เจ้าของหัวใจรัตติกาล

เจ้าของหัวใจรัตติกาล

last updateLast Updated : 2026-04-16
By:  ThrymrOngoing
Language: Thai
goodnovel18goodnovel
Not enough ratings
93Chapters
1.7Kviews
Read
Add to library

Share:  

Report
Overview
Catalog
SCAN CODE TO READ ON APP

"ไม่รักก็คืนอิสระให้ฉัน" "ระหว่างเรามันเลยจุดที่จะถามหาความรักไปไกลแล้ว ดำดิ่งไปด้วยกันแบบนี้แหละ...ฉันขาดเธอไม่ได้ว่ะ"

View More

Chapter 1

Prologue

午前1時。

星野星(ほしの ほし)は、小林清子(こばやし きよこ)のインスタをたまたま見てしまった。

「神谷さんと翔太くんからのプレゼント、ありがとう。マグカップは、翔太くんの手作りなんだって」

星は写真を開いた。

ネックレスと手作りのマグカップが、彼女の目に飛び込んできた。

マグカップには、「ママ、誕生日おめでとう」という文字が刻まれているのが、うっすらと見えた。

星は、テーブルの上に置かれた冷めた料理と、ロウソクに火も灯されていない誕生日ケーキに視線を落とし、自嘲気味に微笑んだ。

星は、少し前にスマホに届いたニュースを思い出した。

【スクープ!この街の社交界で有名な貴公子、神谷雅臣(かみや まさおみ)は、なんと既婚者で、5歳になる息子がいた!】

写真には、長身でハンサムな男と、細身で美しい女が、5歳くらいの男の子の手を引いて遊園地を歩いている姿が写っていた。

清子は神谷翔太(かみや しょうた)の頭を優しく撫で、雅臣は彼女をじっと見つめていた。彼の視線は、かつてないほど優しく、温かい。

美男美女と、雅臣にそっくりな男の子。まるで、幸せな家族のようだった。

今日が彼女の誕生日だった。

そして、雅臣との結婚5周年記念日でもあった。

しかし、誕生日を迎えているのは、彼女ではなく清子のようだった。

夫と息子は、彼女の誕生日に清子と過ごし、本来彼女に贈るはずのプレゼントを、清子に渡してしまったのだ。

星は、特に驚かなかった。彼女は、すでにこのような仕打ちに慣れてしまっていた。

清子は、雅臣の初恋の人だった。彼女は助からない病気にかかっていて、余命1年を宣告されていた。

死ぬ前に、もう一度雅臣に会いたいというのが、彼女の最後の願いだった。

雅臣は、清子のためにできることをしてあげたい、どうか理解してほしいと言った。

星は理解したくなかったが、彼を止めることはできないと分かっていた。

あれほど真剣な表情で話す雅臣を見るのは初めてだったからだ。

胸にぽっかりと穴が開いたような、そんな痛みが全身を締め付けた。

どれくらい暗闇の中に座っていたのだろうか。玄関の方から、ドアが開く音が聞こえてきた。

雅臣が、翔太を連れて入ってきた。

ダイニングにいる星を見て、雅臣は明らかに驚いた様子だった。

彼は今日が何の日か忘れてしまっているようで、不思議そうに星を見つめた。

「どうしてまだ起きているんだ?」

星は静かに言った。「あなたと話がしたいの」

雅臣は眉をひそめ、翔太を見た。

「翔太、先に2階に行って休んでいろ」

