Masuk(ไม่มีนอกกายนอกใจ) แนวพระเอกคลั่งรักแต่ปากแซ่บ คอมเมดี้นิดๆ ดราม่าพอกรุบๆ กรี๊ดดดด!!! ชีวิตอันแสนสดใสของ 'มิรันดา' ต้องมาจบสิ้นเพราะดันตื่นมาแล้วพบว่ามีผู้ชายนอนอยู่ข้างๆ จะไม่รู้สึกเสียใจขนาดนี้ถ้าไอ้หมอนั่นไม่ใช่...ไอ้สงคราม! ที่เคยเป็นไม้เบื่อไม้เมากันตอนเด็กๆ ความบริสุทธิ์ที่เก็บเอาไว้ให้ชายอันเป็นที่รักถูกพรากไปอย่างหน้าไม่อาย แต่แทนที่มันจะสำนึก กลับข่มขู่ต่างๆนาๆ แต่คนอย่างมิรันดามีหรือจะไปยอม ร้ายมาก็ร้ายกลับสิคะ! มันคงกลับมาแก้แค้นที่เธอเคยแกล้งมันตอนเด็กๆ ก็ใครจะไปรู้ล่ะว่าไอ้ตี๋แว่นที่เธอเคยแกล้ง โตขึ้นจะหล่อ(น่ากิน)ขนาดนี้ แต่นั่นไม่ใช่ประเด็น...ต่อให้หล่อแค่ไหนก็สู้ 'พี่อนาคิน' คู่หมั้นของเธอไม่ได้หรอก ไม่แน่ใจเหมือนกันว่าที่มันทำแบบนี้เพราะมันต้องการทำลายเธอ หรือ ต้องการทำลายพี่อนาคินกันแน่?
Lihat lebih banyak01 คืนเร่าร้อน
@หลังงานเลี้ยงเลิก “อื้อ…ร้อนจัง ใครก็ได้เปิดแอร์ให้ที…” เสียงหวานเป่งออกมาจากริมฝีปากสีแดงฉ่ำสุดแสนเย้ายวน มือเรียวพยายามถอดชุดเดรสสั้นสีดำออกจากเรือนร่าง แม้อากาศภายในห้องเย็นเฉียบแต่ทว่าเรือนร่างบอบบางกลับร้อนฉ่าไปด้วยฤทธิ์ของแอลกอฮอล์จนทำให้เหงื่อกาฬแตกพลั่กทั่วร่าง ในที่สุดชุดเดรสสั้นชนิดที่แทบปิดอะไรไม่ได้เลยก็หลุดออกจากร่าง ริมฝีปากอวบอิ่มเผยอขึ้นเล็กน้อย พยายามเปล่งเสียงร้องเรียกให้คนช่วยเพราะตอนนี้ความเร่าร้อนในร่างกายกำลังสร้างความทรมานจนไม่รู้จะปลดปล่อยมันออกได้ที่ไหน “ฉันไม่ไหวแล้ว…ใครก็ได้ช่วยฉันที” เสียงหวานเริ่มขาดหายเป็นช่วงๆ ลมหายใจเข้าออกถี่รัว คนไม่มีสติไม่มีทางรู้ตัวเลยว่าตอนนี้เรือนร่างที่ถูกปกปิดด้วยชุดเดรส บัดนี้เหลือเพียงแพนตี้ตัวน้อยกับบราปีกนกสีดำที่ห่อหุ้มความอวบอัดของสองเต้าไม่มิด ทุกส่วนของเรือนร่างขาวเนียนตกอยู่ในสายตาคมของใครบางคนที่กำลังยืนมองดูอยู่ ริมฝีปากหยักยกยิ้มด้วยความพึงพอใจ ก่อนที่ร่างของเขาจะถูกหญิงสาวดึงเข้าไปคร่อมทับ เธอเป็นคนเชิญชวนเขาเอง “ได้โปรด…ทำให้ฉันหายจากความทรมานได้ไหม” “เธอเป็นคนขอร้องเองนะ” น้ำเสียงทุ้มกระซิบแผ่วเบาข้างขมับพร้อมกับสูดดมกลิ่นหอมหวานจากเรือนร่างสุดเซ็กซี่ หน้าอกอวบใหญ่ทั้งสองข้างนั้นกำลังทำให้เขาควบคุมตัวเองไม่อยู่ “ใช่ ฉันเป็นคนขอร้องนายเอง ได้โปรด…” “งั้นฉันจะถ่ายคลิปไว้ ตื่นมาเธอจะได้รู้ว่าใครเป็นคนเริ่มก่อน” ชายหนุ่มล้วงสมาร์ทโฟนออกมาจากกระเป๋าแล้วตั้งกล้องถ่ายไว้บนหัวเตียง เพื่อยืนยันว่าเขาไม่ได้เป็นคนเริ่มก่อน คนตัวเล็กพยักหน้ารับ โดยหารู้ไม่ว่าตอนนี้ปีศาจร้ายกำลังจะเข้าครอบครองเรือนร่างที่ไม่เคยผ่านชายใดมาก่อน ด้วยความเจ้าหล่อนเป็นคนที่มีบุคคลิกค่อนข้างแรง ชอบเที่ยวกลางคืน ชอบแต่งตัวยั่วยวนนุ่งน้อยห้มน้อย เลยไม่มีใครรู้ว่าภายใต้ความแรงนี้ยังซ่อนความบริสุทธิ์เอาไว้ ชายหนุ่มเองก็เช่นกัน เขาได้ตัดสินไปแล้วว่าเธอคงผ่านผู้ชายมานับไม่ถ้วน “ฉันเริ่มเลยนะ” ชายหนุ่มเริ่มลงมือด้วยการถอดบราปีกนกออก ตามด้วยแพนตี้ตัวน้อย จนกระทั่งเรือนร่างบอบบางไร้อาภรณ์ เขาส่งเสียงครางในลำคอด้วยความตื่นเต้น ไม่คิดว่ามันจะใหญ่สะดุดตาขนาดนี้ “โครตใหญ่เลยว่ะ สงสัยแม่ให้มาเยอะเกินไป” เสียงแหบพร่าเอ่ยด้วยความชื่นชม ผู้หญิงคนนี้มีรูปร่างบอบบาง สูงเพียง 165 เซ็นติเมตร ถ้าเทียบกับเขาก็ถือว่าตัวเล็กมาก แต่ทำไมบางสิ่งบางอย่างมันถึงได้ยิ่งใหญ่เกินเนื้อเกินตัวขนาดนี้ ไม่ต่ำกว่าคัพ C แน่นอน “อ้ะ!!” เขาบีบคลึงหน้าอกอวบอย่างชำนาญทำให้รู้ว่าความยิ่งใหญ่นี้ธรรมชาติให้มาล้วนๆ ไม่ได้ผ่านการศัลกรรมแต่อย่างใด ทางด้านคนตัวเล็กเมื่อปลายนิ้วร้อนสัมผัสเข้าที่ยอดประทุมถัน ร่างของเธอก็แอ่นขึ้นพร้อมกับส่งเสียงอุทานออกมาเบาๆ “อื้อ…” ภายในเรือนร่างร้อนรุ่มไปหมด ราวกับธาตุไฟกำลังจะปะทุออกมา ร่างสูงค่อยๆถอดเสื้อเชิ้ตสีดำออกเผยให้เห็นเรือนร่างกำยำที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามเนื้อของชายหนุ่มลูกครึ่งไทย-ฮ่องกง ผิวขาวเนียนละเอียดผิดกับชายทั่วไป ใบหน้าหล่อสสักเหมือนหลุดออกมาจากนิตยสาร เขามีรูปร่างสูงโปร่งได้สัดส่วนที่พกพาความสูงมาถึง 189 เซ็นติเมตร จนใครๆเห็นต่างก็คิดว่าเขาเป็นดารานายแบบ หน้าอกอวบใหญ่นั้นกำลังล่อตาล่อใจและในที่สุดเขาก็ทนไม่ไหว ก้มลงไปชิมเม็ดทับทิมสีชมพูทันที จ๊วบ!จ๊วบ!