ของหวงมาเฟีย (คลั่งรัก+ปากแซ่บ)

01 คืนเร่าร้อน@หลังงานเลี้ยงเลิก“อื้อ…ร้อนจัง ใครก็ได้เปิดแอร์ให้ที…” เสียงหวานเป่งออกมาจากริมฝีปากสีแดงฉ่ำสุดแสนเย้ายวน มือเรียวพยายามถอดชุดเดรสสั้นสีดำออกจากเรือนร่าง แม้อากาศภายในห้องเย็นเฉียบแต่ทว่าเรือนร่างบอบบางกลับร้อนฉ่าไปด้วยฤทธิ์ของแอลกอฮอล์จนทำให้เหงื่อกาฬแตกพลั่กทั่วร่างในที่สุดชุดเดรสสั้นชนิดที่แทบปิดอะไรไม่ได้เลยก็หลุดออกจากร่างริมฝีปากอวบอิ่มเผยอขึ้นเล็กน้อย พยายามเปล่งเสียงร้องเรียกให้คนช่วยเพราะตอนนี้ความเร่าร้อนในร่างกายกำลังสร้างความทรมานจนไม่รู้จะปลดปล่อยมันออกได้ที่ไหน“ฉันไม่ไหวแล้ว…ใครก็ได้ช่วยฉันที” เสียงหวานเริ่มขาดหายเป็นช่วงๆ ลมหายใจเข้าออกถี่รัว คนไม่มีสติไม่มีทางรู้ตัวเลยว่าตอนนี้เรือนร่างที่ถูกปกปิดด้วยชุดเดรส บัดนี้เหลือเพียงแพนตี้ตัวน้อยกับบราปีกนกสีดำที่ห่อหุ้มความอวบอัดของสองเต้าไม่มิด ทุกส่วนของเรือนร่างขาวเนียนตกอยู่ในสายตาคมของใครบางคนที่กำลังยืนมองดูอยู่ ริมฝีปากหยักยกยิ้มด้วยความพึงพอใจ ก่อนที่ร่างของเขาจะถูกหญิงสาวดึงเข้าไปคร่อมทับเธอเป็นคนเชิญชวนเขาเอง“ได้โปรด…ทำให้ฉันหายจากความทรมานได้ไหม”“เธอเป็นคนขอร้องเองนะ” น้ำเสียงทุ้มกร

03 ฝันร้ายของมิรันดาติ๊ด...ติ๊ด...เสียงนาฬิกาปลุกดังขึ้นในเวลาหกโมงเช้า หญิงสาวที่อยู่ในสภาพสะลึมสะลือควานมือหาสมาร์ทโฟนเพื่อจะกดปิดเสียงรบกวน แต่ทันทีที่ขยับตัวก็เกิดอาการเจ็บปแปล๊บไปทั่วร่างกายโดยเฉพาะส่วนนั้น “อู้ยย~”เธอสูดปากด้วยความเจ็บปวดก่อนจะกดปิดเสียงนาฬิกาปลุกได้สำเร็จแล้วกลับมานอนต่อหญิงสาวนอนยิ้มกริ่มอย่างมีความสุข สมองนึกถึงแต่เรื่องเมื่อคืน ฝันว่าได้ร่วมรักกับผู้ชายที่แอบชอบมาตั้งแต่เด็ก และเขาคนนั้นก็ปรนเปรอความสุขให้เธอจนแทบสำลัก แม้เป็นเพียงแค่ความฝัน แต่ก็ปฏิเสธไม่ได้ว่าเป็นฝันที่มีความสุขที่สุดในชีวิต“พี่คิน…” เธอวาดแขนเพื่อดึงหมอนข้างเข้ามากอดเสมือนว่าตนเองกำลังนอนกอดผู้ชายในฝันแต่ทันใดนั้นคิ้วโก่งสวยก็ต้องขมวดเข้าหากันด้วยความแปลกใจ เพราะหมอนค้างที่เคยนอนกอดเป็นประจำทุกคืน กลายเป็นอะไรสักอย่างที่มีลักษณะนุ่มและอุ่นพรึ้บ!!ดวงตาคู่สวยเปิดขึ้นและเป็นจังหวะเดียวกับที่เธอกระชากผ้าห่มผืนใหญ่ออก เสียงกรีดร้องดังลั่นห้องทันที“กรี๊ดดด!!!”“โว้ยย!! ร้องทำไมวะ หนวกหู คนจะนอน”“แก!!” ร่างเล็กตรงเข้าไปกระชากผมของอีกฝ่ายขึ้น ทำให้เขาสะลึมสะลือบรือตาขึ้นมา