翔太は目をこすり、あくびをしながら星の横を通り過ぎた。

何かを思い出したように、翔太は足を止めた。

「ママ、誕生日おめでとう」

翔太は、雅臣とそっくりな美しい目で、星を見上げた。

「ママの誕生日を忘れたわけじゃないんだ。僕たちは、ずっと一緒にいられるけど、きれいな姉ちゃんには、もう半年しか残されていないから……

こんなことで怒らないよね、ママ?」

誕生日に忘れられるのと、覚えていながら無視されるのと、どちらが辛いのか。星は分からなかった。

翔太が去ると、重い沈黙が流れた。

雅臣が口を開き、沈黙を破った。

「俺と、どんな話がしたいんだ?」

白いシャツに黒いスラックスを身に着けた男は、まるで絵から出てきたかのように美しく、雪のように冷たい雰囲気を纏っていた。

まるで、夜空に浮かぶ、冷たく遠い月のように。

冷淡で、近寄りがたい雰囲気だ。

星は深呼吸をして言った。「雅臣、離婚しよう」

雅臣の瞳に、わずかな動揺が走った。

しかし、すぐにそれは消え去った。

「星、誕生日のことは忘れない。プレゼントも、ちゃんと用意してある」

「プレゼント?」星は冷笑した。「私の母のネックレスは、小林さんにあげたんだろう?」

そのネックレスは、亡くなった母の形見だった。

息子の翔太を産んだ日に、彼女はそれをなくしてしまったのだ。

雅臣は、必ず見つけると約束していた。

ネックレスは見つかったが、彼はそれを清子にあげてしまったのだ。

雅臣は、悪びれる様子もなく、ただ、彼の普段よりも暗い瞳が、星を見つめていた。

「あのネックレスは、清子に貸しただけだ。しばらくしたら、お前に返す」

「しばらくしたらって、いつのこと?彼女が死んだ後ってこと?」星は聞き返した。

「星!」普段は冷静沈着な彼が、珍しく声を荒げた。

「いい加減にしろ」と、雅臣は吐き捨てるように言った。

いい加減にする。本当に、いい加減だ。星は心の中で呟いた。

夫の心が自分に向いていないこと、息子が懐かないこと、そして義理の両親に蔑まれる日々にも、もううんざりだった。

雅臣は言った。「清子には、もう半年しか時間がないんだ。翔太でさえ、優しくしているというのに、なぜお前だけがそんなに意地悪なんだ?」

この時、星はもう我慢するのをやめた。

冷たい声で、彼女は言った。「彼女にどれだけの時間があろうと、私に関係ないだろう?彼女は私の家族でも何でもない。どうして私が彼女に我慢しなければならないの?」

今まで従順だった星から、こんなひどい言葉を聞かされるとは、雅臣は思ってもみなかったようだ。

彼の瞳は、まるで氷のように冷たくなった。「星、俺たちは合意したと思っていたんだが」

星は冷笑した。「彼女が初恋の思い出に浸りたいからって、私はあなたと彼女が再び恋を始めるのを見守らなければならないの?

彼女が結婚気分を味わいたいからって、私が半年かけて準備した結婚式を彼女に譲ったの?

私が何もできないとでも思って、目の前で、あなたたちは翔太の手を引いてバージンロードを歩くの?

彼女が世界中の美しい景色を見たいからって、あなたは彼女を世界一周旅行に連れて行った。

彼女が月が欲しいと言えば、あなたはなんとかして取ってきてあげたんだろうね?」

星と雅臣は5年間、秘密裏に結婚生活を送っていて、結婚式は挙げていなかった。

ある日、翔太がウェディングドレス姿のママを見てみたいと言い出したので、雅臣は結婚式を挙げることに決め、星に準備を任せた。彼女の好きなようにやっていいとまで言ったのだ。

