี่ท้องว่ะ ไอ้คัสเก่งขนาดนั้นเลย”
พึ่บ!แต่แล้วจู่ ๆ ก็ถูกรวบจับเข้าที่เอว ยกตัวลอยขึ้นนั่งบนเคาน์เตอร์บาร์ ลูคัสแทรกลำตัวเข้ามากลางระหว่างขาทั้งสอง แล้วถอนริมฝีปาก“ลองในครัวมั้ย ยังไม่เคยเลย” เขาพูดด้วยสีหน้าเจ้าเล่ห์ ไม่ได้พูดเล่นแน่นอนพร้อมเอาจริงถ้าฉันอนุญาตเพียะ! มือเล็กฟาดลงบนต้นแขนเขาด้วยความหมั่นไส้“ถ้าพูดว่าเคย มันก็ไม่ใ
“ลูคัส” ฉันเรียกชื่อคนข้างกาย“ยอมด้วย” ซินเซียดูจะไม่เชื่อว่าพี่ชายของเธอจะยอมฉันง่าย ๆ“เพราะมีความผิดไง พี่คัสเขาแลกอะไรกับเซีย” ฉันพูดพร้อมกับดึงกุญแจจากมือลูคัส ยื่นไปให้ซินเซีย“ให้เซียอ้อนพี่เดลไปจีนแทนพี่คัส ตอนนั้นเป็นช่วงที่พี่เดลต้องคุยสัญญากับเจทีกรูปด้วยไง ว่าแล้วทำไมพี่คัสที่รู้ว่ายังไ
“ไม่ต้องละ นายไปเถอะ ฉันเห็นเหมือนนายคุยกับใครด้วย เผื่ออีกคนจะรอ” พูดจบก็แกะมือเขาออกจากเอว พาตัวเองเดินไปข้างหน้าอย่างทุลักทุเล มึนหัวจัง ตาลายด้วย แล้วยังรู้สึกเหมือนอยากจะร้องไห้อีกต่างหาก“....” ไม่มีคำพูดใดตอบกลับมา ฉันก็ไม่เห็นสีหน้าของเขาด้วยว่าเป็นยังไง“นายจะให้ฉันเดินไปส่งมั้ย หรือใครจะมา
แล้วเมื่อไหร่ฟ่าจะมา!“ถ้าง่วงก็ไปนอนเถอะ” นี่เขาไล่เหรอ“....” ฉันจ้องเขม็งไปที่ลูคัส จนเขารู้สึกได้แล้วหันมาสบตา“ไม่ได้ไล่ เห็นว่าดื่มเยอะแล้ว” รู้อีกว่าคิดอะไร“ยุ่ง” พูดจบก็ละสายตาจากเขา มองไปที่หน้าจอ“อือ ขอโทษ”แทนที่จะต่อปากต่อคำ ลูคัสกลับขอโทษออกมาด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ก่อนจะลุกขึ้นยืนเดินต
ย้อนกลับไปก่อนลูคัสจะมาถึง(กูกำลังออก จะมาก็รีบมาก่อนที่ฟี่จะหลับ) เสียงของฟ่าดังขึ้นจากปลายสาย“กำลังไป” มือหนาหักเลี้ยวพวงมาลัยรถ แล้วขับออกไปด้วยความเร็ว(ฟี่ร้องไห้)“ร้องทำไม” เรื่องที่ได้ยินทำเอาหัวใจกระตุกวูบ เขาสัญญากับตัวเองมาตลอดว่าจะไม่ทำให้ฟี่ร้องไห้อีก(ฟี่สับสนกับความรู้สึกของตัวเอง แ
“ไม่รู้ว่าฟ่าจะกลับมาเมื่อไหร่ด้วย ลอง...” ดวงตากลมโตเผลอช้อนขึ้นมองเขาอีกครั้ง อีกฝ่ายก็ก้มสายตามามองฉันอยู่เหมือนกัน“รู้แล้วว่าไม่อยู่ ฟ่าบอกให้มารอ มันกำลังกลับ” เสียงที่ไม่ได้ยินหลายวัน พูดทุกอย่างให้ฉันเข้าใจ“อ๋อ อือ เข้ามาก่อนสิ” เมื่อได้ยินแบบนั้น ฉันก็หลบทางให้ลูคัสเข้ามาในห้องร่างสูงเดิน