05 มิรันดาแผลงฤทธิ์!“ก็ได้ นายอยากให้ฉันอมมากใช่ไหม” มิรันดาถามกลับด้วยสีหน้านิ่งเรียบ ไม่มองหน้าอีกฝ่าย“ฉันก็แค่อยากทดสอบว่าผู้หญิงอย่างเธอจะมีน้ำยาแค่ไหน” ชายหนุ่มยื่นหน้าเข้าไปใกล้ๆแล้วใช้ปลายจมูกถูต้นคอเรียวเบาๆ “แต่ถ้าจะให้ดี…เลียไข่ให้ฉันด้วย”กร๊อด!เสียงมือเล็กกำหมัดแน่น!คิดหรอว่าคนอย่างมิรันดาจะยอมอมไอ้นั่นของมันง่ายๆ มันรู้จักคนอย่างมิรันดาน้อยไป“จะรอช้าอยู่ทำไมล่ะ ฉันพร้อมแล้ว” “ทำไมตอนนี้พูดง่ายจังล่ะ”“เพราะฉันอยากรีบอม รีบเสร็จ รีบไปจากนายไง” มิรันดาสบตากับสงคราม ดวงตากลมโตนิ่งกว่าทุกครั้ง“เอาสิ ฉันพร้อมแล้ว” สงครามปล่อยข้อมือทั้งสองข้างของมิรันดาให้เป็นอิสระ “อยากรู้เหมือนกันว่าคุณหนูมิรันดาจะใช้ปากเก่งแค่ไหน"หญิงสาวกำหมัดแน่นจนเล็บจิกเข้าเนื้อ หลังจากที่สงครามปล่อยมิรันดาให้เป็นอิสระแล้ว หญิงสาวค่อยๆย่อเข่าลงนั่งยองๆตรงหว่างขา แทบเบือนหน้าหนีทันทีที่เห็นสิ่งนั้น ท่อนเอ็นยาวใหญ่ตั้งผงาดอยู่ตรงหน้า“เอาสิ อ้าปากแล้วอมมันซะ” เสียงสงครามสั่งพร้อมกับใช้มือประคองศีรษะของมิรันดาเอาไว้ เตรียมพร้อมรับความวาบหวามที่หญิงสาวกำลังจะมอบให้แต่...ผั๊วะ!!“โ