星が半年かけて入念に準備を進めていた結婚式は、清子の一言で奪われてしまった。

雅臣の視線は冷たくなった。「星、お前はやりすぎだ」

やりすぎ……

星は胸が詰まり、失望のあまり目を閉じた。

結婚して以来、彼女は妻として、母として、完璧であろうと努力してきた。

しかし、どんなに努力しても、雅臣は彼女によそよそしかった。

彼女は、彼がそういうクールな性格なのだと考えていた。

しかし、彼の初恋の人が現れて初めて、いつも冷静沈着な雅臣の中に、あんなにも熱い想いが秘めていたなんて、彼女は知ったのだ。

彼女はテーブルの上に置いてあった、すでにサイン済みの離婚届を手に取った。

「私はもうサインしたわ。あなたも早くサインして。清子が生きているうちに、彼女を正真正銘、あなたの奥さんにしてあげたら、きっと喜ぶわ」

雅臣は唇を固く結び、その端正な顔が凍りついたように見えた。

それは、彼が非常に不機嫌であることを示していた。

「翔太はどうするんだ?」

星は小さな声で言った。「あなたたちに任せる」

彼が何かを言おうとしたその時、彼のスマホが鳴った。

「雅臣、大変!清子が急に倒れて、救急車で運ばれたの!」

Expand
Next Chapter
Download

Latest chapter

More Chapters
No Comments
93 Chapters
Prologue
ปลายฤดูฝนเขตปกครองตระกูลหวังลำธารขนาดเล็กที่ไหลตัดผ่านระหว่างไร่ไวน์กับฟาร์มผักออแกนิกเป็นพื้นที่ที่ทั้งสองตระกูลตกลงให้เป็นพื้นที่ส่วนกลาง เพื่อใช้ประโยชน์ร่วมกัน สองฝั่งลำธารมีต้นไม้อายุยืนขนาดใหญ่ ที่กิ่งโน้มชนกันให้ร่มเงาตลอดทั้งวันเจ้าของร่างสมส่วนในชุดสำหรับทำงานในไร่ นอนพักสายตาใต้ร่มเงาต้นไม้ใหญ่ริมลำธารในเขตไร่ตระกูลหวัง เสียงสายน้ำไหล กอปรกับสายลมที่พัดเอื่อย ๆ ช่วงห้าโมงเย็น ทำให้ทายาทคนรองของตระกูลมาเฟียใหญ่ผ่อนคลายจากความเหนื่อยล้า เพราะลุยงานในไร่มาทั้งวันได้เป็นอย่างดีเรือนผมสีดำธรรมชาติพลิ้วไหวเบา ๆ ไปตามกระแสลม เผยให้เห็นต่างหูสีเงินที่สะท้อนแสงยามเย็นสายหนึ่งที่ลอดลงมาจากช่องว่างระหว่างกิ่งไม้ เปลือกตาสีอ่อนยังคงปิดสนิทเมื่อเจ้าตัวดิ่งลึกลงไปในห้วงภวังค์ความคิดที่มีเศษส่วนความทรงจำของใครบางคนลอยฟุ้งในนั้นอ่า…คิดถึงฉิบหายมาร์คัส หวัง ปล่อยให้กงล้อความทรงจำในอดีตหมุนวนต่อไปโดยไม่คิดจะสลัดมันทิ้งไปอย่างที่ควรทำภาพดวงหน้าสวยที่ประดับด้วยรอยยิ้มหวานบริสุทธิ์ของใครบางคนฉายวนซ้ำแล้วซ้ำเล่า ราวกับจะกล่อมให้มาเฟียหนุ่มพาจินตนาการถึงรอยยิ้มนั้นดำดิ่งเข้าสู่ห้วงนิทราทว่
Read more
บทที่ 1 จุมพิตของรัตติกาล