จ๊วบ! “อะ…อ๊า!!” ริมฝีปากอวบอิ่มเม้มเข้าหากันด้วยความทรมานพร้อมทั้งกระสับกระส่ายร่างไปมาราวกับกำลังถูกใจสิ่งนี้ ริมฝีปากหยักดูดดึงเม็ดทับทิมอย่างละเมียดละไม ในขณะที่สองมือบีบเค้นความนุ่มหยุ่นอย่างหื่นกระหาย ทันที่รู้ว่าสิ่งนี้คือของจริงเขาก็ไม่ทะนุถนอมมันอีกต่อไป “คนอะไรนมใหญ่ชะมัด!” เขาใช้คมเขี้ยวกัดลงไปที่เนินหน้าอกจนเกิดรอยบุ๋ม หญิงสาวนัยน์ตาหวานหยาดเยิ้มเปิดเปลือกตาขึ้นด้วยท่าทางยั่วยวน ก่อนจะยกมือคล้องลำคอแกร่งแล้วดึงเข้ามาใกล้ๆ “ได้โปรด…ช่วยฉันที ฉันทนไม่ไหวแล้ว” เธอบิดเร้าร่างไปมา ท่าทางยั่วยวนนั้นทำให้ชายหนุ่มหัวใจเต้นรั่วไม่เป็นจังหวะ มองเสี้ยวหน้าหวานหยดย้อยด้วยความลุ่มหลง ดวงตาของเธอหวานฉ่ำไปด้วยไฟราคะ ขมับทั้งสองข้างเปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อ ริมฝีปากเจ่อพยายามเปล่งเสียงร้องขอให้เขาช่วย แต่เขาอยากให้มันค่อยเป็นค่อยไปมากกว่า “รอก่อนนะ ใจเย็นๆ” เขาพลิกตัวลงจากร่างบางแล้วจัดการถอดกางเกงออก ทันทีที่อันเดอร์แวร์หลุดออก ท่อนเอ็นขนาดใหญ่ก็ตั้งผงาดชูชัน ด้วยความที่มีขนาดใหญ่เกินมาตรฐานทำให้ผู้หญิงบางคนรู้สึกทรมานเวลาร่วมรัก แต่บางคนกลับชอบมันจนถึงขั้นมาให้เขาเอาซ้ำอยู่บ่อยๆ แต่สำหรับเธอคนนี้...คงผ่านไปได้สบาย เพราะเขาคงเป็นผู้ชายคนที่ร้อยของเธอ มือร้อนรูดชักแก่นกายขึ้นลง ตอนนี้ปวดหนึบไปทั้งดุ้นจนแทบทนไม่ไหว ร่างสูงผลิกตัวขึ้นคร่อมทับคนตัวเล็กอีกครั้ง เธอสะดุ้งเฮือกเล็กน้อยแต่ไม่มีอาการต่อต้าน เมื่อเห็นว่าเป็นเขา เธอก็คล้องคอแล้วดึงเข้าไปบดจูบทันที ชายหนุ่มตอบสนองกลับอย่างเร่าร้อนโดยไม่มีใครยอมใคร ฝามือหนาเคลื่อนลงไปยังเนินเนียนไร้ขนปกคลุม เนียนนุ่มราวกับผิวเด็ก ความวาบหวามแล่นริ้วขึ้นมาทันทีที่เขาได้สัมผัสส่วนนั้น ทำไมมันถึงได้น่าลิ้มลองขนาดนี้ “มันสวยจริงๆ สวยเหลือเกิน ไม่คิดว่าจะสวยขนาดนี้” เขาลูบไล้โหนกนูนเบาๆอย่างชื่นชม “ฉันจะเอาเธอให้ขาถ่างเลยคอยดู” เรียวข้างทั้งสองข้างถูกแยกออกจากกันอย่างรวดเร็ว ท่อนเอ็นยาวใหญ่เคลื่อนเข้าไปจ่อที่ปากถ้ำ ก่อนจะใช้หัวเห็ดบานใหญ่สะกิดขึ้นลง “เปียกขนาดนี้….