07 เธอคือเหยื่อของฉันมิรันดาแทบลืมหายใจเมื่อเห็นใครบางคนกำลังแทรกตัวเข้ามาในห้องน้ำ“แก!! เข้ามาได้ยังไง นี่ห้องน้ำผู้หญิงนะ”“แล้วไง ฉันเป็นหุ้นส่วนที่นี่ ใครกล้าไล่” ชายหนุ่มยักไหล่อย่างไม่แยแส ก่อนจะย่างสามขุมเข้ามาหาคนตัวเล็กอย่างช้าๆ มุมปากร้ายแสยะยิ้มเมื่อเห็นอีกฝ่ายกลัวจนหน้าซีด“ถอยออกไปนะ อย่ามายุ่งกับฉัน นายจะตามมาวุ่นวายกับฉันอีกทำไม!” หญิงสาวถถอยหลังกรู่จนแผ่นหลังเล็กชนเข้ากับผนังห้องน้ำ“ผัวมาตามเมียกลับบ้านมันผิดตรงไหน แล้วดูชุดที่เมียใส่สิ…” สงครามไล่สายตามองมิรันดาตั้งแต่หัวจรดเท้าพร้อมกับเบ้ปากด้วยสีหน้ารังเกียจ “แอบมารับงานก็ไม่บอก”“ฉันไม่ได้มารับงาน ฉันมาดื่มเหล้าย้อมใจเรื่องเมื่อคืนที่แกทำกับฉันไง!”“ไม่คิดว่าฉันจะเสียใจบ้างหรอ ที่โดนเธอฟันแล้วทิ้ง” ชายหนุ่มพยายามข่มอารมณ์โกรธเอาไว้ อยากเดินเข้าไปฉีกกระชากชุดบ้าๆพวกนั้นออก กล้าดียังไงถึงใส่ชุดแบบนี้ออกมา! “ฉันบอกไปแล้วใช่มั้ย ว่าไม่อนุญาตให้เธอแต่งตัวโป๊”น้ำเสียงของเขาเยือกเย็นขึ้นคล้ายกำลังจะหมดความอดทน“แกไม่มีสิทธิ์มาสั่งฉัน เพราะสิทธิ์เดียวที่แกมีนั่นก็คือสิทธิ์แลกซื้อ ไอ้ประสาท!” มิรันดาพยายามดึงสา

09 แขกไม่ได้รับเชิญมิรันดาเดินกลับมาที่โต๊ะแล้วก็พบว่ามีแขกไม่ได้รับเชิญนั่งอยู่ตรงนั้น มันหันหน้ามายิ้มให้เหมือนว่าก่อนหน้านี้ไม่ได้มีอะไรเกิดขึ้น“หายไปไหนมาตั้งนานสองนาน ฉันกับยัยวิกจะเมาแล้วนะ” ปลายฟ้าลิ้นพันกันเริ่มพูดไม่รู้เรื่อง “แล้วนั่นไปเอาเสื้อใครมาใส่”“พอดีว่าชุดฉันเลอะ เลยขอยืมเสื้อหมาแถวนั้นมาใส่” มิรันดากระแทกสายตาใส่สงครามที่นั่งอมยิ้มอยู่ข้างๆวิกตอเรีย “แล้วใครเป็นคนชวนผู้ชายคนนี้มา”“ฉันกับยัยวิกเป็นคนเรียกเขามาเอง นี่สงครามเพื่อนเก่าเราไง เธอจำไม่ได้หรอ”“จำไม่ได้และก็ไม่อยากจำด้วย” เธอกรอกตามองบน ใบหน้าส่อเค้าความหงุดหงิดเสร่อที่สุด! ใครใช้ให้มานั่งด้วย“เอาน่า ยังไงสงครามก็คือเพื่อนเรานะ ถึงในอดีตพวกเราจะไม่ชอบเขาก็เถอะ แต่ตอนนี้…” วิกตอเรียหันไปทางส่งครามพร้อมฉีกยิ้มหวาน ร่างกายโอนเอนขณะพูด “เขาไม่ใช่ไอ้แว่นคนเดิมอีกแล้วนะ”“ใครจะเป็นเพื่อนกับผู้ชายคนนี้ก็เป็นเถอะ ฉันขอผ่าน เพราะฉันไม่ชอบคนเสร่อ!” มิรันดาทำปากบูดบึ้งเหมือนรำคาญใจ ดูก็รู้ว่ามันจงใจเข้ามาก่อกวนแถมยังโปรยเสน่ห์ใส่เพื่อนของเธออีก “อย่าไปฟังยัยรันเลยนะสงคราม ยัยรันเป็นพวกผูกมิตรกับใครไม่