การครอบครองกะทันหันทั้งหนักหน่วงและเผด็จการ ปราศจากการทะนุถนอมอย่างจูบชวนฝันที่เคยสัมผัส กลิ่นอายลุ่มลึกที่มาพร้อมกับเรียวลิ้นร้อนที่รุกล้ำเข้ามาวางอำนาจเหนือกว่าเสมือนเถาวัลย์ที่พุ่งขึ้นมาจากก้นบึ้งหุบเหวลึก เกี่ยวรัดให้คนในอาณัติร่วงหล่นลงไปในห้วงอันตรายอย่างไม่มีโอกาสขัดขืนเวลานี้ มาร์คัส หวัง คนที่ไม่เคยแม้จะแตะต้องปลายเส้นผมเธอเลยสักครั้งกำลังบดจูบยัดเยียดความป่าเถื่อน ทั้งดูดกลืนเรี่ยวแรงและจิตวิญญาณของเธอราวกับเธอไม่ใช่เพื่อน…บ้าน…บัดซบสิ้นดี!สติสัมปชัญญะที่เร้นหายไปพักใหญ่ถูกเจ้าตัวฉวยดึงกลับมาได้ในที่สุด การดิ้นขืนเริ่มขึ้นอีกครั้ง ทว่ายิ่งดิ้นก็ยิ่งเจ็บแปลบที่ริมฝีปาก ฝ่ามือแกร่งที่ออกแรงตรึงเธอไว้ยิ่งเพิ่มแรงบีบจนปวดร้าวไปทั่วทั้งกะโหลกศีรษะหะ…หายใจไม่ทัน…“อึก…อื้อออ”และก่อนที่ลมหายใจจะถูกช่วงชิงไปจนหมด กระทั่งไม่เหลือแม้แต่เรี่ยวแรงดิ้นขืนอีกต่อไปเธอจึง…“อ่า…เล่นเอาเลือดฉันซิบเลยนะยัยเพื่อนบ้าน”ได้ผล บรูคลินเค้นแรงเฮือกสุดท้ายที่เหลือกัดริมฝีปากร้อนของอีกฝ่ายเต็มแรง หวังดึงสติไอ้หมาบ้าให้หยุดการกระทำป่าเถื่อนนั้นเสียที ที่สุดแล้วเธอก็เป็นอิสระจากริมฝีปากเขา ทว่าเอ
Read more
บทที่ 2 กงล้อแห่งโชคชะตา
อาณาจักรตระกูลหวังถือครองกรรมสิทธิ์หลายแห่ง รวมถึงพื้นที่แถบเนินเขาที่อยู่ไม่ห่างจากเมืองหลวงมากนัก ไร่ไวน์ที่เป็นหนึ่งในธุรกิจของตระกูลกินพื้นที่หลายพันไร่ ใจกลางเป็นที่ตั้งของคฤหาสน์หรูที่โอบล้อมไปด้วยแมกไม้นานาพันธุ์ ซึ่งขณะนี้มีทายาทตระกูลหวังอาศัยอยู่ถึงสองคนร่างสมส่วนของคุณชายรองในชุดเสื้อยืดกางเกงยีนเดินไปบนโถงทางเดินที่เชื่อมกับลานจอดรถ พลางเช็กข้อความจากบุคคลที่เรียกตัวเขาให้ไปพบกะทันหัน กระทั่งผ่านโซนสวนดอกไม้ที่ต่างเบ่งบานรับแสงอ่อน ๆ ยามเช้า“เฮีย” เสียงใสคุ้นหูดึงความสนใจของมาร์คัสให้หันไปมองทางต้นเสียง วินาทีนั้นหว่างคิ้วเข้มที่พาดเหนือนัยน์ตาสีรัตติกาลก็ปรากฏรอยย่นจาง ๆ เมื่อบุคคลที่สะท้อนในนัยน์ตาคู่คมไม่ได้มีเพียงน้องสาวของเขาทว่า…“พี่บรูคลินทำมื้อเช้ามาให้ กินก่อนสิคะ” นัยน์ตาปราศจากอุณหภูมิตวัดไปสบประสานสายตากับคนมาใหม่ ก่อนที่อีกฝ่ายจะเปรยกับน้องสาวเขา“พี่ทำมาให้แอลคนเดียว ไม่ได้ทำเผื่อคนอื่น” ทั้งที่นัยน์ตาสีน้ำตาลเข้มยังคงวางไว้ที่เขา ราวกับจะเน้นย้ำว่า ‘คนอื่น’ ที่ว่าคือใครมาเฟียหนุ่มไม่แปลกใจกับการกระทำเมื่อครู่ของอีกฝ่ายเท่าไหร่ เพราะความสัมพันธ์ระหว่างเธ