คงอยากจนใจจะขาดแล้วสิท่า” และเขาก็ไม่ลืมหยิบถุงยางอนามัยขึ้นมาสวมใส่เพื่อความปลอดภัย ต่อให้เป็นผู้ชายคนที่ร้อยก็เถอะ ใครจะทนความยั่วยวนของเธอไหว …แล้วยิ่งเป็นคนที่เขาเคยแอบชอบตั้งแต่ตอนเด็กๆ “หวังว่าฉันคงจะสู้ผู้ชายที่อยู่ในใจของเธอได้นะ” ปึด!! “กรี๊ดด!!!” “เฮ้ย!” _____________47 คนที่หล่อขนาดนี้เป็นของเธอนะ หลายวันต่อมา...ที่บ้านหลังใหญ่เงียบสงบผิดปกติในบ่ายของวันอาทิตย์ แจกันดอกลิลลี่สีขาวถูกจัดวางอย่างประณีตบนโต๊ะกลางห้องรับแขก กลิ่นหอมอ่อนๆลอยคลุ้งปะปนกับบรรยากาศอบอุ่น มิรันดานั่งข้างๆคนเป็นแม่ ใบหน้าแดงระเรื่อด้วยความตื่นเต้น ตรงข้ามเธอคือสงคราม เขาอยู่ในสูทสีเทาเข้ม นั่งตัวตรงอย่างสำรวม สุทธิพงษ์พ่อของมิรันดาวางแก้วน้ำชาลง ก่อนเอ่ยด้วยน้ำเสียงสุภาพ แต่เหมือนจะรู้อยู่แล้วว่าวันนี้สงครามจะมาทำอะไร แต่เขาก็แกล้งทำเป็นไม่รู้ “วันนี้คุณสงครามตั้งใจมาคุยเรื่องอะไรกับพวกเราหรือเปล่า” สุทธิพงษ์ยิ้มไม่หุบ สงครามลุกขึ้นยืน โค้งศีรษะให้ทั้งสองท่านอย่างให้เกียรติ “ผมมาวันนี้…เพื่อขออนุญาตอย่างเป็นทางการครับ” เขาหันไปมองมิรันดา แววตาอ่อนลงอย่างชัดเจน “ผมรักมิรันดา และตั้งใจจะใช้ชีวิตที่เหลือเพื่อดูแลเธอ” ห้องทั้งห้องเงียบลง มิรันดาลุ้นใจระทึกว่าพ่อกับแม่จะยอมให้เธอแต่งงานกับสงครามหรือเปล่า เพราะที่ผ่านมาทุกคนเข้าใจว่าเธอต้องแต่งงานกับอนาคิน แต่จู่ๆเจ้าบ่าวก็เปลี่ยนไปเป็นอีกคน โดยเฉพาะแม่ของมิรันดาที่อึ้งจนพูดไม่ออก ลูกสาวเพิ่งถอนหมั้นไป แต่ได้ว่าที่เ
46 ข้างกันตลอดไปหลังทุกอย่างสงบลง สงครามพามิรันดากลับมาที่โรงแรมเดิมที่เธอเคยเข้าพัก หญิงสาวรู้สึกแปลกใจว่าทำไมตอนเดินเข้ามา พนักงานถึงโค้งศีรษะให้ทุกคนราวกับเขาเป็นบุคคลสำคัญ“แต่ฉันเช็คเอาท์ไปแล้วนะ” คนตัวเล็กถามกลับสงครามไม่ได้ตอบทันที เขาเพียงพาเธอเดินผ่านล็อบบี้ พนักงานทุกคนโค้งศีรษะให้พร้อมกันอย่างเป็นระเบียบ“สวัสดีครับ คุณสงคราม”มิรันดาชะงักกับท่าทางสนิทสนมของพนักงาน ทุกคนดูใส่ใจเขาเป็นพิเศษ และสีหน้าของเขาก็ดูผ่อนคลายเหมือนอยู่บ้านตัวเองปกติแล้วชั้นเพ้นท์เฮ้าส์ไม่ใช่จะจองกันได้ง่ายๆ แต่เธอได้มาในราคาแสนถูกราวกับได้ห้องมาฟรี แล้วคืนนั้นสงครามเข้ามาในห้องได้ยังไงเธอหันไปมองเขาด้วยความสงสัย“อย่าบอกนะว่านายเป็น…”“ฉันเป็นเจ้าของที่นี่”กึก!เท้าเล็กหยุดเดินทันที“อะไรนะ”“โรงแรมทั้งหมดอยู่ภายใต้บริษัทของฉัน”“งั้นตอนที่ฉันมาพักครั้งแรก…นายก็รู้ใช่มั้ย” มิรันดานิ่งอึ้งไปหลายวินาที“รู้สิ” เขายอมรับตรงๆ “เธอไม่แปลกใจหรอ ห้องระดับเพนท์เฮาส์แต่ได้มาในราคาที่ถูกขนาดนี้”“แล้วทำไมไม่บอกฉัน!” คนตัวเล็กอ้าปากค้าง ทั้งตกใจทั้งสับสน“ก็ตอนนั้นโกรธอยู่ จะบอกได้ยังไง”
45 จุดจบของคนคิดไม่ดีมิรันดานั่งเงียบ มือยังสั่นระริกจากเหตุการณ์เมื่อครู่ สงครามเดินเข้ามานั่งตรงข้ามเธอ สายตาที่เคยแข็งกร้าว วันนี้เต็มไปด้วยความรู้สึกผิดอย่างชัดเจน เขาย่อตัวคุกเข่าลงตรงหน้าเธออย่างไม่ลังเล“มิรันดา…” เสียงของเขาแหบพร่าด้วยความรู้สึกผิดอัดแน่นเต็มหัวใจ “ฉันขอโทษ”คนตัวเล็กเงยหน้าขึ้นมองเขา ดวงตากลมโตมีหยาดน้ำตาเอ่อคลอ ทำให้เขารู้สึกใจหายทั้งครั้งที่ทำให้เธอต้องมีน้ำตา ปกติคนอย่างมิรันดาไม่เคยแสดงด้านอ่อนแอให้คนอื่นเห็นขนาดนี้“ฉันขอโทษที่ไม่เชื่อเธอ” เขาพูดต่อ ดวงตาคมกริบทั้งสองข้างแดงก่ำขึ้นเรื่อยๆ “ทั้งๆที่เธอพยายามอธิบาย ทั้งๆที่เธอร้องไห้ต่อหน้าฉัน แต่ฉันเลือกเชื่อภาพสกปรกพวกนั่นมากกว่าผู้หญิงที่ฉันรัก”“…” มิรันดาเม้มริมฝีปากเข้าหากันแน่น หยาดน้ำตาไหลลงมาอาบใบหน้า“คืนนั้นเธอกับอนาคินไม่ได้มีอะไรกันเลย” เขากล้ำกลืนความเจ็บลงคอ “แต่ฉันกลับทำเหมือนว่าเธอทรยศฉัน”สงครามก้มหน้างุด ปล่อยให้ความเจ็บปวดกัดกินในใจจนเหวอะแหว่ง เขาช่างเป็นผู้ชายที่ไม่ได้เรื่อง ปล่อยให้ผู้หญิงของตัวเองตกอยู่ในอันตรายจนเกือบเอาชีวิตไม่รอดเขาแย่มากเลยใช่ไหม“มันเจ็บนะสงคราม” เส
44 ดวงใจของฉันปึ้ง!!อีกด้านหนึ่งของสนาม ประตูเหล็กถูกถีบเปิดอย่างแรงจนเสียงดังสนั่น ทุกสายตาหันไปมองด้วยความตกใจสงครามเดินเข้ามาอย่างช้าๆ ด้านหลังคืออนาคินกับลูกน้องอีกหลายสิบคน บรรยากาศภายในสนามแข่งรถเปลี่ยนทันที จากความคึกคะนอง กลายเป็นความตึงเครียดแครอลรีนที่นั่งอยู่บนเก้าอี้ เบิกตาโพลงด้วยความตกใจ แต่เธอก็แสร้งทำว่าเป็นผู้เข้ามาชมการแข่งขัน เพราะกลัวเขารู้ว่าเธอคือผู้อยู่เบื่องหลังเรื่องทั้งหมด“อ่าว