Read more
บทที่ 3 มังกรชั่ว
ฟาร์มภัควัฒน์สิริทันทีที่รถไฮเปอร์คาร์หรูจอดสนิทและได้รับการยืนยันตำแหน่งของบุคคลที่เขาตามหาเรียบร้อยแล้ว ช่วงขายาวของแขกผู้มาใหม่ก็เดินตรงเข้าไปในโรงเรือนปลูกมะเขือเทศ พลางกวาดสายตามองหาว่าที่คู่หมั้น ก่อนที่ไม่นานร่างสมส่วนในชุดสำหรับทำงานในไร่ก็สะท้อนในนัยน์ตาสีรัตติกาลคู่คมใช้เวลาไม่นานมาร์คัสหวังก็เดินมาหยุดอยู่ข้างหลังทายาทเจ้าของฟาร์ม ที่กำลังขะมักเขม้นเก็บผลผลิตตรงหน้า สายตาคมไล่กวาดมองคู่หมั้นจากทางด้านหลังเพื่อหาร่องรอยผิดปกติอย่างใจเย็นแม้พนินห์จะจัดการหนอนที่วาเลนเซียส่งมาชอนไชเก็บข้อมูลแล้วตั้งแต่เมื่อวาน ทว่าเขาต้องการเช็กให้แน่ใจด้วยตัวเองอีกครั้งว่าคนตรงหน้าและภัควัฒน์สิริจะไม่ได้รับผลกระทบอะไรจากข้อมูลที่ได้รับจากพนินห์มา ไอ้คนที่มันแฝงตัวเข้ามาในนี้เป็นสมาชิกระดับกลางที่มีทักษะการแฝงตัวที่ดีเยี่ยม นั่นจึงเป็นเหตุผลว่าทำไมมันถึงเข้ามาในฟาร์ม ที่เป็นพื้นที่ดูแลของฮาเซงาวะและหวังได้ แม้จะเพียงระยะสั้น ๆ ก่อนจะถูกไอ้ตัวที่อยู่ชั้นใต้ดินตึกฮาเซงาวะซัดทอดเข้า ทว่าก็นับว่าวาเลนเซียภายใต้อุ้งมือของไอ้เวรผู้นำคนปัจจุบันไม่กระจอกอย่างที่เขาประเมินไว้อีกอย่าง เพราะเขามัวแต่
Read more
บทที่ 3 มังกรชั่ว [2]
“ไม่เกินสองชั่วโมง เดี๋ยวกูออกไป” สุ้มเสียงทุ้มเป็นเอกลักษณ์เอ่ยบอกปลายสายหลังจากเดินพ้นโรงเรือนปลูกมะเขือเทศ ก่อนที่ช่วงขายาวจะก้าวตรงไปยังตัวบ้านหลังใหญ่ ที่มีบิดามารดาของว่าที่คู่หมั้นของเขารออยู่[ให้เตรียมเด็กไว้ให้ไหม] เรียวคิ้วเข้มที่ตัดกับผิวขาวจัดย่นเข้าหากันเมื่อเพื่อนแสนรู้อย่างธารามเอ่ยถามเรื่องไม่เป็นเรื่องขึ้นมา ทั้งที่รู้อยู่แล้วว่าช่วงนี้เขาไม่มีอารมณ์จะทำเรื่องอย่างว่ากับใคร แล้วมันจะเสือกถามเพื่อ?“ไม่ต้อง”[เก็บไว้ทำไม ยังไงก็ไม่ได้ใช้หรอกกับเมียชาวบ้าน ปลดปล่อยสักน้ำสองน้ำสนองนี้ดเด็กเลานจ์ที่มันอยากคลานขึ้นเตียงกับมึงหน่อยจะเป็นไรไป]“เหี้ยเหอะรัม”[หรือมึงจะเก็บไว้ใช้กับว่าที่คู่หมั้น?]“ไร้สาระ” สิ้นประโยคนั้นสายก็ถูกตัดไป ก่อนที่คุณชายรองตระกูลมาเฟียใหญ่จะตรงไปยังบ้านที่ตั้งตระหง่านอยู่กลางฟาร์มที่กินพื้นที่ราว ๆ หมื่นไร่หลังจากตรวจสอบกระทั่งแน่ใจแล้วว่าภัควัฒน์สิริไม่ได้รับความเสียหายอะไร ร่างสูงโปร่งราวร้อยเก้าสิบเซนติเมตรจึงเดินตรงไปยังรถยนต์ของตัวเองทันที ทว่าประตูรถไฮเปอร์คาร์ปิดลงได้ไม่นาน ก็มีแจ้งเตือนของข้อความปริศนาเข้ามาว่าที่หงส์งามของมังกรเป็นรอยซะ
Read more
บทที่ 3 มังกรชั่ว [3]
หมับ!ไวกว่าความคิด ข้อมือเล็กของคนที่กำลังจะเดินแทรกระหว่างเขากับต้นมะเขือเทศที่ออกผลเรียงกัน ก็ถูกฝ่ามือแกร่งคว้าเอาไว้ มาร์คัสหวังออกแรงกระตุกเพียงเล็กน้อย ร่างบอบบางก็เซถลาเข้ามาแนบกับแผงอกแกร่งของเขาโดยที่อีกฝ่ายไม่ทันตั้งตัว“ว่าจะปล่อยไปแล้วแท้ ๆ” นัยน์ตาสีรัตติกาลมืดมิดเวลานี้ปราศจากอุณหภูมิ จนทำให้คนที่กำลังจะกล่าวถ้อยคำผรุสวาทถึงกับต้องกลืนถ้อยคำเหล่านั้นลงลำคอที่เริ่มแห้งผากไปในที่สุด“อะไร…อีก” วินาทีนั้นเรียวมือเล็กกำรวบเข้าหากันแน่นเข้าจนขึ้นข้อขาว รู้สึกราวกับจะหายใจไม่ออกไปทุกขณะ เมื่ออีกฝ่ายหลุบตาลงมองริมฝีปากอวบอิ่มสีระเรื่อ แม้จะปราศจากแววเสน่หาใด ๆ ทว่าการกระทำของเขากลับดึงเอาภาพเหตุการณ์ริมลำธารเมื่อวานวนกลับมาด้วยให้ตายเถอะ…คุณหนูภัควัฒน์สิริเม้มริมฝีปากแน่น หวังหลีกหนีสายตาคมดุของคนตรงหน้า ทว่าแทนที่มาเฟียหนุ่มจะเบนนัยน์ตารัตติกาลคู่คมไปทางอื่น เขากลับทำในสิ่งที่ทำให้ลมหายใจของเธอสับสนไม่เป็นจังหวะอีกครั้ง ด้วยการ…“อยากตายหรือไง หายใจให้มันดี ๆ หน่อย” ประโยคคำสั่งผ่านน้ำเสียงราบเรียบเจือความหงุดหงิด กระตุกหัวใจคนฟังที่เผลอลืมหายใจตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้คนเด็กก
Read more
บทที่ 4 เสียการควบคุม
หมับ!ดวงหน้าสวยฉายแววตื่นกลัวทันทีที่ร่างทั้งร่างถูกฝ่ายมากอำนาจจับกดลงบนลังใส่มะเขือเทศขนาดใหญ่ที่อยู่ไม่ไกลนักมาร์คัสหวังไม่เปิดโอกาสให้เธอได้เอ่ยปากกลั่นคำผรุสวาทออกมาให้เขาระคายหูได้แม้แต่พยางค์เดียว เพียงพริบตานั้นกลิ่นอายรัตติกาลลึกลับก็คลุ้งไปทั่วทั้งโพรงปากของคนใต้อาณัติ ก่อนที่บราเซียตัวบางจะถูกเขาถลกลงมาจนเผยให้เห็นยอดทรวงสีหวานชูชันจูบบ้าระห่ำที่เต็มไปด้วยการวางอำนาจเหนือคนใต้ร่างในทุกที่ที่ลิ้นร้อนกวาดแทรกไปถึง ดำเนินไปพร้อมกับที่ฝ่ามือแกร่งข้างหนึ่งรวบกดข้อมือเล็กสองข้างไว้เหนือศีรษะ ส่วนอีกข้างเขาใช้มันกอบกุมเคล้นคลึงหน้าอกอวบใหญ่ซ้ำ ๆ ราวกับจะบีบมันให้แหลกคามือเขาอย่างไรอย่างนั้น“อ๊ะ”เสียงครางหวิวอื้ออึงในลำคอมาพร้อมกับแรงดิ้นขืนที่ไม่ต่างจากอากาศเบาบาง ยิ่งเธอดิ้นปลายลิ้นอุ่นร้อนของคนใจบาปก็ยิ่งแทรกเข้ามาเกี่ยวกระหวัดเรียวลิ้นเย่อหยิ่งอย่างต้องการวางอำนาจเหนือกว่า ลิ้นร้ายตวัดม้วนเอาทุกอย่างในโพรงปากของคนใต้ร่าง สลับกับโลมเลียขบเม้มอย่างไม่นึกผ่อนปรน“อื้ออออ”เสียงอื้ออึงที่ตั้งใจครางประท้วงในคราแรก แปรเปลี่ยนเป็นครางหวานผะแผ่วเมื่อความช่ำชองของเขาหอบเอาสติสัมปชัญ
Read more
บทที่ 4 เสียการควบคุม [2]
“อิ่มแล้วก็ไป…” ที่สุดแล้วคุณหนูภัควัฒน์สิริที่เพิ่งเรียกสติกลับมาได้บางส่วนก็กล่าวเสียงเย็นชา พร้อมกับพยายามขืนตัวลงจากตักแกร่งของคนบ้าไร้หัวใจ ขณะที่เรียวคิ้วเข้มของคุณชายรองตระกูลหวังเลิกขึ้นเล็กน้อย เมื่อได้ฟังประโยคถัดมาของอีกฝ่าย“…หมาบ้าที่มันกินศักดิ์ศรีความเป็นคนของคนอื่นมันก็ทำได้แค่นี้แหละ…”“…”“ทำได้แค่แทะเล็มเศษทานที่เขาโปรยให้” สายตาดูถูกที่มาพร้อมกับประโยคก่นด่าราบเรียบ ทว่ากรีดแทงลึกเข้าไปในโสตประสาทคนฟัง ทำให้มาเฟียหนุ่มต้องแค่นหัวเราะในใจ ก่อนจะเป็นฝ่ายกลั่นวาจาเสียดแทงอีกฝ่ายกลับไปบ้าง“โปรยจนแฉะเลยมั้งบรูคลิน” มาร์คัสหวังจงใจเน้นหนักที่คำว่า ‘แฉะ’ แม้เขาจะไม่ได้พิสูจน์ว่ามันเป็นจริงดังนั้นหรือไม่ก็ตามเพียะ!!มุมปากหยักผุดรอยยิ้มร้ายเมื่อถูกเรียวมือเล็กฟาดเข้าที่ใบหน้าหล่อเหลาคมคายตามคาด“ตบนี่แปลว่าแฉะจริง?”เพียะ!!ฝ่ามือนุ่มฟาดลงมาซ้ำตำแหน่งเดิมอีกครั้ง ก่อนที่นัยน์ตาคมดุจะตวัดมองนิ่ง ๆ ทว่าสามารถกดดันลมหายใจคนบนตักได้เดี๋ยวนั้นแล้วเปรย“ตบอีกทีฉันจับถ่างขาพิสูจน์”“ไอ้หมาบ้าติดสัด”“หึ หมาบ้าอย่างฉันมันเลียเก่งซะด้วยสิ อยากให้ช่วยสงเคราะห์ไหมล่ะ”“ฉันสะดวกใช้นิ
Read more
บทที่ 5 อุบัติเหตุตรงหว่างขา