บังเอิญอีกแล้วนะคะ มาดูโชว์เหมือนกันหรอ” เธอแสร้งถามขณะที่เขากำลังจะเดินผ่านหน้าไปสงครามไม่แม้แต่จะมองเธอ สายตาของเขาจับจ้องไปที่กรงเหล็ก ที่มีผู้หญิงของเขาถูกทำเหมือนสิ่งของ ทันทีที่เห็นภาพนั้น เส้นเลือดที่ขมับก็ปูดขึ้นมาชัดเจน“เปิดกรง” เขาพูดเสียงต่ำเสียงนั้นไม่ได้ดังมาก แต่หนักพอที่จะให้คนแถวนั้นเงียบลงแครอลรีนนั่งนิ่ง ตัวเกร็ง กลืนน้ำลายลงคอเอือกใหญ่“คุณไม่มีสิทธิ์ค่ะ ตอนนี้เธอเป็นของเดิมพัน ใครชนะก็ได้เธอไป” เสียงของพนักงานที่ดูแลนามเอ่ยกับสงครามคำว่า ‘ของ' ทำให้หมัดของสงครามกำแน่น อนาคินก้าวขึ้นมาข้างๆแล้วพูดกับเธอคนนั้น“น้องสาวผมไม่ใช่รางวัลพนันของใคร เธอ
11 ลาสบอสตัวจริง @ห้องทำงานของสุทธิพงษ์“เมื่อคืนนายทำดีมาก มิรันดากลับบ้านภายในสองชั่วโมง” สุทธิพงษ์ที่นั่งอยู่บนเก้าอี้ผู้บริหาร เอ่ยกับคู่สนทนาที่นั่งอยู่ด้านหน้า ดวงตาคมของชายวัยชราเต็มไปด้วยความกังวลใจและไม่รู้ว่าจะทำอย่างไรให้ลูกสาวตัดใจจากอนาคิน“มิรันดายังไม่รู้ใช่ไหมครับ ว่าทั้งหมดคือ
10 ทายา มิรันดารีบเข้าไปนั่งด้านในรถเพราะกลัวมีใครมาเห็นเข้าแล้วจะเป็นเรื่องใหญ่ ต้องรักษาภาพลักษณ์ของตัวเองเอาไว้ให้คู่ควรกับว่าที่ภรรยาของพี่อนาคินหญิงสาวกำหมัดแน่นจนเล็บจิกเข้าเนื้อเมื่อสงครามยัดร่างเข้ามาในรถพร้อมกับผิวปากเป็นบทเพลง เหมือนมันจะไม่รู้ตัวว่าสิ่งที่ทำอยู่ กำลังทำลายชีวิตของผู้
09 แขกไม่ได้รับเชิญมิรันดาเดินกลับมาที่โต๊ะแล้วก็พบว่ามีแขกไม่ได้รับเชิญนั่งอยู่ตรงนั้น มันหันหน้ามายิ้มให้เหมือนว่าก่อนหน้านี้ไม่ได้มีอะไรเกิดขึ้น“หายไปไหนมาตั้งนานสองนาน ฉันกับยัยวิกจะเมาแล้วนะ” ปลายฟ้าลิ้นพันกันเริ่มพูดไม่รู้เรื่อง “แล้วนั่นไปเอาเสื้อใครมาใส่”“พอดีว่าชุดฉันเลอะ เลยขอยืมเส
08 สั่งสอนแม่เสือสาว“ว๊ายยย!!!” มิรันดาร้องเสียงหลงเมื่อชุดเดรสสั้นที่เธอใส่ถูกสงครามใช้มือฉีกกระชากอย่างแรงจนขาดหวิ่นกลายเป็นเศษผ้า“เหอะ! นึกว่าผ้าเช็ดตีน” สงครามขว้างเศษชุดเดรสทิ้งลงถังขยะ ในขณะที่ร่างมิรันดาเหลือเพียงบราปีกนกชิ้นเล็กที่ปิดหน้าอกอวบยังไงก็ไม่มิดชอบใส่เศษผ้าดีนักใช่มั้ย!ผ