ราวหนึ่งชั่วโมงผ่านไปประตูบานใหญ่ของห้องวีวีไอพีสำหรับเจ้าของและหุ้นส่วนคลับหรูใจกลางย่านเศรษฐกิจในเขตตระกูลหวังถูกเปิดออก พร้อมกลิ่นอายดุดันที่บ่งบอกว่าผู้มาใหม่อยู่ในสภาวะอารมณ์ที่ไม่ปกตินักทุกย่างก้าวของมาเฟียหนุ่มหอบเอาไอเย็นเยือก ที่พร้อมจะแช่แข็งทุกอย่างในห้องนั้นมาด้วย จนทำให้บรรดาหญิงสาวที่นั่งเอาอกเอาใจคุณชายเจ้าของสถานบันเทิงโอ่อ่าแห่งนี้ได้แต่หลบสายตาคู่คมที่ไม่แม้แต่จะชายตาแลพวกเธอเลยแม้แต่น้อย“อาการมันเป็นยังไง” มาร์คัสหวังหย่อนตัวลงนั่งได้เพียงครู่ เสียงทุ้มต่ำมีเสน่ห์ของเพื่อนสนิทอย่างธารามก็ถามเปิดประเด็นขึ้น ครั้นหางตาเหลือบไปเห็นหญิงสาวที่เพิ่งถูกเขาไล่ออกมาเมื่อราวชั่วโมงก่อน คนถูกซักไซ้ก็เข้าใจคำถามของอีกฝ่ายทันทีแก้วน้ำสีอำพันถูกยกขึ้นจรดริมฝีปากได้รูป ก่อนมาเฟียหนุ่มจะตอบคำถามเมื่อครู่ด้วยน้ำเสียงปราศจากคลื่นอารมณ์ใด“ก็ไม่ไง แค่ไม่มีอารมณ์จะทำแล้ว”“อันนั้นกูไม่แปลกใจ แต่ที่แปลกใจคือทำไมจู่ ๆ มึงเกิดเงี่ยนขึ้นมา ทั้งที่ตั้งแต่โดนเมียเขาหักอก มึงก็ไม่เคยแตะผู้หญิงคนไหน”“กูจะไปรู้หัวค…มันเหรอ” มุมปากหยักที่เพิ่งจะงับของว่างที่สาวบนตักป้อนให้ผุดรอยยิ้มบางเบาแล้
Read more
บทที่ 5 อุบัติเหตุตรงหว่างขา[2]
ซ่า!!! ไวกว่าความคิด ค็อกเทลในมือถูกสาดใส่อีกฝ่ายตามสัญชาตญาณทันที ทว่ารู้ตัวอีกทีคุณชายรองตระกูลหวังก็ย้ายตำแหน่งมานั่งข้าง ๆ เธอแล้ว รอยยิ้มเย้ยหยันที่มุมปากหยักนั่นเป็นสิ่งยืนยันว่าเมื่อครู่เธอพลาดเป้าไอ้มังกรชั่วมันหลบทัน!“ยัยคุณหนูฮาเซงาวะแม่งโคตรหัวรุนแรง”“ใช่ และครั้งหน้าฉันไม่พลาดแน่” เครื่องดื่มที่เพิ่งรับมาจากบาร์เทนเดอร์ถูกยกขึ้นจรดริมฝีปากสวย ก่อนเจ้าตัวจะกระดกลงคออึกใหญ่ หวังดับมวลอารมณ์ด้านลบที่เริ่มก่อในใจ ทว่ายังไม่ทันจะได้สงบจิตสงบใจน้ำเสียงยียวนก็ดังเข้ามากระทบโสตประสาทอีกระลอก“ที่จริงเธอน่าจะไปกับไอ้คุณชายนั่นนะ…” ยังไม่ทันจบประโยค บรูคลินก็รู้ได้ทันทีว่าถ้อยคำต่อจากนี้ของอีกฝ่ายคงไม่พ้นการเสียดสีถากถางเธอให้ตายปีศาจยังน่าขนลุกน้อยกว่าคนคนนี้ถ้าให้เดา ตั้งแต่ที่เธอก้าวเข้ามาในคลับ มาร์คัสหวังคงให้คนสืบจนรู้แล้วว่าเธอมาที่นี่เพราะอะไร แน่นอนว่าเขาต้องรู้ว่าเธอจะไปต่อกับเพื่อนของเพื่อน“อ่า แต่ถ้ามันเห็นรอยที่ฉันทำไว้ล่ะก็…”ทว่าเขาไม่รู้จักเธอเลยสักนิดเธอไม่ได้จะไปต่อกับผู้ชายคนนั้นเพื่อที่จะไปทำเรื่องอย่างที่คนจิตใจสกปรกอย่างเขาคิดสักหน่อย“…มันจะกล้ากินเธอต
Read more
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status